Don't Be Bothered Novels & Stories

“Okay lang. Ako nga dapat ang humingi ng pasensiya dahil naistorbo pa kita, kayo.” “Wala ‘yon. Basta always remember, I’m here and you can always count on me. Huwag ka nang umiyak, ha? Alam kong hindi madali ang pinagdadaanan mo ngayon. Pero sana, huwag kang paapekto at huwag stress-in nang sobra ang sarili mo.” “Thank you for your concern, for the time and effort. Tunay ka talagang kaibigan.”

Ilang beses ko na itong pinagsabihan na kapag nasa labas kami umayos siya at wag magpapansin dahil ayokong makakuha ng pansin pero itong isang to super papansin, kulang nga ata sa pansin. "Anong problema mo, Rance Neon Yturralde Marfori? Kung maka-react ka wagas ah. Ano bang meron sa araw na to? Is there anything important today na kailangan mo pa talaga akong puntahan para tanungin kung iimbitahan ba kita?"

sagot niya. Tuluyan akong natigil sa pagkain at napasimangot na lang. Bigla akong nalungkot. Ni hindi ko pa nga sila naka-close, napalitan na agad sila. “Don't overthink about it. I’m just clearing the weeds around you. Para kapag wala ako rito, panatag ako na ligtas ka."

"Totoong chismis ito, ano ka ba," "Kasi alam mo, mas maganda yung wala ka na lang pakialam sa buhay ng ibang tao kesa pag-chismisan pa. Wala ka naman mapapala roon. Mind our own business, sis, iwas sa stress, may peace of mind ka pa," casual na sabi ko.

So chin up and don't get shake off. Mariin kong naipikit ang aking mga mata. With what she said, it somehow makes me calm. She's right, why would I be bothered? I can't control what people think or say about me, however as long as I know my conscience is clear things will be better. ---

"Hindi ko mapapangako na parati akong mabait at saka malambing pero sana kahit magkagalit tayo, hindi ka maghahanap ng atensyon at comfort sa iba. Di ba ganyan yung sabi mo?" "Baby naman, kung anu anong iniisip. Don't be bothered by my past. Hindi ako maghahanap ng iba kahit magkaaway tayo. I told you so many times that you're different. Sleep again. It will be bad for you and the baby to stress yourself about those silly imaginations," Lux said and chuckled.

"Do you want some tea? Gumawa ako para mabawasan ang stress na nararamdaman ko lately." May pagdadalawang-isip niya itong tinitigan. Hindi kaya oras na pumayag siya sa kagustuhan nito ay hindi na rin ito titigil sa kakatanong hanggang hindi nalalaman ang magiging destinasyon niya? "Don't worry, I won't do anything to ruin your plan. Alam ko namang hindi na kita mapipigilan kahit magpumilit akong manatili ka sa mansyon."

natatawa kong sagot dito. Mula pagmulat ng mata ko, sinasabi na ni Zach 'yan. And up until now na nagreready na siya sa pagpasok sa office ay patuloy pa rin siyang nagreremind sa'kin. "Just please promise me, don't starve yourself." "Yes." "Don't stress yourself." "Yes." "Don't go out." "You don't have to be worried about me, okay? I can handle myself, I promise. Now, be calm and prepare yourself, Zach."

Madalas ay hindi siya nito pinapansin. "Ano bang problema mo? bakit parang nag-iiba ka na naman? Alam ko okay na tayo 'di ba?" "I am just tired. please don't make it a big deal, okay?" "Anong don't make it a big deal? hindi ka naman ganiyan dati. Hindi ka ganyan! Alam mo noong isang araw pa kita napapansin, eh. Huwag mong sabihin na may kinahuhumalingan ka na naman!"

gives reassurance. " how... can i move on?" tanong ko dito. ngumiti ito saken. " take it slow and focus on what ahead of you." can i... do that? " your brother is really worried. so if you dont want worry everyone... live your life. just like the old days" sabi pa nito saka ngumiti ulit. sa sobrang pagmumukmok ko hindi ko napapansin ang mga taong nasa paligid ko