Don T Be Shy Novels & Stories

Dito mabilis akong kumita at natutustusan ko ang pangangailangan ng kapatid at magulang na may maintance na sa gamot na nasa probinsiya. "Sandali anong oras na ba?" Maya'y tanong ko kay Shane kasi nakadalawang sayaw na ako ngayon. "One pm na ng madaling araw girl, umuwi ka na. Wala ka namang booking ngayon hindi ba?" Nakangising sagot ni Shane.

She's already damp with that contact. “Kiss me, April. Make it rough...” Paos na anito na agaran namang sinunod ni April. She's never been nervous all of her life, ngayon lang. Ngayon lang siya magiging agresibo at dahil iyon sa kagustuhan ng katawan niya.

seryosong saad ko sa kanya. Seryoso ko siyang tiningnan na para bang kumakain talaga ako ng laman loob ng tao, nakakatawa pa naman ang expression ng mukha niya. Ito na ba ang Don na sobrang matapang at kinatatakotan ng lahat ay takot sa akin? I mean, sinabi ko lang naman na kumakain ako ng laman loob naniwala na siya agad? Uto-uto nga talaga itong Don na ito.

Hanggang maaari ayaw nilang dagdagan pa ang bulungan ng mga tao. "Hindi! dapat bigyan ng leksiyon ang babaeng iyan. Tama ka rin naman Sheryl, Hindi pa nga tayo nagkakausap usap dahil inilayo ka ng isa ko pang apo and he protected you so much. Kung tutuusin Ang lahat din ng kalokohan mo ay hindi mo pa napagbabayaran" seryosong sabi ni Don Alfonso. Tila doon naman nagbago ang awra ni Sheryl.

Napangiti ako. That girl looks shy, but you can still see how confident she is on her every walk. Nahihiya lang siguro siya dahil sa mahihinang reaksyon namin. A smile is etched on her face, like what do usual people always wear when they are shy. Kaya lang iba ang ngiti niya. Halos nakakapagpaliwanag iyon sa buong presensya niya. That smile almost equate the sun's luminous light.

“Mukhang need mo na ng asawa, ka-edad lang naman kayo ni ate Khloe pero hindi naman siya nag su-suffer ng back pain.” Isang mapang asar na ngisi ang kumawala sa mga labi nito, maging si Khloe is natawa dahil sa narinig. “Gusto mo bang saktan kita?” Pag babanta ni Kacie at sinamaan ng tingin ang kapatid. Bigla namang sumeryoso ang ekspresyon ni Karter, he doesn't usually play around with anyone else and he is known for having a bad temper among his siblings. Hindi siya gaanong nagbibiro o tumawa kung kaya ay maninibago ang mga taong nasa paligid niya.

Ngumiti ako kay Tito at tumango. Ramdam ko rin na mabait si Kieferd pero halata rin na may kasungitan siya. Nagpaalam ako kay Tito upang umakyat sa taas sa k’warto ko upang magbihis na. Nagbihis lang ako ng isang simpleng dress na pinarisan ko ng isang doll shoes. Nagsuklay lang ako, hindi ako sanay gumamit ng mga make-up make-up kaya naman tamang punas lang ako sa aking mukha.

"Ano'ng ibig mo sabihin?" "Bitawan niyo na ako. Hayaan niyo na akong umalis sa buhay niyo. Pagod na ako. Pagod na akong magpanggap ng isang pagkataong hindi naman ako. And please, act as if you've never met me."

Natatawa siyang hinila ako pataas. Ang bilis naman niya yatang natapos maglinis? "Hindi ka pa ba tapos? Bilisan mo na Babe, maghihintay kami sa iyo sa sala. Get ready!" Sabi niyang iniwanan na ako. Wala akong nagawa kundi kumilos na. Nagsuot lamang ako ng simpleng t-shirt at pantalon. Para naman presentable sa mga magulang ni Adonis. Naghilamos ako at naglagay ng kaunting pulbos sa mukha. Napangiti na ako nang medyo okay naman na ang itsura ko.

Natataranta kong sabi pero huli na dahil nakita na niya. He looked me with desired and his Adams apple moved. I can't say something to him because I'm embarrassed. He breath"Baby, don't be shy..."And that was husky. My body is now tingling with sensation. "Chase, don't do it."I whispered half hearted. After the he parted my legs. Inilapit niya ang kanyang mukha sa pagkababae ko. "Chase... don't—"Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil sa naramdaman kong sensation sa buong katawan ko.