I Thought My Time Was Up 65 の小説・ストーリー

Natataranta na may halong inis ang tinig na ito ng baklang manager ng club na si Mami Chita. Agad na nanlaki ang mga mata ko saka tarantang sinipat ang oras sa nakasabit na wall clock. Jusmeyo! Alas nuebe na pala ng gabi. Tapos alas otso ang time in namin sa club. "Oh ano? Bakit hindi ka makasagot diyan!" Segundang palatak pa nito kaya nasapo ko nalang ang noo ko saka ilang beses na napaubo.

"damn! wala bang enfforcer dito?!" para kasi sa kaniya ay mahalaga ang bawat oras. his time is precious at hindi talaga niya gusto ang may masayang siyang oras ng dahil lamang sa traffic. pagsipat niya sa kaniyang relo ay mabilis na uminit ang ulo niya. 6 am pa lang kasi ay umalis na siya sa resthouse ngunit mag-teten am na ay kasalukuyan pa rin siyang naiipit sa traffic.

“Huh?” Mabilis siyang umiling at tipid na ngumiti sa ‘kin. “I think your friend is getting impatient.” Wala sa sarili kong nilingon ang bintana sa ‘king tabi at nakitang nakatayo na si Evans sa labas. Tumingin ako sa ‘king pambisig na relo at napakunot ang noo. Five minutes pa lang ako na sa loob, tapos kumakatok na siya? Talagang hindi uso sa kanila ang pagpapasensya, ‘no?

Muli niyang tiningnan si Sixto. Hinawakan nito ang kamay niya saka inaya na siya umakyat sa taas. They only have limited time. Pasado alas sais na at kailangan siya naihatid nito pauwi bago mag alas diyes ng gabi dahil pag 'di nito nagawa iyon tiyak na magagalit ang second dad niya.

I don't have much time dahil sa Sabado na iyon mabuti at pumayag na ideliver sa cafe. Kinabukasan ay para akong naglalakad na zombie papasok. Late na ako sa usapan namin ng seller kaya naman wala na akong time mag-ayos. "Good morning Ma'am… Vanna?" salubong sa akin ng seller na tumayo kaagad ng makita ako. Pagod akong ngumiti. "Hi! Sorry naghintay ka ba? I was honestly tired from last night…" We shook hands and sit adjacent to each other.

He shrugged, he said something pa but I did not understand it kasi sobrang hina na ng boses niya. "Time flies so fast..." I told him after some realizations. "Yeah, so we shouldn't waste it." I met Topher when I was 16 and he's turning 18 that time, we’re young but we know we wanted each other. Now, I'm 20 and he's 22, we're no longer teens bur I guess we still want each other. Time flies so fast indeed and I've wasted so much time, I can't bare to lose and waste another years again. I can't...I have to make it up for him, for my family.

“H-hindi po… pero may… may sticker po sa likod… parang… logo…” “Anong logo?” mas mariin kong tanong. Napapikit siya, pilit inaalala. “Parang… agila po… kulay pula…” Napahigpit ang panga ko. “Time?” tanong ko ulit. “Mga… 6:30 po ng umaga…” Mabilis kong tiningnan ang relo ko. Napakalaking oras na ang lumipas. Napapikit ako sandali. “Damn…” bulong ko.

“See you in hell.” Before I could say anything, he left the place. Natapos na rin ang mga goons sa pagkabit ng bomba sa 'kin katawan. Yes, it was a bomb. They pressed something and the ticking of the time started. “Kita kits sa kabilang buhay.” Umalis na silang lahat at iniwan akong mag-isa. I bit my lower lip at tinignan ang oras sa aking paanan. An hour and fifty-eight minutes.

“Anong maipaglilingkod ko sa pagbisitang ito, Miss Ingrid?” Nagtagpo ang paningin naming dalawa, at sandaling walang gumalaw sa amin. Tapos ay umiwas siya ng tingin, bago tumingin ulit sa akin. Lumingon siya sa wall clock, at ibinalik ang tingin sa akin. “11:59 na,” sabi niya. Itinagilid ko nang bahagya ang ulo ko, hindi kumbinsido. “Anong point mo?”

"Sige. Ganito na lang, sa beach na lang tayo magpunta." "Beach? Ulit ko. Tumango siya sa akin. Mayamaya'y ipinakita niya ang kaniyang orasan. "Tignan mo 'to. Sixty-two hours, kaya mo bang sumama sa akin sa mga oras na 'to?" Medyo naguluhan ako sa sinabi niya. Ano'ng mayroon sa sixty-two hours. At saka ngayon ko lang napansin ang oras niya, bakit parang timer 'yon?