Do Not Be Afraid Novels & Stories

And this time, I’ll trust him…I won’t be afraid or full of doubts anymore. ****

Malinaw sa kilos at sa matang hindi marunong magsinungaling. “Don’t be scared. It’s not bad to try new things. We are all free to do what our hearts want. There’s nothing wrong about that. Hindi porke pinagbawalan ka ay hindi mo na ito gagawin. Bakit lahat ba ng bawal ay mali?” Napailing siya.

A chill ran through me. Because I knew what that meant. Control. Isolation. Punishment. Worse. So much worse. My chest tightened painfully. “I don’t want to be afraid anymore,” I admitted. Adrian stepped closer again. This time— Not hesitant. Not careful. Certain. “Then don’t be.” “That’s not how it works.” “It can be.” “How?” I asked. His gaze held mine. “By choosing something worth the risk.” Silence. Because that— That was it.

Kailangan niyang kalamayin ang sarili. “If you’re afraid of being misunderstood, don’t try to kill yourself. Kung gusto mo talagang gawin ang bagay na iyon, hindi mo na kailangang sabihin pa sa amin ni Jago. If you do tell me, don’t arrange for someone to take photos secretly. That way, you won’t be misunderstood. Huwag kang playing victim.” Odessa was speechless after her retort.

"My God. Apat na mataas na pamilya ang nadamay?" "Hindi lang siya matapang. Mapanlansi siya. Nais niyang mag-secure ng posisyon sa isa man sa kanila, pero kung makuha niya si Mr. Beaufort… tiyak, kontrolado niya na ang lahat." "At wala siyang takot? Kahit kamatayan?" "Mga walang kahihiyan katulad niya, hindi natatakot sa kamatayan. Takot lang silang mawalan."

Ang estatwa ay hindi natatakot, ang painting ay hindi nanginginig, at ang canvas ay hindi tumitingin sa kanya ng may takot at pagkamuhi. Ngunit ang babaeng ito ay ginagawa ang lahat ng iyon para sa kanya. Ang bawat takot at galaw ng mukha ng babae ay nagbibigay sa kanya ng isang sobrang kasiyahan sa kaibuturan ng kanyang madilim na pagkatao. "Don't be afraid." Ang boses niya ay naging malambing, na parang isang magulang na inaamo ang isang makulit na bata. "If you obey everything I want, I might just let you live..."

sabi niya, sabay tingin sa akin, “Being strong isn’t the absence of fear—it’s standing firm despite the fear.” Tahimik akong tumingin sa kanya. At sa unang pagkakataon, hindi ko na kailangang ipagtanggol ang sarili ko. Hindi ko kailangang magpaliwanag. Kay Zian, sapat na akong ako.

"DON'T LET YOURSELF BE FOOLED BY SOMEONE YOU LOVE. KNOW THE TRUTH. PS: BE READY. I'LL BE TAKING BACK WHAT IS MINE"

Sobra akong natatakot at hindi ko alam ang dapat kong gawin. "Love, yumuko ka lang. Don't be scared nasa tabi mo ako. Mahal na mahal kita." "Love, yumuko ka lang. Don't be scared nasa tabi mo ako. Mahal na mahal kita." "Love, yumuko ka lang. Don't be scared nasa tabi mo ako. Mahal na mahal kita."

I can still see the fear in his eyes. Kahit ako ay natatakot din sa mga nangyayari, ngunit nagpapakatatag ako para kay Aiden. I cannot let myself consume with fear because it will make Aiden more vulnerable. "Everything's going to be alright. We just need to run away from here." Saad ko sa kanya. Hindi ko alam kung saan ko hahagilapin si Lolo lalo na at magulo na ang lahat.