Dark Novels & Stories

Kabanata 36 Dahan-dahang iminulat ni Mereya ang kaniyang mga mata. Kinusot pa niya ang mga ito nang mapansin niyang hindi pamilyar sa kaniya ang silid na kinaroroonan niya. Napanatag ang loob niya nang maalala niyang nasa secret villa siya ni Jacob Anderson Gray. Nagsalubong ang kaniyang mga kilay nang maalala niya ang kaniyang kaibigan.

[The Judgment] Ang ulan sa A****n ay hindi bumabagsak bilang biyaya; ito ay bumabagsak bilang isang malupit na latigo na humahampas sa mga sugatang katawan nina Ryella at Vladimir. Ang Hacienda de Sombras ay isa na lamang kalansay ng itim na kahoy at nangingitim na bakal. Ang usok ay hinaluan ng amoy ng basang abo at ang malapot na amoy ng krudo. Dito, sa gitna ng putikan, ang "Blood Resonance" na tila isang sumpa ay tuluyan nang naputol.

Mabilisan niyang binuksan ang pinto at itinaas pa niya ang kamao na akmang may susuntukin pero natigilan siya ng makapasok. Ni isang gamit doon ay walang nabasag o nawasak maliban sa isang black notes or libro ba ito na nahulog yata mula sa bookshelve. Napapailing si Thaddeus na pinulot ang nahulog na kulay black na manipis na libro, tinitimbang niya pa ito sa kamay niya na animo'y baliw dahil hindi niya talaga matanggap na itong libro na ito ang dahilan kung bakit nagkaroon ng malakas na kalabog kanina.

“Are you sure about that?” Isang malamig, malalim, at baritonong boses ang bumasag sa tensyon sa loob ng opisina. Napalingon ako sa nagsalita. Mula sa kinatatayuan niya sa gilid ng pinto, dahan-dahang naglakad palapit si Darken. Madilim ang kaniyang mukha. Nakakuyom ang kaniyang panga. Ang kaniyang mga mata ay tila dalawang itim na butas na hinihigop ang lahat ng hangin sa paligid.

Nakangisi ang lalaking nagbukas nito,may hawak na baril at pinapaikot sa kamay. Nagpalingon lingon siya paligid,wala talagang tao. May isa pang pumarada na sa sasakyan,at lumabas doon ang ilang kalalakihan ,sa kamay ng mga ito ay bakal na pamalo. Ang iba ay may hawak na mga baril,napamura siya sa isip. SHIT! And they are all wearing black!

Kung all black ang suot mo at walang kahit anong metal na pwede lumikha ng kahit anong ingay mas ligtas ka. Sa nakikita ko ang dagger nito ay kumikislap kapag natatamaan ng liwanag at kahit walang liwanag reflection sa camera dito siya mahuhuli, dahil sa black and white na features ng CCTV camera. Ibig sabihin nito hindi ito nag iisip sa kilos niya. Naka lapit na ako bago pa ito makasugod at agad ko kinuha ang hawak nito at tinakpan ko ang bibig nito. “Subukan mo mag ingay ako mismo mag sasabi sa target mo na ikaw si Lieve Eostre Lambrix..” banta ko dito at nakita ko na tumingin ito sa akin.

“Kaya nga ako sumagot, para sabihin sa inyo na safe na safe ang kambal. At wag kayong mag-alala… binabantayan ko sila parang CCTV na walang off button!” Sa kabila ng halakhak ni Gerald kahit may iniindang sakit at pigil na tawa ni Drick, nanatiling tikom ang mukha ni Dark—pero sa loob niya, kahit papaano’y gumaan ang bigat ng kanyang dibdib. …………

Hindi na nakakatuwa ang nangyayari. Galit akong tumingin sa lalaki na maki kita na ang buong mukha. Ang dapat kong sasabihin na masasakit na salita ay parang nalunok ko na, nang makita ko ang buong mukha nung lalaki. Mapapatigil ang lahat ng babae na maglalakad sa harap niya kung ganito ang itsura, parang tama nga ang hinala ko kanina tungkol sa bampira. Mukha siyang bampira sa sobrang puti na malapit ng maging maputla, ang labi na may pagka-red, matangos na ilong, makapal na kilay, pero higit sa lahat, ang pinaka-best ay ang mata niya na kulay gray, ang ganda. Totoo kaya 'yon o contact lense lang? Dream eye color ko pa naman ang kulay ng mata niya, sobrang obsessed ako sa mata na may kulay

Drazz got me so preoccupied. Madilim na din sa labas at halos lowbat na ang cellphone ko. I took a deep breath as I move from my chair to another one na nasisinagan pa din kahit papano ng ilaw. Contrary to my name, I actually don’t like the Dark. It scares the shit out of me.

Ngayon ko lang nakita ang kaniyang penthouse kaya hindi ko maiwasang mamangha sa laki nito. Black, white, and beige ang kulay nito. Maaliwas. Pinagmasdan ko ang malaking painting ng kanilang pamilya. Sa tabi no'n ang portrait ni Cartier na black and white. Napanguso ako. Ang pogi naman niya. Bababa na sana ako kung hindi ko lang nakita ang bagong ligo na si Cartier na lumabas galing sa tabing kwarto ng tinulugan ko. Kumunot ang noo ko.