Edith L Tiempo Novels & Stories

"Pretty Chef, it's nice seeing you again!" Lumingon ako sa taong magiliw na binati ako. I automatically smiled at the person. He's tall and charming kaya hindi ko mapigilang ngumiti nang makita ang dimple sa kaliwang pisngi niya kapag ngumingiti siya. "Hi Ephraim. How are you?" "Good. I'm good." Tiningnan ako nito na malawak ang ngiti. "You're getting prettier everytime I see you!"

'' siguraduhin niyo lang wala kayong alam mama dahil pag oras na mapatunayan kong may alam kayo ako mismo ang magpapakulong sayo '' Tila hindi makapaniwala si Editha sa narinig .Bigla siyang natakot na baka nga totoohanin ng kanyang anak ang banta nito . '' ganyan naba kababaw ang utak mo Harison para kahit ina mo ay kaya mo ng ipakulong .'' ''hindi niyo ako masisisi kung ganun man ...sige at gusto kong magpahinga ''

sagot ni Theresa sa kanyang ina. Napakunot ang kilay ni Edith," Hindi ‘yan pwede mangyari. Ang gamot na sinabi ko sa iyo na ilagay mo sa pagkain niya ay maaaring makapatay ng sinuman sa loob lamang ng tatlong minuto pagkatapos makarating sa tiyan, walang paraan na makakaligtas si Amy niyan?” Labis na nabahala si Edith.

Dahil ba alam nitong sasaluin siya ni Elijah? Kung hindi dahil sa pagmamahal niyang iyon noon, isang pagmamahal na ngayon ay kinamumuhian na niya, hindi kailanman magkakaroon ng puwang si Agatha para magyabang sa harap niya. At higit sa lahat, alam ni Bettina ang totoo. Hindi limang taon na walang alam si Edith. Isang taon na itong gising, o baka mas matagal pa.

Dahil sa naghahabol na din kami ng oras ay mabilis na tinapos ni Sebastian ang aming p********k. Sabay na din kaming nagbanlaw ng aming mga sarili. Nag-blower na ako ng aking buhok at ang-ayos ng kaunti. samantalang ang aking asawa naman ay dumiretso na kaagad sa silid ng kambal habang ako ay nag-aayos ng aking sarili. Naririnig ko pa ang kagikgik nila Lindsay at Joshua habang ako ay naglalakad sa pasilyo patungo sa hagdan, nakikipag-kulitan ang mga ito sa kanilang Daddy. Kaya naman dumaan na ako sa kanilang silid palaruan ng biglang mag ring ang aking telepomo. Tumatawag na sa akin si Michelle para ipaalam ang kanilang pagdating. Naayusan na din naman ni Editha ang kambal kaya naman inaya k

Hindi nalang iyon pinansin ni Kent at nagpatuloy ang usapan. LUMIPAS ang ilang buwan at hanggang ngayon ay hindi parin nakikita ni Kent ang dalaga. Halos gamitin na niya lahat ng connection niya para makita ito pero mahirap mahanap ang taong hindi mo kilala. “Why don't you give up boss? Matagal mo na siyang hinahanap it's been eight months.” Seryosong sabi ni Eldrith dito.

Naglakad naman si Dhalia palapit sa kanyang guro na nag-umpisa ng i-unbutton nito ang butones ng slacks nito at ibaba ang zipper. PAREHAS na silang nagbihis na dalawa. Pasado alas-sais na, nagmamadali na ang bawat kilos at galaw ni Dhalia upang ayusin ang sarili. Ngayon lang sila umabot ng ganoon katagal, halos mag-iisang oras din silang naglunoy sa paraiso na sabay nilang napagsaluhan. “Ako na Babe,”agad na sabi ni Edmundo.

"Bumibili siya ng ilang oras. Nais niyang bumili ng mas maraming oras hangga't makakaya niya. Pagkalipas ng sampung minuto, ang kanyang totoong kulay ay magpapakita nang natural. Gusto kong makita kung paano pa kumilos ang batang ito. " Sampung minuto ay hindi masyadong mahaba. Ang oras ay parang isang kisapmata lamang. Hindi pa rin nagising si Edith. Nababahala ang katulong. "Darn it. Pinatay mo si G. Barlow! Gusto kong bayaran mo ito ang iyong buhay! ” Gayunpaman, bago pa siya sumugod kay Thomas, biglang iminulat ni Edith ang kanyang mga mata sa kama at marahang umubo.