Do Not Be Afraid Novels & Stories

Pero ngayon… parang may liwanag kahit paano. “Anak,” bigla ulit sabi ni Mommy. “Don’t be afraid to try again. Lalo na kung nararamdaman mong genuine ang isang tao. Hindi porket nagkamali ka noon, ibig sabihin hindi ka na pwedeng tamaan ulit.” Tumango ako. “Takot lang po talaga ako.” She reached for my hand. “I know. Kaya nga andito ako. Pero sana this time, ipaglaban mo ang sarili mo. Huwag mong hayaang muli kang mawalan dahil lang sa takot.”

Sa lalaking nasa dulo na nasa gilid lang nakapokus ang mga mata ko. Heart beats fast Colors and promises How to be brave How can I love when I'm afraid to fall But watching you stand alone All of my doubt Suddenly goes away somehow One step closer Para akong nakalutang habang naglalakad kasabay ng pagkanta ng wedding singer. Para itong isang panaginip na para sa akin, hindi ko na gugustuhin pa na magising. I have died everyday waiting for you Darling, don't be afraid, I have loved you for a thousand years

Ang makita na nasa ganitong kalagayan ang kanyang anak ay dinudurog ang kanyang puso. “Don’t be afraid, I’m here.” mahina na bulong niya sa kanyang anak.

At ang bawat araw ay isang pagsubok ba dapat naming mapagtagumpayan. “Don’t be scared, Boba. Dahil nasa tabi mo ako, kaya natin ito. Malakas tayo diba?” Nakangiti na sabi ko sa kanya.

Pero ngayon… parang may liwanag kahit paano. “Anak,” bigla ulit sabi ni Mommy. “Don’t be afraid to try again. Lalo na kung nararamdaman mong genuine ang isang tao. Hindi porket nagkamali ka noon, ibig sabihin hindi ka na pwedeng tamaan ulit.” Tumango ako. “Takot lang po talaga ako.” She reached for my hand. “I know. Kaya nga andito ako. Pero sana this time, ipaglaban mo ang sarili mo. Huwag mong hayaang muli kang mawalan dahil lang sa takot.”

"Don’t let the fear be in you because if you do, your life is the change. Tandaan niyo simula palang 'to. Wala pa tayo sa totoong pakay natin. " Napatigil kami sa sinabi niya. Tama siya. Takot kami. Madali agad kaming sumuko. Masisisi niya ba kami? Ngayon lang kami nakaranas nito. Dati ang dali-dali lang nito sa amin. Pero iba na ngayon, palala nang palala. Hindi naman kasi kami katulad niya na walang kinatatakutan. Napaigtad kaming lahat ng maglakad na papalayo sina Zaynah at Ace. I heaved a sigh. Sana matapos na 'to.

“Clint, listen to me carefully and remember this no matter what happens. Whatever they do, whatever they say—don’t say your name. Don’t answer if they call out to you, even if they use the voice of someone you know. Names are doors. Once you open it even a little, once you acknowledge it belongs to you, they can walk right in and you won’t be able to close it again.” I nodded fast, trying to lock those words into my mind even though my head felt like it was spinning and the only thing I could really feel was fear sitting heavy in my chest. I didn’t know if I would be able to remember anything if they started talking to me, if they started pulling at me in ways I couldn’t fight.

At doon doon ko naramdaman ang maliit na bitak sa loob ko. Dahil sa kabila ng lahat… may parte sa akin na ayaw siyang saktan. Pero mas malakas ang isang bagay. Takot. Kung maalala niya mawawala siya sa akin. At hindi ko papayagan iyon. Kahit kailan. “Remember you had an accident,” dahan-dahan kong sabi. Half-truth. Pinili ko ang mga salitang hindi kasinungalingan…

"Hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan. Nakikita ko sa mga mata mo; nag aalinlangan ka pa at hindi ka pa talaga sigurado. Natatakot kang mag-isa at maiwan—ulit." "Doc..." He smile. "Live your life, Christopher. Never be afraid. People have a right to change their mind." I deeply sigh and leave the room.

“Ni hindi rin kasama ang pagdating mo nang pitong beses sa ibabaw ko kagabi.” Nanlaki ang mata ko. Binibilang niya? “I don’t see the problem,” ulit niya. “I’m not ready,” sagot ko, mas mahina. Naging masyado siyang tahimik. Masyadong kalmado. “Pero gusto mo rin, hindi ba?” Nanigas ako. “Ikaw ang natatakot,” bulong niya, titig na titig sa akin. “Just because I’m not afraid of you, it doesn’t mean I’m fearless.”