Everything In Time Novels & Stories

"Oh, Mommy. It's time for your medicine." Hindi pa man natatapos sa isang paa niya sa paglalagay ng sapatos ay agad na bumalikwas sa pagkakatayo si Ace at agad na dumako sa may side table ng kama namin. Nang tingnan ko ang natunog na alarm ay doon ko lang napagtanto na oras na nga. "Here, Mommy." Abot nito sa akin. "Thank you, Ace." Pasasalamat ko na ikinangiti niya.

Teka nga, akala ko ba tulog pa ito? "Okay, Mr. D." Tiningnan ko ang orasan sa pulso ko at nakitang maaga pa naman. Binalik ko ulit ang aking tingin sa kanya. "I need to cook first your breakfast. May bakante ka po bang oras para pag-usapan ang tungkol sa arrangement na 'to? I need to list your favored foods para walang maging problema." He nodded without taking off his eyes on me. Hindi siya nagsalita at tinitigan lang ako kaya napagawi ako sa direksyon niya.

Walang kahit anong bakas na minsan… siya ang pinakamahalagang tao sa buhay nito. “Umupo ka.” Umupo siya sa harap ng desk. Binuksan ni Romer ang isang folder. “Bilang personal assistant ko, ikaw ang hahawak ng schedule ko.” Tumango siya. “Kasama rito ang meetings, appointments, travel arrangements, at coordination sa lahat ng department heads.” Isinulat ni Venice ang lahat. “Every morning, kailangan nasa desk mo ang updated schedule ko bago mag-eight.”

Mag isa nanaman ako, ganito naman palagi. Nakatulog ako sa pag iyak at naalimpungatan ako nang mag ring ang cellphone ko. Umupo ako sa kama at sinagot ang tawag. "Queng, nakausap ko si Kez kanina. What time ka pupunta sa bahay?" Narinig ko agad ang boses ni mama. Napatingin ako sa orasan ng cellphone ko at nakita kong 12 pm na. "Dinner." I answered.

sabi sa kanya ni Ruth at muling nahiga sa kama para makapagpahinga pa kahit kaunti. "Ayos, mukhang friendship na kayo," usal ni Tina, nawiwirdohan na pinagmasdan si Ruth. 6:30 ng umaga nang matapos si Ruth sa paglalaba ng mga kobre kama, kurtina at mga basahan. Isa-isa niyang isinampay ang mga iyon, maliwanag narin at tamang-tama ang laba niya dahil wala daw darating na ulan ngayon sabi sa balita sa radyo.

"Once upon a time in a faraway land, there was a boy who met a girl and fell in love, but time took her away from him. Yet time never took the memories away, as time stopped inside his heart." Hindi nya alam kong anong mararamdaman nya sa mga narinig nya. Hindi naman siguro siya ang tinutukoy ni Bryce, ano? Ayaw nya ng maging assuming katulad ng mga nangyare dati.

Deserve ng iba na manalo. Matapos ang practice namin ay kumuha ako ng dalawang royal in can sa ref at cookies. Nilapag ko ito sa lamesa at inalok si Waviel. “Meryenda time.” abot ko ng royal kinuha rin naman niya agad. “Ano oras uwi ng Mom mo?” Tanong nito. “Idk. Why?” “May kasama ka ba dito?” tanong nito bago nilibot ang paningin sa paligid.

Mark my words My most anticipated day comes so slowly. Kung kailan gusto ko bumilis ang oras saka naman babagal. At kapag gusto kong bumagal saka naman bibilis. Like, what the hell? Sumpa ba 'yon para makita ang kahalagahan ng bawat patak ng segundo? Napabuntong-hininga ako at tinitigan ang papel na nasa harap ko. Na'san na 'yong sinasabi ko na marunong akong maghintay?

(Time) Baby, we got all night (Night) I wanna love you right (Oh-oh) Do you mind if, if I take it slow? We got all night to grow And baby, please just let me know Baby, let me know My eyes on you (Yeah) Wanna spend my life, my life with you Don't worry 'cause it's saved, it's saved for you (Uh, for you) So do you mind, if I take my time? (Time)

“Elise, hindi ko sinasadyang matagalan. May mga seryosong usapin na kailangang ayusin. Hindi ko basta-basta maiiwan ang aking mga tungkulin dahil mayroon kang nais gawin.” “Palaging ganyan ang dahilan mo!” sigaw ni Elise. “Tuwing hihilingin ko ang oras mo, trabaho ang laging sagot mo. Ano ang silbi ng pagiging mayaman mo kung hindi mo naman maibibigay ang oras at atensyon na kailangan ko? Parang hindi mo ako pinahahalagahan!”