All These Time Novels & Stories

Aurora's Point of View TIME flew fast, mabilis na tila ba hinahabol ako ng oras sa bawat minutong lumilipas. Maayos ang lahat ngunit nakakatakot, ang lahat ay nakaayon sa gusto ko... maayos na buhay kasama sila.

Sa huli, pareho lang kaming nagsuffer at nasaktan. Siguro panahon na para maglevel up na rin ako. Sigurado na ako sa lahat, sigurado na ako sa kanya. Na siya lang, at wala nang iba. Mula pa naman noon hanggang ngayon ay siya pa rin. Hindi nagbago. I'm wishing that this time around, nasa tamang panahon at oras na ang lahat. I'm willing to risk everything, masaktan, sumaya o ano pa man iyan, kakayanin.

"Quinn andiyan ka pa ba? " "Ahhh,, O-o Ethan, " "Tsshh, sorry kung tinawagan pa kita nang ganitong oras. " "It's okay Than, bakit ka naglalasing? Huwag ka magdadrive nang di mo kaya okay? " "If only i could turn back the time, yung time na ako lagi ang kasama mo, yung time nasa akin lang atensiyon mo, yung time na ang saya natin, yun yung time na sinayang ko.Tssshhh"

Hayyst! |After a couple of minutes| (Song: This Time) Oh I'm sorry, girl For causing you much pain Didn't mean to make you cry Make your efforts all in vain And I apologize For all the things I've done You were loving me so much But all I did was let you down Naalimpungatan ako, nang may marinig akung kumakanta. I took my phone and check the time, 5:48pm. Ganun ako katagal natulog?.

Hindi pa lumilipas ang isang segundo, nasagot ko na agad. “Hello, Misis ko. Ang bilis mo atang sagutin ang tawag ko. Wala pang ilang segundo,” swabeng sabi niya sa kabilang linya. “Hindi mo ba alam kung anong oras ngayon, Mr. Lee? Working hours pa. Hindi ba’t professional ka pagdating sa trabaho?” nakangiti kong sagot habang inaayos ang mga rosas. “I remember your motto, Mr. Lee. Time is gold. Mukhang sinasayang mo ata.”

At nang mapagod kami pareho sa kakalakad at kaka-window shopping ay naisipan namin magpunta sa Time Zone para magpahinga at maglibang na rin. We spent our time here together. Kahit na laro lang sa Tekken ang ginawa namin ay mababakas ang saya sa mga labi namin, at masasabi kong isa ito sa mga araw na hindi ko malilimutan. I'll treasure this time kahit na lumipas na ang panahon.

seryosong saad niya. "Ouch! No need explanation na pala nagsayang pa ako ng oras para magisip ng explanation!"

'ғᴏʀ ᴀʟʟ ᴛʜᴇ ᴛɪᴍᴇs ɪ ғᴇʟᴛ ᴄʜᴇᴀᴛᴇᴅ, I ᴄᴏᴍᴘʟᴀɪɴᴇᴅ ʏᴏᴜ ᴋɴᴏᴡ ʜᴏᴡ ɪ ʟᴏᴠᴇ ᴛᴏ ᴄᴏᴍᴘʟᴀɪɴ' Napangiti ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko alam pero titigan ko lang s'ya pakiramdam ko ay na sa'kin na lahat ng bagay sa mundo. "ғᴏʀ ᴀʟʟ ᴛʜᴇ ᴡʀᴏɴɢs ɪ ʀ ᴇᴘᴇᴀᴛᴇᴅ, ᴛʜᴏᴜɢʜ ɪ ᴡᴀs ᴛᴏ ʙʟᴀᴍᴇ ɪ sᴛɪʟʟ ᴄᴜʀsᴇᴅ ᴛʜᴀᴛ ʀᴀɪɴ"

* Hinanap ko yong maingay at shoot alas dose na pala ng tanghali, yung parang alarm clock niya don sa gilid ng wall ang tumunog. Kabilis naman ng oras ngayon, pansin niyo akala niyo sandali palang lumipas pero isang oras na pala, ito na ba yong sinasabi nila na time is gold wee yayaman na ba tayo? Di naman siguro :yon uuwi dito, kung uuwi man siya nag text na 'yon, luhh parang tanga lang mukha kaming mag asawa dito na ako yong magandang asawa na naghihintay sa hubby niya para paghandaan luhh parang tanga lang hahaha.

Pinaikot ko muna ang tatlong magnetic rings sa aking mga daliring puno ng alikabok at amoy semento, habang kinakagat ang tip ng toothpick. The clock ticks faster than yesterday. Hindi mo talaga mamalayan ang oras dahil nakakalibang panoorin at bilangin ang mga tao sa baba ng building hanggang sa halos lahat ng ilaw ay namamatay isa-isa. I checked my tiny scurfa diver watch, and guess what? The time is, 0000 meaning in the civilian time conversion table it says, 'it's time to kill!" Excitement and adrenaline starts to consume my veins.