Romans & histoires Disobedience

"Of course not, alam niyong wala sa plano ko 'yan at kung akin man 'yon, kukumbinsihin ko siyang ipaabort na lang para matapos na ang problema namin." "Gago ka ba? 'Di mo na nga tatanggapin 'yong bata dadagdagan mo pa 'yong kasalanan mo." Sermon ni Oheb sa kanya't siniko ito ng mahina. "Tsaka, mag-isip ka nga, doktor ka, obligasyon mong magpagaling at magsalba ng buhay ng tao hindi para pumatay ng batang wala namang kasalanan sa'yo." Pagpapatuloy nito na sinang-ayunan ng dalawa.

he whispered out of his breath. Buong araw ko iyong iniisip sa office at halos hindi na ako makatrabaho. Hindi ko alam, grabe ang naging tama non sa ego ko. Are we that greedy? We're just doing our jobs, I'm doing my part as the chairman's daughter, is there anything wrong with it? It's offensive, really offensive. And, we just need their product. That's how business works. Hindi ko siya maintindihan sa parte na iyon. Pakiramdam ko ay naging kontrabida naman kami at manipulated niya na ang lahat para hindi sila magkaroon ng problema.

Nagtama ang aming mga tingin at doon ko nakita ang seyosong tingin sa akin ng kaibigan ko. I was raised in a strict and ethical family. Meron akong malaking takot sa Diyos. If I defy one sin before, having sex without getting married, I won’t dare to add another sin by killing an innocent child inside me. My conscience can’t take that. Maaaring naguguluhan pa ako ngayon sa nangyayari sa akin pero kahit kalian hindi sumagi sa isip ko ang ipalaglag ang anak ko. Hindi niya kasalanan na nabuo siya, ang tanging kasalanan lang dito ay ang pagiging marupok ko na hinayaan kong ma-angkin ako ng isang estranghero.

“Good. Obedience is a virtue here.” Umakyat ang kaba sa dibdib ko, lalo na nang lumapit siya at hinawi ang buhok ko. Every movement was measured, precise, and devoid of affection. Hindi siya nagpakita ng kahit anong emosyon—parang ginagawa lang niya ang isang transaksyong walang personal na halaga. “Look at me,” he ordered, and I did, forcing myself not to cry. “If you please me, you’ll be rewarded. If you fail, you’ll regret it. I trust you understand how simple that is.”

Natulala ako at naalala ko ang sinabi ko sa kanya kahapon. “Gavril, hindi ka Diyos. Hindi mo makokontrol kung sino at kailan mamamatay ang isang tao. Wag mo namang pasanin ang lahat. Kaya nating pigilan pero kapag Siya na ang nagdesisyon, wala na tayong magagawa pa.” His reaction about what I said yesterday flash in my head. Now I know that I offended him because of what I said, it reminded him about his brother’s death.

Ang pangit ko tuloy tignan. Nakakainis! Gusto kong lumabag sa sinabi ni Papa. Ang ayaw ko sa lahat ay ang pinagbabawalan. Total ay wala naman akong ginagawa rito. Mabuburdo lang ako. Prohibition generates different reactions to me. A ban that ignites an attraction entices me more to do it. It makes me happy for unknown reason. Iba ang fulfilment na binibigay nito sa akin. Hindi ko rin alam kung bakit.

"Please, be good tonight, Sahara. Don't make a scene there, understand?" Napairap na lamang siya bago tumango. Nakatanaw lamang siyasa labas ng kotse at pinagmamasdan ang nadaraanan nila, hanggang sa magawi ang paningin niya sa isang mag-inang nakaupo at masayang kumakain ng ice cream sa labas ng isang convenience store. Kung nandito lang sana ang mommy niya, may magpaghihingahan na siya ng kaniyang sama ng loob. Ngunit nasa ibang bansa ito at busy sa trabaho nito. Hindi niya nga alam kung alam na rin ba ng Mommy niya ang tungkol sa binabalak ng Dad niya. She then remember what her mother said when she was still in highschool, "Parents always know what's best for their children. Kahit kailan

Alam kong lahat na ito ay plano ni Mommy. "Dad, I love you. Mahal na mahal ko kayo ni Mommy." "Mahal na mahal ka rin namin, anak. Patawarin mo kami kung napabayaan ka namin at naging miserable ang buhay mo." "No, Dad. Hindi niyo kasalanan. It's my choice. Ako ang pumili ng maling daan."

“Clever words won’t save you. Loyalty does.” Lumalim ang tingin ni Amariz, seryoso na. “Loyalty isn’t spoken, it’s proven. Kung gusto mo akong patayin, dapat ginawa mo na kanina pa. Pero hindi, kasi alam mong kailangan mo pa ako… gaya ng kung gaano ko kakailangan ang case na ’yan.” Sandaling natahimik ang paligid. Pagkatapos, dahan dahang itinulak ng lalaki ang case palapit sa kanya.

Sabay sinarado na ang pintuan. Matagal na nanatiling nakatayo roon si Seric kahit pa kanina pa sinarado ni Kairoz ang pintuan. Hindi siya makapaniwala na kinuha ng kapatid ang cake at nagpasalamat pa ito. Lagi niyang inihahanda ang sarili sa rejection ng kaniyang kapatid, pero hindi niya naihanda ang sarili sa kabaligtaran, kaya ngayon ay hindi siya makapaniwala.