Debtors Quotes Novels & Stories

Mga alaala. Mga bagay na hindi ko pinansin noon. Mga desisyon ng papa ko na hindi ko maintindihan. “Why?” tanong ko. Halos pabulong. “Debt.” Isang salita. Pero sapat na para wasakin ako. “Malaki ang utang niya,” dagdag ni Vaughn. “At ikaw ang collateral.” Napabitaw ako sa phone. Nahulog ito sa mesa. Hindi ko na marinig ang boses niya.

"Fhey... sorry. Hindi ko talaga sinasadya. Masiyado akong nalulong sa bisyo, sa'yo ko naibuhos lahat." Alam niyang hindi siya uubra kay Kiro kaya sa'kin na naman siya nakikiusap. "Alam ko. Alam ko kung gaano ka kalubog sa utang... kaya mo nga ako nagawang ibenta diba?" Natigila na naman siya sa sinabi ko. "Those people who kept on going after me, were the people you have debt with. Tapos ano 'yung pambayad mo? Ako diba?"

Nakatitig siya sa screen bago tumingin sa akin. “Marami silang utang sa bangko at sa ibang kompanya. Nagkataon na sabay-sabay silang siningil ng mga pinagkautangan nila, kaya nahirapan silang makabayad. Wala silang choice kundi mag-declare ng bankruptcy.” Sa haba ng paliwanag niya, hindi niya sinagot ang tanong ko. Hindi niya itinangging may kinalaman siya at hindi rin naman niya inamin.

“What debt do we even owe her?” Dumagundong ang sagot ni Lucas na parang pinupokpok ng martilyo. “Debt? What debt? Siya ang may utang na loob sa atin, hindi tayo! Marami tayong sinakripisyo at sinayang alang-alang sa kabutihan niya!”

Pagkatapos ay pumasok siya ulit dahil nandiyan pa ang mga debt collectors. “Mayroon kayong oras hanggang bukas para lumikas sa bahay na ito! Naiintindihan?” bulyaw ng isa sa pinakamalaki at pinaka-matakot na debt collector. “Sir, napakabagsik naman na bigyan kami ng isang araw lang. Marami kaming gamit!” protesta ni Kendall, bahagyang nakakunot ang noo. “Walang puso ang boss mo!” dagdag pa niya.

“You know, I owe so much to the guild. If I die again, they might not bother reviving me at the chapel. My life’s such a mess!” As she brushed dirt from her clothes, she launched into a story, talking as if we were old friends. She was so chatty that, without me even asking, she spilled her tale of woe. “I don’t know where I’ll get the money to pay my debts,” she said, her voice heavy with defeat. “The places I used to work won’t take me back. And the interest on my loans is insane! This isn’t how my life was supposed to turn out if I’d gotten a good spin on the roulette of fate.”

"Hindi tayo lubog sa utang nang mag-isa." "Ano ang bad news?" "Kasama ninyo ako." Napahawak sa dibdib si Roberto Manalo. "Anong ginawa mo sa pera mo?" Napakamot si Nancy sa ulo. "Naubos po yata sa impulsive decisions." "Milyon ang utang natin!" "Tama po." "Milyon!" "Opo." Napapikit ang lalaki. "Lord, kunin Mo na ako."

"Akki! Pinagliligtas ka na nga, nagrereklamo ka pa? And for your information, hindi ako asset na pwedeng i-trade!" ​"Whatever, Mom," sagot ni Akki habang kinakalikot ang kanyang gadget, naghahanap ng paraan para i-reconnect ang system niya. "The debt is still active. And honestly? I'd rather be in that debt-free right now kaysa makinig sa hambog stories ni George dito sa truck na 'to."

Kaya pala nabaliw ito dahil hindi makapaniwala sa nagawa. Kaya pala nang mga panahon na wala ito sa sarili ay may mga pagkakataon na naghe-hestirikal, nagsisigaw dahil may nakikita at naririnig daw ito na wala naman talaga. Punishment for unpaid debt.

Tinitigan niya ito ng malamig, saka dahan-dahang binigkas ang bawat salita, puno ng pananakot: “Makinig kang mabuti, babae. Ang sampung milyong utang mo—nalipat na sa akin. Mula ngayon, ako na ang pinagkakautangan mo.” Hinila pa niya ang buhok nito, pinipilit siyang tumingin sa kanya. “Alam mo namang negosyante ako. At alam mo rin kung gaano ako kabrutal pagdating sa pera. Nakita mo na ‘yon mismo.” Lumalim ang kanyang ngiti, ngunit ang mga mata niya ay nanatiling walang init. “Ngayong ako na ang may hawak ng utang mo… bawat araw, tutubo ito ng interes.”