Everything In Time Novels & Stories

"Oh, Mommy. It's time for your medicine." Hindi pa man natatapos sa isang paa niya sa paglalagay ng sapatos ay agad na bumalikwas sa pagkakatayo si Ace at agad na dumako sa may side table ng kama namin. Nang tingnan ko ang natunog na alarm ay doon ko lang napagtanto na oras na nga. "Here, Mommy." Abot nito sa akin. "Thank you, Ace." Pasasalamat ko na ikinangiti niya.

Teka nga, akala ko ba tulog pa ito? "Okay, Mr. D." Tiningnan ko ang orasan sa pulso ko at nakitang maaga pa naman. Binalik ko ulit ang aking tingin sa kanya. "I need to cook first your breakfast. May bakante ka po bang oras para pag-usapan ang tungkol sa arrangement na 'to? I need to list your favored foods para walang maging problema." He nodded without taking off his eyes on me. Hindi siya nagsalita at tinitigan lang ako kaya napagawi ako sa direksyon niya.

And I knew that in time, one small crack could turn into a great divide. TO BE CONTINUE

Hindi naman mabigat ang trabaho. Mas marami pa nga ang pahinga namin kaysa sa oras ng trabaho. Tulad na lang ngayon. Ang bilis ng oras. Hindi ko man lang na malayan na hapon na pala. Nagpaalam na rin sa akin ni Nica na uuwi na siya. Sabay kaming umalis na dalawa. Pupunta rin kasi ako sa palengke para mamalengke dahil wala ng stocks sa ref ko. Kailangan ko na rin bumili ng mga prutas at gulay.

“Olive, huwag mo akong bitawan. Bigyan mo pa ako ng oras. Hahanapin ko siya para makasara ang lahat. Para makapagsimula tayo nang bago.” “Oras?!” tumawa si Olive nang mapait, puno ng sakit. “Dalawang buwan na, Romer! Dalawang buwan na parang patay na asawa ka sa akin! Ilang oras pa ang kailangan mo? Isang taon? Dalawang taon? Habang buhay?! Habang ako naman ay namamatay nang dahan-dahan dito sa tabi mo!”

Mag isa nanaman ako, ganito naman palagi. Nakatulog ako sa pag iyak at naalimpungatan ako nang mag ring ang cellphone ko. Umupo ako sa kama at sinagot ang tawag. "Queng, nakausap ko si Kez kanina. What time ka pupunta sa bahay?" Narinig ko agad ang boses ni mama. Napatingin ako sa orasan ng cellphone ko at nakita kong 12 pm na. "Dinner." I answered.

sabi sa kanya ni Ruth at muling nahiga sa kama para makapagpahinga pa kahit kaunti. "Ayos, mukhang friendship na kayo," usal ni Tina, nawiwirdohan na pinagmasdan si Ruth. 6:30 ng umaga nang matapos si Ruth sa paglalaba ng mga kobre kama, kurtina at mga basahan. Isa-isa niyang isinampay ang mga iyon, maliwanag narin at tamang-tama ang laba niya dahil wala daw darating na ulan ngayon sabi sa balita sa radyo.

"Once upon a time in a faraway land, there was a boy who met a girl and fell in love, but time took her away from him. Yet time never took the memories away, as time stopped inside his heart." Hindi nya alam kong anong mararamdaman nya sa mga narinig nya. Hindi naman siguro siya ang tinutukoy ni Bryce, ano? Ayaw nya ng maging assuming katulad ng mga nangyare dati.

True love is indeed timeless. *****WAKAS*****

Deserve ng iba na manalo. Matapos ang practice namin ay kumuha ako ng dalawang royal in can sa ref at cookies. Nilapag ko ito sa lamesa at inalok si Waviel. “Meryenda time.” abot ko ng royal kinuha rin naman niya agad. “Ano oras uwi ng Mom mo?” Tanong nito. “Idk. Why?” “May kasama ka ba dito?” tanong nito bago nilibot ang paningin sa paligid.