Novel & Cerita Don't Be Bothered

Ito yung kaba na para bang may nahuli kang gumagawa ng isang bagay na hindi mo dapat ginagawa. “Hindi ito nakakatuwa,” sabi ko, pilit na ibinababa ang boses ko kahit na gustong-gusto ko nang sumigaw. “Baka may makakita sa atin!” Ngumisi siya. “Then don’t make it obvious.”

Isa pa, hindi naman talaga libre ang pananatili ni Bellerien sa bahay ng tiyahin niya gaya ng sinabi nito. “Tigilan mo na ang panonood ng mga balitang hindi importante. Huwag mong pahirapan ang sarili mo kakaisip sa taong hindi mo dapat iniisip, aayusin ko ‘yon. Mag-focus ka sa dapat mong pagtuunan ng pansin.” sabi ni Damien na bigla na lang sumulpot sa kwarto at hindi man lang napansin ni Bellerien.

“Okay lang. Ako nga dapat ang humingi ng pasensiya dahil naistorbo pa kita, kayo.” “Wala ‘yon. Basta always remember, I’m here and you can always count on me. Huwag ka nang umiyak, ha? Alam kong hindi madali ang pinagdadaanan mo ngayon. Pero sana, huwag kang paapekto at huwag stress-in nang sobra ang sarili mo.” “Thank you for your concern, for the time and effort. Tunay ka talagang kaibigan.”

"Magpahinga ka na roon. Ako na ang bahala rito." Napahaplos siya ng noo niya at napayuko, tila malalim ang iniisip. Bigla tuloy akong nakonsensya. "I'm not forcing you to have a check up. You can decline my offer if you don't want. Sorry for scaring you, I'm just worried."

Huminga siya nang malalim, pinipilit ang sariling manatiling kalmado. “Conrad, makinig ka nang mabuti. Una, hindi ako ganoon ka-idle para asikasuhin kayo. Pangalawa, wala akong kahit katiting na interes sa iyo o sa pamilya mo. Pangatlo, may mas mahahalagang bagay akong kailangang pagtuunan ng pansin ngayon.” Naging kasing-lamig ng yelo ang kanyang tono. “Huwag mo na akong kokontakin muli. We’re done. Anuman ang mangyari sa pamilya mo, hindi ko na problema 'yan.”

What now… “Love, don’t be bothered. They will love you, I am sure of that,” nabaling naman ang atensyon ko ng marinig ko ang boses ni Rashid. Napatingin ako sa kaniya at wala ng iba pang nagawa kung ‘di ang ngumiti ng pilit.

sagot niya. Tuluyan akong natigil sa pagkain at napasimangot na lang. Bigla akong nalungkot. Ni hindi ko pa nga sila naka-close, napalitan na agad sila. “Don't overthink about it. I’m just clearing the weeds around you. Para kapag wala ako rito, panatag ako na ligtas ka."

"Totoong chismis ito, ano ka ba," "Kasi alam mo, mas maganda yung wala ka na lang pakialam sa buhay ng ibang tao kesa pag-chismisan pa. Wala ka naman mapapala roon. Mind our own business, sis, iwas sa stress, may peace of mind ka pa," casual na sabi ko.

Wag kana mag-worry ok! ABANGAN..

Wala akong magawa kundi ang tumango, "Hmm. I'll keep that in mind." ~SpadeLucker