Dula Dulaan Tungkol Sa Buhay Estudyante の小説・ストーリー

"Ang tanga mo! Alam mo bang mas mahal pa sa buhay mo itong damit ko?" Ay, grabe siya oh! Kung makapagsalita parang palamunin niya ako. Oo nga't puro mayayaman as in sobrang yaman ng mga estudyante rito sa MU pero ganito pala sila pinalaki ng mga parents nila? Gusto kong mag-kulikot ng tainga dahil bumara yata roon ang matinis na boses ng kaharap. Bakit ba kasi pasigaw talaga kung magsasalita?

“May bago tayong transfer student… at hindi lang basta transfer student, kundi galing pa sa malayong Probinsya ng HACIENDA FERMAN.” Agad nag-ugong ang bulungan sa loob ng silid. Ang ilan ay napatingin sa isa’t isa, may halong excitement at kuryosidad. Sino kaya ang misteryosong estudyanteng ito? Anong klaseng buhay ang nagmula sa isang probinsyang kilala sa malalawak na hacienda at simpleng pamumuhay? Sa bawat segundo, tila mas lumalalim ang tensyon sa silid—sabay ang mahihinang tibok ng puso ng mga estudyanteng naghihintay kung sino ang darating.

sagot ko naman Habang pinupunasan ko yong mesa, napansin ko yong mga estudyante na kumakain sa Table 4 Mukhang kakagaling lang nila sa school, mukhang mga University students sila. Napansin ko yong ID nong isa nakalagay ay Hera Memoria University, isa sa pinakasikat na school dito sa bansa. Pagkatapos ko silang tignan, tinignan ko naman yong sarili ko. Ang dumi dumi ng damit ko, ang gulo pa ng tali ng buhok ko at pawis na pawis na ako, for sure ang laki na rin ng eyebags ko, siguro mas lalo pa akong pumanget ngayon. For sure magkasing edad lang kami pero ang layo layo ng agwat ko sa kanila Napahinga nalang ako ng malalim at nagpatuloy sa pagpupunas ng mesa

Kawawa ka naman kung hanggang kolehiyo, hindi ka pa rin natututong mag-isa. Bumabyahe ako araw-araw ng more or less two hours. Nahahapo ako sa school kaya umuuwi agad ako. Pangarap ko naman ito noon kaso hindi pala masaya. Ang lakas maka-pangit ng usok sa Manila. Dumadami ang pimples ng mga estudyante, dahil sa pinaghalong polusyon at stress mula sa pag-aaral. Nakakapagtaka talaga ang mga estudyanteng may clear skin, paborito ka bang anak ni Aphrodite? "As an Engineering student, dapat ay alam niyo ito," sabi ng prof namin sa Chemistry. "Lalo na 'yong mga madadaldal sa likod diyan. Ang bababa naman ng score sa exam."

Lumabas na kami ng dorm at dumaretso ng cafeteria. "Siya 'yong kumalaban kay Frey 'di ba?" "Tsamba n'ya lang naman 'yon. Mukha parin s'yang mahina." "Saka bakit n'ya kasama si Elaine? Close kaagad sila?" Mga bulungan ng mga estudyante ang sumalubong sa amin pagkapasok ng cafeteria. Inaasahan ko na naman ang bagay na 'to dahil sa ginawa ko. Hayst, ako na tuloy ang number one topic nila.

Samantalang ako, heto, nakahiga lang sa kama at stress na stress sa buhay habang umaasa lang kay Vladmir. "Saan ka nagwo-work? Malapit lang ba sa School niyo 'yan? Hindi niyo pa yata Bakasyon, e!" hula ko dahil may isa akong fina-follow na content creation na sa La Salle rin nag-aaral. Buhay senior highschool student ang content niya kaya may alam ako sa ganap nila roon.

Ibig sabihin lang no'n ay natupad na nito ang pangarap na makapag-aral sa siyudad at mamuhay nang katulad sa mga normal na tao. Buhay na buhay tingnan ang paaralan. Maraming estudyante ang nagkukwentuhan sa pasilyo, may mga nasa loob ng classroom na uma-attend ng klase, may mga gumagawa ng outdoor activities sa gitna ng quadrangle, at marami pang iba.

Tama siya dun dahil ayokong marinig na naman ang mga maling chismis ng mga estudyante tungkol sa amin. "Hindi ko alam kung anong sumumpong kay Dylan eh kung bakit ba siya nagkakaganyan? O baka naman ginayuma ni Macy si Dylan? Hays! Kung anuman ang ginawa nung babae na yun sa kapatid ko, aba lintek lagot siya sa akin!" gigil na sabi ni Julia. Kasalukuyan kaming naglalakad palabas ng campus para kumain na lang ng street foods sa labas.

Dahan dahan siyang yumakap dito. At agad siyang niyakap pabalik ni Nando. Mas mahigpit. Mas matagal. Parang gusto nitong ikulong siya sa mga bisig nito at huwag nang pakawalan kailanman. Kinabukasan. Normal na normal ang campus. Parang walang nangyari kagabi. May mga estudyanteng nagkukwentuhan. May naglalakad sa hallway. May nagtatawanan.

Sa kanyang kalma at banayad na boses, tinanong niya: "Simula nung nangyari ‘yung insidente, parang hindi na kita nakita sa school. Hindi ka na ba babalik?" Alam ni Shayne na kahit wala siyang gawin, hindi siya mahihirapan sa buhay. Para sa mga ordinaryong estudyante, mahalaga ang edukasyon, pero para sa mga kagaya niyang nasa mataas na antas ng lipunan, madali lang kumuha ng diploma mula sa kahit anong unibersidad sa Pilipinas kung gugustuhin niya.