Do Not Be Afraid Novels & Stories

Dahil ngayong gabi, malinaw sa akin ang isang bagay: Hindi na ako matatakot. Hindi na ako magtatago. At hindi ko hahayaang apak-apakan nila ako muli. Kung giyera ang gusto nila— Hindi na ako tatakbo.

At doon, sa unang pagkakataon, hindi na takot ang naramdaman niya—kundi lakas. ---

Binaon ko ang aking mukha sa una ko nang tumunog ang cellphone ko at bumungad sa akin ang mga mensahe galing kay Luke sa messenger. Luke: Before you go to bed I just want to share a verse with you from thwe Bible. This keeps me from overthinking a lot these days. Luke: It is found in Isaiah 41:10, "Have I not commanded you? Be strong and courageous. Do not be afraid; do not be discouraged, for the Lord your God will be with you wherever you go." Luke: I'll pray for you. Goodnight and see you on Monday. Hindi ko mapigilan na mapaiyak dahil sa nabasa. Hindi ko alam kung bakit sobrang bigat ng pakiramdam ko ngayon.

“Always remember this, Cha. No one can ever hide the truth. Lalabas at lalabas din ang katotohanan.” “I know that, Gee. Wala pa talaga akong lakas ng loob sa ngayon na sabihin ang totoo. And I’m also afraid.” Bumuntong-hininga ako. “Afraid of what?” nakakunot-noong tanong ni Bea.

“What on earth is happening?” Kacie would drop her jaw if she kept her mouth open, even her sister Khloe gasped out of surprise while Karter quietly processed everything inside his head. “Should I be scared?” “Idiot, he is not a threat!” Kacie wants to calm down but her brain says no, the same thing goes with her companions. “He's got to have pure intentions, hindi lahat ng magaling na doktor ay balak patumbahin tayo, anong gagawin nila kung nasa teritoryo natin sila?” Sambit ni Khloe.

pagsusumbong ko habang umiiyak pa din sa dibdib nito. "Be brave! We still have a long way to go, whatever comes to your mind, leave it to yourself first. Like my rules to you, don't trust these people surrounding you, including me, Aodie. Be brave for your family," saad n'ya at dahan-dahan akong inialis sa pagkakayakap naming dalawa. Nakakapanibago na ang lalaking walang damdamin at mas malamig pa sa yelo noon, ngayon ay nakakita na akong pag-aalala at takot sa mga mata.

O ang karapatang huminga nang walang takot. At iyon, iyon ay napakalaki na.

“Kung malalaman nila kung nasaan tayo, sisikapin nilang lapitan tayo nang pilit. But as long as we stay alert and follow the rules, we will be safe. We just need to hold on a little longer.” Ang kanyang mga salita ay nagsilbing pampalakas-loob. Kahit na hindi ko lubos na maalis ang takot sa aking puso, natutunan ko nang huwag itong hayaang mamuno sa akin. Mayroon akong pamilyang kailangang ipaglaban, at mayroon akong kasamang handang ibigay ang lahat para sa amin.

"What are you afraid of?" "No... hindi po ako natatakot," pilit na pagpapakalma ni Bella sa sariling boses kahit na nanginginig ang kanyang mga daliri sa ilalim ng lamesa.

Paano kung biglang tumigil si Atlanta sa pagtakbo at tumilapon siya? Nakita marahil ni Aeros ang takot sa kaniyang mukha kaya hinawakan nito ang kaniyang kamay at ipinirmi iyon sa lubid. Hindi niya namamalayan na halos mabitiwan na niya ang hawak na renda. “Don’t be scared. Atlanta can feel your fear. Kung matatakot ka, matatakot din ang kabayo na isakay ka.”