Don't Be Sorry の小説・ストーリー

umiiyak na sabi ko at umiwas ng tingin "I hate you" "Hon I'm really sorry" sorry na naman!! "Tang inang sorry nayan hindi nawawala sa mundo paulit ulit nalang sa lahat ng ayokong marinig sayo yang ka sosorry mo napaka useless...napakawalang kwenta sa lahat ng ginawa mo sakin puro ka sorry kung may mawawala man na salita yun ang sorry mo wala na bang bago tyler pwede mo naman sabihin na-"napatigil ako dahil sa mabilis niya akong niyakap dahilan para pag hahampasin ko ang likod nito at pilit siyang nilalayo sakin

Bakit siya nagso-sorry? "Dahil nabuntis kita. Kung naging maingat lang sana ako. Kung hindi lang sana uminom nang gabing iyon." "Don't be sorry. It's not your fault. It's mine." Kasalanan ko naman talaga. Hindi ko na alam kong ano ang gagawin ko. Hindi ko na alam kung ano ang ginagawa ko. Masiyado nang occupied ang utak ko ng mga bagay-bagay!

utal at wala sa sarili nitong tanong. "D-Don't leave me... I'm sorry..."

"I'm really sorry for what I did Ri, pinagsisihan ko lahat ng mga maling ginawa ko-," " Matagal na kitang pinatawad.Sorry din noong panahon na nasaktan kita.Siguro tinadhana talaga na mangyari sa atin ang lahat ng ito para bigyan tayo ng leksyon.Let's forget the past and moved on.Pero hindi ko pa kaya na tanggapin kang muli sa buhay ko.Sorry."

Tingin niya, ito ang makakabuti para sa kanila. “Ikaw na nga ang may sabi na hindi sapat ang 'sorry lang', kaya pagbigyan mo na ang pabor na hinihiling ko sayo. Susubukan kong patawarin at kalimutan ka, kapalit ng pag-iwas at paglayo mo sakin. Alam kong hindi posibleng magkita ulit tayo, pero gusto kong umiwas ka at lumayo kung sakaling mangyari man 'yon.”

"Sab, i-im sorry! im sorry for all ive done!" napakuyom lang ako ng kamao ko. now im starting to become emotional. vagueness in my eyes. ngayon hihingi sya ng sorry dahil ganyan na sya ngayon? at ako lang itong natirang nagtyatyaga na alagaan sya? "dont say sorry, Nikko. dont feel sorry too. Hindi mo na ako madadaan sa mga ganyan. ginagawa ko lang ito dahil sa anak natin kaya bilisan mo ang paggaling dyan. kapag gumaling ka na ay saka natin i-process ang pagsasa walang bisa ng kasal natin. youve done so much to me, Nikko. i had enough!" tumalikod ako. ayokong makita nyang umiiyak ako. umiiyak ako dahil mahal ko pa rin si Nikko pero ayaw ko ng maging parte ng buhay nya.

I force a smile nang mag-angat siya sa akin ng tingin. Pagod na akong umiyak at pakiramdam ko kahit umiyak ako ay wala na rin akong iluluha dahil ubos na ubos na 'yon. "Sorry..." he said quietly. "I know you’ll never forgive me for walking away from us, and that’s okay. I’ll have to live with that." Sorry? Just that? Hindi ko alam kung paano ako magre-react. Ngunit hindi ko naiwasang tumawa ng mapakla.

Ganoon nga siguro ang buhay, kailangan munang masaktan at magkamali bago may matutunan. “Yeah, I admit my mistake. Sorry if nagmahal ka ng babaeng sugatan at may pinagdadaanan. Sorry, kung umaasa akong maghihilom at mawawala kahit papaano ang sakit nararamdaman ko dahil sa ’yo; nang makilala ka. Sorry, kung sa tingin mo ginamit kita para mawala ang sakit sa paghahanap ko ng pagmamahal at atensyon na ibibigay sa akin. Sorry, kung naging makasarili ako dahil I bomber you my vulnerability to make me feel good and understand by someone. Sorry, if umaasa akong pariho tayo ng nararamdaman at naiintindihan mo ako. Sorry kung in the end nalaman kong magkaiba pala tayo at hindi pala ganoon kalalim an

yinakap niya ko ng mahigpit ay napaiyak na lamang ako dahil hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa kanya yinakap ko na lamang siya ng sobrang higpit. "K-uya, baby please don't be sorry, ginusto ko naman to kaya hindi dapat ako magreklamo. I love you too, no matter what happen I'm always here for you to love you and to support you. So please don't be sorry and stop those negative thoughts of you nakakabawas 'yan ng kagwapuhan mo, sige ka."

gusto ko magalit dahil sinabihan ako na matanda ng Yaya nila at ng mga bata pero dahil narinig ko ang ang salitang sorry ay agad namang lumambot ang puso ko. "Here….dahil nagsorry kayo sa akin, sa inyo na ang teddy bear.” "But?” Halos ayaw pang tanggapin ng isang batang babae at hindi ako nagkamali, siya si Lysithea. Matalas pa ang memorya ko kaya nakilala ko agad sila. “Nevermind, what happened earlier, the thing you said sorry and you guys are already forgiven. Basta, next time, be careful what you said. How we act to others, okay?”