Disobedience Novels & Stories

Dahil dito niresearch niya ang pangalang Klayde Medoza at nagsilabasan ang iba't-ibang article why he hates a woman who have a long hair. Mayroong dahil sa isa siyang bakla at inggit sa babaeng may mahaba ang buhok, mayroon ding sinaktan siya ng babaeng minahal niya noon na mahaba ang buhok kaya ayaw na niyang babaeng may mahaba ang buhok. Napansin ni Hadlee na puro non-sense naman ang mga nakasulat dito kaya tumuloy siya sa images.

Her voice cracked while striking me those questions. Sinubukan 'kong sandaling yumuko upang humugot ng lakas na sumagot. Marahan akong umiling habang nakikipag-laban ng tingin sa kanya. "Hindi ko naman 'to sariling desisyon lang, Kate. Wala rin akong pagpipilian. Ayaw ko 'tong gawin, pero wala akong magagawa. This is the only way for me to help my family. Ayokong madamay kayo, pero wala na rin akong ibang alam na paraan para lang mapigilan ang pagbagsak ng pamilya namin. You know how supportive I am when it comes to you and Markus' relationship, and you personally know that I just don't have a choice about this. Pasensya ka na. Ayokong makita kang nasasaktan---"

"H-hindi ba p-pwede mag-usap na malayo k-ka sa'kin? T-this is uncomfortable." "I hate people who disobey me, the people who pretend to be nice, people who dictate what I should or should not do, and lastly, those people who judge me even before knowing me," he replied instead. "And I can't believe that lahat ng iyon ay na sa'yo. Why are you disobeying me? Why do you pretend to be nice? Why are you dictating the things I should and I shouldn't do? And why the fuck do you judge me like you already knew who I really am?"

To touch and consume her, wins. For the first time, the idea of touching Bree. Feeling her warm skin against my palm is so freaking appealing, it's all I can think of. So I say fuck it and give in. "Any disobedience is meet with brutal punishment. That's the rule in my world. In ours," anas ko habang pinararaanan ng bibig ang panga ni Bree. "Aware ka dapat doon. I ordered something from you, you obey. Simple as that, kiska."

"Mr, marquez . GUSTO kong wag muna ipaalam sakanila ang pinaplano ko ! papaikutin ko din sila sa mga kamay ko gaya ng ginawa nila saakin! pagbabayaran nila ang mga ginawa nila ! nagkamali sila ng binangga. kung akala nila ay magtatagumpay sila pwes nagkakamali sila. sa oras na manganak si joy ay palihim mong kuhain ang anak nito, sabihan mo din si joy para makuha nya ang 20Million ay sumunod sya sa mga iuutos ko ! wag mong pakealaman ang pamemeke nila sa DNA ! tignan natin kung san sila maghahagilap ng sanggol na ipapalit para pagkunwariin nilang anak ko ! ng sabihin ko ang mga iyon ay sya namang tango ni mr.marquez

Pagkatapos ay dumampi ang malaking kamay nito sa ulo niya, marahang hinaplos. "Harmony, makinig ka sa akin. Walang nagsasabi na ang babae ay kailangang laging sumusunod. Walang nagsabi na kung nasaktan ka, kailangan mo lang tiisin. Being obedient doesn’t mean you’ll be loved, or chosen, or protected. ‘Yun ay dahil ayaw nilang ma-threaten. Ang kunwaring kapayapaan ay hindi totoong kapayapaan. At kung may kailangang magparaya, bakit kailangan ikaw?" "Matuto kang lumaban. You have the right to fight back. Dapat mayroon kang sariling tinik, sariling boses."

Ngunit alam kong gusto niyang muling marinig ang aking dahilan. "Nirespeto ko lang ang sarili ko Cindy. Minahal ko ang sarili ko. Kung hindi mo maibigay sa akin ang pagmamahal na deserve ko, baka kako kaya kong ibigay iyon sa sarili ko. Ako ang umalis dahil hindi ko na kaya ang mga ginawa mo. Anong mukha ang ihaharap ko kung ako na umalis ay uuwi rin kahit alam kong wala naman akong nagawa pagkakamali? Bakit kailangan kong ibaba ang pride ko, e iyon na lang ang naiiwang meron ako dahil hinubaran mo na ako ng respeto. Kung may lalapit at hihingi ng tawad sa ating dalawa, ikaw ‘yon kaya dapat tinatanong mo sa sarili mo kung bakit hindi mo ako kayang ipaglaban?”

Dahil doon, malaman namin na may Oppositional Defiant Disorder (ODD) si ate kaya ganoon ang kanyang ugali. Ipinaliwanag ni Lolo sa akin na dapat ay pagpasensyahan ko si ate dahil hindi siya normal. Isang mental disorder na kailangan may treatment para maagapan iyon. Naintindihan ko naman si Lolo, kaya hinayaan ko at tiniis ko ang galit ni ate noon.

Pagbabanta niya sakin. Agad akong napahalakhak sa narinig kong sinabi ni Daddy, halos dinig sa mansyong ito ang pilit kong tawa bago ako mariing umiling. "Disown me?" Nang-uuyam ko siyang tinignan diretso sa mga mata kaya kitang-kita ko ang galit niya sakin, the same reactions when Mommy died. "After my Mother's death you already disowned me, remember?" May halong hinanakit na saad ko. "And no Father, I won't abort this baby. This is my child and I'm not a murderer." Matapang kong sagot sa kanya. "Then leave my house you bitch. You're a disgrace to my name." Matigas niyang sabi sa akin habang itinuturo niya ang pinto ng mansion.

Napaka-unfair naman ata n’on! Dahan-dahan siyang huminga nang malalim at sunod-sunod na napakurap. “M-Madam Cleo, bakit naman po?” tanong niya. “Maayos naman po akong magtrabaho sa inyo! Minsan lang naman po ako makalimot sa kape ninyo kapag umaga at minsan lang din po akong ma-late sa pagpasok ko. Actually, simula po no’ng maging secretary ninyo ako, tatlong beses pa lang naman po akong na-late ng five minutes. At kung dahil po sa pagsusuot ko ng orange blouse kanina kaya po tatanggalin n’yo na ako sa trabaho ko, pasensiya na po. Hindi ko naman po sinasadyang makalimutan ang isa sa important rules ninyo. Sadyang... Sadyang nagmamadali lang po talaga ako kanina kaya hindi ko na po napansin.