Darkening Novels & Stories

Patuloy itong kumikirot, isang malalim at nakakadurog na kirot na hindi kayang sunugin ng kahit na anong apoy. Biglang may dumampi na makapal at mainit na tela sa mga balikat ko. Isang kumot. Napasinghap ako at mabilis na lumingon. Hindi ko namalayan ang mga hakbang niya. Nakatayo sa likuran ko si Darken. Nakasuot siya ng itim na hoodie at madilim ang mga mata niyang nakatitig sa naglalagablab na apoy sa loob ng drum, bago dahan-dahang lumipat ang paningin niya sa akin.

GABBIE I ROAM MY eyes around Wyatt's house. Malinis pero ang lungkot ng kulay. His wall was painted black and gray. So manly. His curtain is dark brown. Everything is dark. Wala na ba siyang ibang color na alam? Tsk... I can't stand looking around because of the dark ambiance of his house. Ang lungkot, like him na mukhang iniwan ng asawa't anak. I was just following him while roaming my eyes on his place. I mentally grinned. Madami akong gustong baguhin especially now that I'm staying here. I don't like dark walls and curtains. I want something light and of course my favorite cartoon character... Stitch!

Kaagad pagkatapos, ang mga itim na ulap ay nagsimulang maghiwa hiwalay, at ang isang maliit na liwanag ay sumilay sa Dark World. Parehong nanlaki ang mga mata nina James at Nico sa gulat. Nasa Dark World sila, na dapat ay nababalot ng kadiliman. Gayunpaman, ang liwanag na ngayon ang nagbibigay liwanag sa kanilang paligid. Agad namang nagtaas ng bantay ang dalawa. Sa pagkawala ng itim na ambon, unti unting naging malinaw sa kanila ang kanilang paligid.

Kahit si Kennedy ay nakitang mas bagay nga sa babaeng customer ang light-colored bracelet. Dahil ito sa mas maitim niyang skin tone, magmumukha siyang maputla siya sa kulay pink. Hindi ito magbibigay ng contrast sa skin tone niya. Ang totoo, mas bagay sa mga taong may mas maitim na skin tone ang mga light colors kaysa sa bright colors tulad ng pink, red at purple.

Biglang nagkadikit Puso ko'y biglang sumikip At natulala Sabi nila'y walang hiwaga Kung wala'y Ano itong nadarama Ayoko nang pumara kahit san mapunta Ayoko nang pumara kung ikaw ang kasama Ayoko nang pumara Nagulat ako ng bigla itong prumeno buti na lang naalalayan at nahawakan ako ni Zeki kasi kung hindi sumubsob na ang maganda kong mukha. "Hera, ayos ka lang?"

Ang dark gray nitong sasakyan ay tila kumikinang sa ilalim ng streetlights. Nakasuot pa rin ito ng overcoat, ang necktie ay maluwag na nakasabit sa leeg nito. Nakakunot ang noo nito at ang mga mata ay nakatitig sa kawalan, tila may malalim at napakabigat na problemang iniisip.

𝙃𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙨𝙞𝙮𝙖 𝙜𝙖𝙣𝙤𝙤𝙣 𝙠𝙖-𝙞𝙣𝙤𝙨𝙚𝙣𝙩𝙚 𝙜𝙖𝙮𝙖 𝙣𝙜 𝙞𝙥𝙞𝙣𝙖𝙥𝙖𝙠𝙞𝙩𝙖 𝙣𝙞𝙮𝙖. 𝘿𝙖𝙝𝙞𝙡 𝙠𝙪𝙣𝙜 𝙩𝙖𝙡𝙖𝙜𝙖𝙣𝙜 𝙞𝙣𝙤𝙨𝙚𝙣𝙩𝙚 𝙨𝙞𝙮𝙖...

It was a precise, calculated cadence. "May tao sa hagdanan," pabulong na asik ni Lauren, her pulse exploding into a frantic, deafening rhythm against her ribs. Her face turned pale under the amber light. Anne’s expression fractured into pure, unadulterated panic. She didn't hesitate for a single second. With a fast, fluid movement, she blew out the battery-operated camping lantern, plunging the archive room into a thick, suffocating darkness. She grabbed the miniature gazebo model, shoving it desperately into the bottom drawer of a nearby metal filing cabinet, slamming it shut with a muffled click.

Her face is still paled and looking sick. Maya-maya ay inilibot niya ang mga mata sa loob ng malaki at maluwang na bathroom. Napahanga na naman siya dahil ang lahat ng kagamitan na makikita sa loob ay puro gawa sa mamahaling materyales. Those things she sees are also with a touch of dark colors. Dark shades are one of her favorite colors, especially a black shade.

CASSANDRA’S POV Tahimik ang umaga, pero sa bawat tunog ng wall clock sa opisina ko, para akong binubulungan ng oras: Gumalaw ka na. I stood by the glass wall, city lights fading as dawn broke. Sa ibaba, the city was waking up. Sa taas, ako — gising na gising at handang makipagdigma. Damien entered quietly, carrying two cups of black coffee.