روايات وقصص ضمن I Thought My Time Was Up Novel

Matapos ang isang oras ay dumating na nga siya. Nakahiga kami ngayon sa aking kama habang nakatalukbong ang mga kumot mula sa dibdib namin hanggang sa paa. Pareho kaming nakahawak ng isang romance novel na bagong publish lamang ng paborito naming novelist. Habang nagbabasa kami ay pinag-iisipan kong sabihin sa kaniya ang tungkol sa plano ng mga magulang ko. Hanggang sa napagdesesyunan ko na ngang sabihin ito.

The librarian had to help me, and it took almost fifteen minutes before she found one wedged between two thick reference books. When I got back, my table was still empty. Small mercy. I opened the book. A folded paper slipped out and landed on my lap. My blood turned cold. For a second, I just stared at it. Then, with shaking fingers, I unfolded the note. The handwriting was neat. Too neat. Like someone had taken their time. Eleven days left, little savior. Miro laughs too loud. Nica runs too fast. Sassa trusts too easily. Watch your steps. Watch theirs too.

Something that maybe Gustavo gave her, or kept for a long time. Halos mabiyak na ang isip ni Peruvian sa pag-iisip sa oras na iyon. Naisip niyang basagin na lang ang antigong orasan, baka magiba niya ito gamit ang paghampas. Madali niya itong inabot ang kinuha. Niyugyog niya ito at naramdamang may laman sa loob. Inalog niya ulit ito at sinilip sa pagitan ng butas ng susian. Kumpirmadong nandoon nga ang itim na libro. Nakasilid ito sa mismong orasan. But, he need a key.

At iyon nga ang aking ginawa, hindi ko na muling inisip yun at nag-design na lang muli. Ginugol ko ang oras ko sa pagde-design at pagta-tahi ng damit hanggang sa hindi ko namalayan ang oras. Kung hindi pa ako puntahan ni Althea ay hindi ko pa maiisipan na umuwi. "Balak mo pa atang mag-over time, e." biro niya na tinawanan ko lang.

The moment I raised my glass for the toast is the moment I finally accepted love in my life. THE END a novel by SenyoritaAnji

Kabanata 21 Kinabukasan ay napagdesisyonan kong maglakad papasok. Actually, masama pa rin ang loob sa akin ng parents ko dahil hindi raw ako nagpaalam no’ng umalis ako. Kaya hindi ko na naabutan si Mom nang magising ako. *Flashback*

sinulyapan niya ako, "Huwag na lang kaya tayong pumunta sa event? Tumakas na lang tayo." Natatawa kong tinampal ang pisngi niya, "Sira," But soon I got bored. Puro naman kasi english novel ang librong nakuha ko. Man, adik na adik si mama sa mga ganitong klaseng novel. Doon ko lang napansin na 1:00 a.m na pala. Gosh, hindi ko napansin ang oras! "Oh, shit! Late na pala?!" Hindi pa ako inaantok! Isinuklay ng mga daliri ko ang buhok ko palikod.

I'm sorry sa mga sumabaybay na hindi ako nakapag-update agad. I ended this novel as soon as possible pero gusto ko ring mabigyang hustisya ang role ni Thea and Cathlyn. The last 3 chapters, tackle about mental health. I hope you enjoy reading this novel. Thank you. XoXo

Wala pang nakapark na pulang kotse kaya alam kong wala pa rin si Great. Umirap ako. Ayokong isipin ang lalaking yon. Ayokong isipin kung saan siya pumunta kasama si Trixie. Wala dapat akong pakialam sa kanila… sa kanya. I should mind my own business, kaya nilibang ko na lang ang sarili ko sa pagbabasa ng libro. I got engrossed reading the book kaya hindi ko namalayan na madilim na sa labas. Pagtingin ko sa orasan, nagulat ako na past 9 o'clock na!

But how did he knows? I flinched ng mamatay ang ilaw. Wtf? Brownout ba? Bumaba ako at tinignan ang paligid. Nakita ko ang orasan at nagulat it's freakin' 8:30 at wala na ang tao. How long did I stay staring at the book? I tried to open door but it's lock. Sinipa ko yung pinto pero ayaw bumukas. I tried too many times ngunit ayaw parin. Who design this freakin' door?! At wala pa cellphone ko!