The Apartment We Won't Share の小説・ストーリー

Iniisip pa naman niyang kung napakamahal ng renta sa apartment na 'yon, sasabihin sana niya kay Thorin na i-cancel na lang ang pag-upa at humanap na lang ng mas mura. Kung totoong relatives nga ni Thorin ang may-ari ng apartment na 'yon, posible naman talagang ganoon lang ka-mura ang renta. Isipin mo? Ang isang apartment na 200 square meter ang laki at may limang kwarto at dalawang sala, 3,000 lang ang renta kada buwan? It's like they live there for free.

Ilang minuto pa ay nakatayo lamang ako sa harapan ng pinto, iniisip kung bubuksan ko ba ito o hindi. May spare key si Ngel sa apartment ko kasi madalaas itong nakikitulog, lalong-lalo na kung kailangan. Akala nga ng mga taong nakatira malapit sa apartment, mag-asawa kaming dalawa at nakatira sa iisang bubong pero palagi kong sinasabing magkaibigan lamang kami. Minsan nga hindi pa sila naniniwala.

“Kahit na mag luksung-lubid ang dalaga sa kwarto, hindi maiistorbo ang young lady mo basta’t wala siya sa kwarto direkta sa ilalim ng kwarto kung saan naglalaro ang dalaga!” “Matagal na akong nagbebenta ng mga bahay, at ang lahat ng tao na bumibili ng ordinaryong apartment namin ay kadalasang malaking pamilya. Kahit na pumunta ang mga mas bata para bumili ng isang bahay, nasa pamilya ng tatlo pa rin sila, at ang ilan ay apat pa. Hindi pa ako nakakakita ng isang may-ari na mag-asawa lang na nakatira sa buong apartment unit. Isipin mo. Kung isa itong pamilya na may anak, imposible para sa kanila na maging tahimik at hindi gumawa ng kahit anong ingay kahit gaano pa kaingat sila. Kaya, masisigur

Huminga nang malalim si Edward at nagsalita, "Wala naman tayong ibang mapupuntahan kundi..." "Ano?" Napalunok muna ng kanyang laway si Edward at muling huminga nang malalim. "Wala naman tayong ibang mapupuntahan kundi ang umupa ng apartment, baby. Iyon lang ang naiisip ko na puwede nating gawin sa panahon ngayon. May mga alam rin naman akong puwedeng rentahan natin na apartment, baby. Wala naman tayong matitirahan na iba, eh. Hindi naman puwedeng tumira tayo sa kalye, 'di ba? Sanay naman akong tumira sa apartment, baby," sagot ni Edward sa kanya. "Tatanungin pa rin kita, baby. Sumasang-ayon ka ba sa mga sinasabi ko sa 'yo, huh?"

Pinagbabantaan na nga kami na palalayasin sa apartment kapag hindi na kami makapagbayad this week lalo na't may gusto daw mangupahan roon. Naiinis nga ako dahil ang laki ng halagang hinihingi niya samin kada buwan gayung hindi naman kalakihan ang apartment niya. Mukhang bodega na nga noong una niyang ipasilip samin dati noong pinapaupa niya pa lang dahil puno na ng kahon at tinambakan na ng mga lumang gamit. Gusto ko ngang tanggihan dati pero si Mommy na ang nagpumilit na tanggapin ang alok ni Auntie Myrna. Wala naman akong nagawa noon dahil bata pa lang ako at hindi kayang umangal. At mahihirapan lang din kaming maghanap ng pwedeng upahan kung tatanggihan namin yung inalok na apartment. Sin

Laging wala at bihira lang umuwi sa apartment. ''"The lady might be angry with you if you let me live here?" ''Don't worry about her. I can manage. '' tipid lang na ngiti ang sumilay sa kanya at sumunod kay Keinan papasok sa loob .Nagustuhan niya ang ayos ng apartment nito dahil kahit lalaki siya ay ang linis at maayos .Hindi gaya ng kanyang kwarto kasing gulo ng buhay na meron siya . Maraming mas mura na apartment ang pwede niyang tirahan pero natatakot siya dahil kahit mura ay nangingibabaw parin ang takot na meron siya . Kaya kahit may kamahalan ang apartment ay tiniis niya para makatira siya sa maayos at safe na lugar .

Wala pang isang araw siyang naka-stay rito pero parang nahuhulaan ko na magkakagulo lang kami rito sa apartment ko. *WAYNE LOUIE ANDERSON POV This apartment is small, it’s just enough for one person, but it's clean and neat, probably because a woman lives here. I don’t want to live here, but I need to stand by my decision and follow through with my plan. I'm not picky, I can live in this apartment. But this is the first time in my whole life that I'll live in a house with a woman I don't fully know. Will I be able to endure staying here?

aniya at inaya na si Z pero biglang bumukas ang pinto at lumabas ang isang ginang. “Magandang araw ho, available pa po ba itong apartment nyo para upahan?” “Ay oo hija, pasensya na pala at naghintay kayo. Nagluluto kasi ako at hindi ko maiwan kanina,” anang may-ari. “Kayong mag-asawa ba ang uupa riyan sa apartment ko? Naku, swerte ninyo kasi bagong patayo ko iyan at kayo ang una kung sakaling magustuhan nyo na mag-asawa,” wika nito na siyang ikinalaki ng mga mata ni Reinna.

sabi ko at tumawa lang kaming dalawa at naglakad. "We are going to share an apartment Faye, my apartment is good for two at wala pakong ka share" tumango naman ako. "I need to find a work Sher, kailangan ko ng trabaho para sa magiging anak ko" nanlaki naman ang mga mata niya, I forgot to tell her when I called her.

Tanging pagdikit lang ng tainga ko sa pintuan ang aking ginagawa para marinig ang pinag-uusapan nila. "Alam kong sa loob ng ilang buwan na naging sa amin itong apartment ay naging malaking bagay na rin ito lalo na sa pagpasok sa eskwelahan nitong mga anak ko," si Mama. My lip caught between my teeth. I understood the difficulty of their position. They wanted to return to this apartment, but shame held them back. I could feel it radiating from them whenever Immanuel offered help. And yet, despite that shame, they also wanted to help me heal. They recognized the cruel irony that accepting his generosity had become another burden in itself.