Do Not Be Afraid Novels & Stories

Pero si Sayna, lagi akong natatakot na lalong lumalim ang nararamdaman ko. “Hindi laging kahinaan ang takot. Kung anong nagagawa ko sa takot mo ay ang tunay na lakas nito. Being afraid is part of being alive. And we have to go through with it. Ano ba talaga ang kinakatakutan mo?”

Tila isang boses ng babae, nakakakilabot sa pakiramdan at nakakawala sa sarili. Nahihilo ako, gusto kong umalis pero parang may kung anong nakapulupot sa akin para hindi ako makaalis. Pinilit konh kumawala pero wala akong sapat na lakas para gawin 'yon, tila pinapahina pa ako lalo ng bagay na 'yon. Hindi ito maaari, kailangan kong makaalis. 'Don't be afraid, just come wine...come inside.'

Sa kabila ng matinding takot na nararamdaman niya ay hindi niya maiwasang bigyan ng pansin ang malakas na tibok ng kanyang puso. She nodded slowly. Naramdaman niya ulit ang mainit na likidong nagmamalabis sa kanyang mata. “I’m afraid of falling again.” “Hush.” Napapikit siya nang dumampi ang labi nito sa kanyang noo. “Don’t be afraid. Nandito lang ako. Hindi ko hahayaan na mahulog ka mag-isa. Hindi ko na ulit hahayaan na masaktan ka.” He shook his head slowly. “Hindi na, Sy. Hindi na.”

“Pero gusto kong nandito.” Napapikit ako. Hindi ko alam kung dapat akong umatras o manatili lang. Pero nang maramdaman kong hinawakan niya ang kamay ko… marahan, maingat… parang biglang tumigil ang mundo. “You don’t have to be afraid,” bulong niya. “I’m not going to hurt you.”

Nakakahiya, pero wala na akong nagawa. Nagtagpo ang paningin namin. At sa isang iglap, parang may kakaibang init na dumaloy sa gitna ng kaba ko. Hindi ko siya kilala, pero sa paraan ng pagsasalita niya at sa kalmadong ekspresyon ng kanyang mga mata, parang gusto kong maniwala na safe nga ako. “You’re scared, not just of flying, but because you feel alone. But right now, you’re here, and you’re safe. Focus on me, okay? It’s just me and you, breathing slowly.”

Kung gagawin nga niya… Kailangan kong tumakbo palayo dito at makauwi. Hindi ko alam kung saan ako pupunta pero bahala na. I will just trust my instincts. Hindi ko rin naman alam kung na saan ang kotse ko kaya tatahakin ko na lang ang kagubatan. Bahala na kung ano ang mangyari. I know how to defend myself and I won’t get scared this time. Oh, well, I’m not even scared that time!—‘di ka sure.

Gusto kong iparamdam sa kanyang hindi ako natatakot sa kanya but deep inside natatakot ako sa kaya niyang gawin. I know in his power kaya niyang ilayo sa akin ang mga bata in a single blink at hanggat maari ayokong umabot kami doon. I can fight, I'm not afraid to fight pero may mga batang masasaktan. As much as possible I want us to be civil with each other for the sake of our kids.

“I want to cure this, Sandra. I'm a man... I shouldn't be afraid of anything. How can I be your hero if I'm afraid of something?” Napairap ako sa kawalan dahil sa sinabi niya. Yes, he’s a man, but that doesn’t mean that his feelings and fears are invalid! Kung takot siya ay narito naman ako! I can also protect him from his fears! Hindi pwedeng siya lang lagi! “Pero hindi mo kailangang pilitin kung hindi mo pa kaya, River. It's okay to be afraid of something. Let's have breakfast... aayusin ko ang aircraft,” I said with finality.

“Huwag niyo akong kakagatin, nakikiusap ako. Huwag niyo akong kakagatin. Hindi ako m-masarap.” Adrian didn't dare close his eyes. He had to remain constantly vigilant, living consciously in fear. The hounds watched him, and he watched the hounds. Hindi siya pwedeng maging kampante dahil baka matagpuan niyang nilalapa na siya.

Kahit mamatay ka man. Dahan dahan nga kaming lumapit sa tatalunan namin. Yung hangin, bumubulong na sa akin na nasa paligid na nga ang tagasundo ko. Halos nagyelo na ang katawan ko. “Ready?” “Teka lang.” Hawak ko ng mahigpit sa may railing, “Don't be afraid sweetheart.” Huminga ako ng malalim. Bahala ka na sa amin Papa God, alam kong di madaling mamatay ang masamang tao, pero ako, innocente po ako. Wag niyo muna akong kukunin dahil mabait po talaga ako!