Docteur Novels & Stories

Kumukurap-kurap ang ilang fluorescent bulb, nagbibigay ng kakaibang anino sa mga pader. “Ang aga mong mag-utos,” malamig niyang sabi habang naglalakad, ang tunog ng kanyang sapatos ay umuukit sa katahimikan. Mula sa likod ng isang medical supply rack, lumitaw ang isang lalaki—nakaputing coat, nakasabit pa ang ID na may titulong Doctor. Bahagyang gusot ang buhok, seryoso ang mukha, ngunit sa mga mata nito’y may pamilyar na apoy na tanging si Korason lang ang nakakakilala.

He's Thelmo, Zachary's closest friend. Saglit pang umigting ang panga ni Zachary bago ibinalik ang paningin sa akin. Umiwas naman ako at bahagyang inilayo ang braso ko sa pagkakahawak niya. Isang buntonghininga mula sa kaniya ang sunod kong narinig bago siya marahang lumayo, binibigyang distansya ang doktor na kasama niya. "Good evening, Ms. Rodriguez. I am Doctor Verdox, a psychiatrist. Can I ask you some questions?" pormal niyang saad sa akin.

Sumunod naman ang dalagang doktora sa sinabi ni Selena at agad isinuot ang hospital coat nito. "Did you see it?" Tanong sa kanya ni Selena. Ano bang sinasabi nito? anong-- Nanlaki ang kanyang mga mata ng mabasa ang naka burda sa hospital coat ni Doktora! Honey Thalia Alonzo. M.D! Ito ang kausap ni Alexandros!?

Ano mayroon sa binata bukod sa ito ang ampon ni Tibor? "Done!" ani ng Doctor matapos masuri ang sugat sa tagiliran ni Alexander. "Resitahan kita ng gamot sa infection at sa pananakit ng iyong kasu-kasuan. Pero about in your private part, kailangan mong pumunta sa aking clinic kasama ang iyong nobyo."

Biglang bumukas ang pinto. At pumasok ang isang doctor kasama ang dalawang nurses. Calm and authoritative aura. At nang makita siya nina Ben- Bigla silang natigilan. "No freaking way..." bulong ni Camille. Nanlaki mata ni Trish. "Doctor Sebastian Cortez?!" Napatingin agad si Joan. At doon niya nakita ang nameplate nito. Dr. Sebastian Cortez Chief Cardiothoracic Surgeon.

but he answer her anyway with a proud tone from his voice. medyo natawa ang doktora sa sinabi n'ya. "oh, a psychologist. Well, she's not a doctor though, don't you think?" sumama ang templa ni Anthony sa tugon nito. "why? because she's not a medical doctor just like me? she worked hard to have the title of a doctor, years of schooling and years of being an intern. She deserves to be called a doctor even though it's not about medicine, don't you think?" he asked her. "stop being superior just because you're a medical doctor and stop invalidating someone's title that they worked hard for how many years. It doesn't make you look smart and pretty, to be honest." dagdag n'ya pa at parang napahiya

Nagkamot ng ulo si Greg, tila iniisip kung dapat ba niyang sabihin ang tungkol sa dokumento na personal na hinihingi sa kaniya ni Kenneth. “’Yung file na ’yon ay tungkol sa report ng isang doktor limang taon na ang nakakaraan, kaya malamang ay nasa archives iyon ng dating ospital. Obstetrics and gynecology ang specialty niya, if I'm not mistaken. Huwag mong sabihing sinabi ko sa'yo—”

Subalit sinasaway ko muna ang sarili ko hanggang sa di ko malalaman ang totoo. Tunong ng pagbukas ng pinto ang nagpatigil sa akin.Nilingon ito at nakita kong isang lalaking doctor ang iniluwa nito. Buong akala ko babae ito subalit mali ako. Kung titingnan nasa mga 30's pa ito. Matangkad at moreno ang doctor na ito at halata ang pageexrcise dahil sa maskulado nitong katawan. "Hello I'm doctor Justin Dela Cruz" Formal na pakilala nito. Nakipagkamay ito sa'akin pagkatapos umupo sa tapat ko.

"I'm Doctor Verzos-" "Full name," he whispered. I bit my lower lip before bringing myself to smile infront of them. "I'm doctor Zarieah Verzosa, working at Buenavista Memorial Hospital. Mr. Villegas' Private Doctor," I shortly introduced. Tumango silang lahat saka ngumiti ng matamis. Hilaw akong ngumiti. I still don't know if they're safe to interact with. Pero tauhan daw naman sila ni Mr. Villegas kaya baka harmless naman ang mga ito.

Safe. Pero kahit anong focus, ramdam kong may nakatingin sa akin mula sa pintuan. Damian Alcantara. Nakatayo siya roon, parang may sariling presence na hindi pwedeng balewalain. Crisp ang white coat, may stethoscope sa leeg, pero hindi iyon ang nakaka-distract. It was his eyes—steady, probing, almost protective. “Doctor,” bati ko, pinipilit gawing neutral ang tono. “May kailangan po kayo?”