Novel & Cerita Disobedience

Hindi lang nila pinapakita ang emosyon nila sa ibang tao. Hindi rin ako aabot sa punto na magiging kabit ako. Inaalala ko pa rin yung damdamin nung nobya nila syempre. Masyado kasi akong mabait at inosente, kasalungat talaga ang ugali namin Sophia. I will never be a mistress. I swear.

"I am still alive at sunod-sunuran sa lahat ng gusto mo because I want to survive. Inisip ko na pagkatapos ng lahat ng ito ay magiging malaya rin ako. I can go back to Las Vegas and continue my life there. Kahit pa mahirap 'yong proseso bago ko makamit ulit ang kalayaan na 'yon. Now that you're suggesting something that will caused me too much pain, why can't I just end this fucking life?" Nagtaas siya ng isang kilay sa akin. "Don't even think of killing yourself, Serra. Because I don't allow death in this marriage. Bubuhayin at bubuhayin kita hanggang sa makapagbayad ka ng utang mo." Napatingin ako sa mga daliri niyang isinasayaw-sayaw niya sa ibabaw ng lamesa. "Your body . . . Your soul .

To fight for his freedom, he had to give it away. Aiden's mind reeled. His entire life had been a series of struggles to escape his mother's influence, to be his own man, to forge his own path. He had just discovered that all his choices were illusions, part of a grander design orchestrated by a man he didn't even know. And now, to survive that revelation, he had to willingly become what he had always despised: a pawn. He looked at Chloe, his eyes filled with a pained resignation. She understood. Her own life had been built on a foundation of fierce independence, of pulling herself up from nothing. The idea of surrendering all that to another person was a fate worse than death. But what was

Even if the last sentence was already a basic rule, palagi pa rin itong sinasabi ni Oliver sa kanya sa bawat misyong napupunta sa kanya. NEVER TRUST ANYONE BUT YOUR SELF. It's one of the basic foundation an agent must know before executing a mission. Agents like Asteria always moves alone. A handler which is higher in rank than them is the only one that knows their face and true name. Asteria is the agent and her handler is Oliver—the only one closest to her but she shouldn't completely trust, sabi ng hindi nakasulat na kasunduan sa kontratang pinirmahan niya bago maging parte ng kanilang samahan.

Napalunok ako, ramdam ang panlalamig ng aking mga kamay. Agad na dumaan sa isip ko ang kanyang mga Rules. Isa roon ang malinaw na sitwasyon na ito: Obey me, and you’ll be free. Kung lalaban ako, tiyak may kaparusahan. “Sino po ba nagsabi na maghahanap tayo ng iba pa? Dito na lang tayo, total nandito na tayo… at libre mo naman, hindi ba Ma’am?” sagot ko, pilit na pinatatag ang boses kahit nanginginig ang loob ko.

Nakapamaywang si Joaquin habang nakatingin sa kanila at parang gusto na silang saktan pero dahil nasa tabi niya ako ay alam kong hindi niya gagawin iyon. “Ayos lang naman ako, Joaquin. Hindi naman na masakit ang pisngi ko,” malambing kong sabi sa kanya pero parang wala siyang naririnig. Nagsimula ng lumuha ang dalawang babae dahil sa tahimik lang si Joaquin at doon ko lang napansin ang kanyang kamay na nakaturo sa lupa. Lumuhod ang dalawang babae at pinagkiskisan ang kanilang mga palad para humingi ng pasensya pero umiling lang si Joaquin at nakita kong hinalikan ng mga ito ang kanyang sapatos. Tapos ay hinila niya ako sa harapan niya at doon ako nagpupumiglas pero wala na akong nagawa at hi

Hindi siya mapakali, ganun din ako. Napaisip ako, sa sinabi niya, kung binantaan niya ba si papa. Pero she's just a poor woman like my mother said. Ano naman sana ang laban niya kay dad? Napakasakit ng ulo ko sa kakaisip, hindi ko kinakaya ang mga pabigla-biglang plano ni Dad. Kaya naman sinubukan kong kausapin ang mga bodyguards ni dad pero hindi sila nagsasalita, they rather die than to defy my father. Masyado silang tapat kay papa, at wala akong magagawa doon. My father helped them a lot, halos lahat ng tulong ay binibigay ni papa sa kanila kaya naman ganun na lang ang katapatan nila sa kanya. Kaya kahit pa anak ako ni dad,kapag sinabi ni dad na huwag nila akong kausapin ay gagawin nila.

Pero, hindi niya hinayaan ang sarili na lukubin siya ng paninibugho at pananaghili. Subalit, dagli din niya iyong iwinawaglit kapag pumapasok iyon sa kaniyang isipan. Mali ang mag-isip siya ng ganoon, marahil may problema lang ang kaniyang ina lalo at nagtratrabaho ito. "Pasensya na po, inay. Hindi ko po sinasadya." nagpapakumbaba niyang sabi. Biglang tumayo ang kaniyang ina na nagdulot ng malakas na tunog na nagmula sa upuan.

Hindi ako makapaniwala na isang aksidente lang ang kayang magbago ng isang tao nang ganito. Ang Nick na kilala ko ay hindi impulsive, nag-iimbestiga, nakikinig, mapanuri at reasonable. Ngunit ang Nick na kilala ko ngayon ay tanga at tila robot na sunud-sunuran sa gusto ni Andrea. Walang pakealam sa nararamdaman ng iba. Tinitigan ko siya ng maigi. Nanggigigil ako sa sobrang inis at galit. Walang kwentang kausap si Nick.

I rolled my eyes when I heard the annoyed voice of my so-called mother. “What do you need?” I asked as I sipped from the mug of my milk. Huminto ito sa harap ko at salubong ang dalawang kilay. “Why can’t you just obey us? Ang dali lang ng gagawin mo ngayon. You’re going to live with him! This is for our own sake, Anastasia. We already discussed this with you.” problemadong-problemado ang itsura niya ngayon. Napahilot pa ito sa sintido.