Taste Of Blood Mga Nobela at Kwento

Sortitus POV "So tell me, kid, what are you doing inside my office, and how did you get to my hidden library?" I said, my voice deep. "How did you get into this kingdom without getting caught, human?" I could smell someone's blood as I got closer to the concealed entrance to sneak into the hidden library room in my office, which was located in my wardrobe closet and needed to be pressed to open the library door. But this blood smelled different than any other mortal blood I'd ever smelled. Because if it is sniffed more, the smell becomes unpleasant, irritating, and scathing to the nose. I've only ever smelled this kind of blood mixing in my entire life as a black wolf. Hindi man ako umiinom

Pangungumbinsi ko dito kahit na nararamdaman kong may parang tumutulo sa braso ko. Nilingon ko si Von- tinatamad na ako sa kaka-Vonairious. Na sana hindi ko ginawa. His eyes are blood shot while looking at my arms. "Aareah... why... why your blood smell so sweet?" When I look at my arm, I saw blood dripping from my skin. I look back at Von, I could say that he's ready to devour me based on his expression. Before I can utter a word he has already attacked me.

My eyes widened when a pair of large hands clamped over my mouth. Med'yo madilim sa lugar na 'to at wala mas'yadong ilaw kaya naman ay hindi ko makita kung sino man itong t*ngang humihila sa akin. I bit his hands but I almost puked when I tasted something. T*ngina — was that blood!? Ew! Kaya pala malagkit ang kanyang kamay at amoy bakal! "Shh!" The voice was low.

Tumungo ito sa kanya at inangkin muli ang kanyang labi. Hindi niya nagawang tumugon sa marahas nitong halik. He bit her lips and svck them hard until they became swollen. He didn't stop kissing her hard, not until she tasted the iron taste on her lips. It was blood. Her lips are now bleeding.

I just felt that I should tell it now, it’s now or never. Muli siyang humarap sa akin at matalim akong tiningnan sa mga mata. Muli kong pinasadahan ng tingin ang mukha niya. Mula sa mga mata nitong kulay tsokolate, I wonder how her eyes will bear the cruelty of reality, the eyes I’m seeing right now might change the moment when she found out the truth. Pababa sa matatangos nitong ilong, how would that deal with the smell of blood? At pababa pa sa kaniyang bibig. That lips… I won’t forget how it taste.

“Pagbabayaran mong ginawa mo sa akin!” Muli ang pamamaril, sentro sa pagitan ng mga hita ng lalaki. Nagawa pa nitong imulat ang mga mata ngunit ipinikit din agad nang tuluyang tumagos ang masaganang dugo mula sa kanyang pundya. Ang buong silid na iyon ay pinuno ng nakahihindik na tagpo. Bumaha ang konkretong sahig ng pulang-pulang mga dugo.

But luck will always be on my side. I am thankful that my dark side awakened that time. Ang mga walang hiya ay kasalukuyang nag-uusap nang magising ako. Para akong uhaw na uhaw sa dugo habang pinapatay sila. Matagal-tagal na rin nang pumatay ako ng tao. The smell of fresh blood from the knife was so satisfying to me. I'm not a savage so I won't taste it.

Agad 'ding ngumiwi nang hindi magustuhan ang lasa nito. Blood. Its blood. I drank blood. Again. What the hell is happening in me. _________________________ 💛👀🍭

Dumampi rin ang labi niya sa noo ko patungo sa tungki ng ilong ko. Unti-unting humihigpit ang pagkakayapos ni Gray sa akin. Marahas niyang hinapit nang aking bewang at pagkatapos no'n ay walang pasubali nitong inangkin ang aking labi. Ang marahas nitong pag-angkin sa aking labi ay hindi ko nagugustohan pero ginusto ko ang bagay na ito kaya dapat ay wala akong pagsisihan. Mahina akong napadaing ng mariing nitong kinagat ang aking labi and as out tongue battled I can taste blood on it— ilang sandali lang ay agad niya rin naman na binitiwan ang labi ko.

Patuloy nitong tinatanggal ang ka-inosentehan ng sariling dugo't laman. Mistulan itong pulubi sa panlilimos ng katiting na pagmamahal ngunit wala siyang nakukuhang barya, kahit sentimo ng pag-aalaga't pagmamalasakit ay tinapon sa basurahan, mistulan siyang pinagdadamutan. Hanggang ngayon, kahit ilang beses siyang masaktan, masira, at mawasak ay umaasa pa rin siya na balang araw, mamahalin din siya. Na may isang taong darating upang buohin ang mga piraso ng pagkatao niya'ng sinira ng isang demonyo. Habol ang hininga niyang tinitigan sa mga mata ang sariling ama. Umaasa siyang maririnig nito ang pagsigaw at pakiusap niya kahit walang lumabas na salita sa kaniyang labi.