Tila ba umiikot sa dalawang mukha ang maskara ni Janus — literal at metaporikal. Sa una, obvious ang connection sa pangalang 'Janus': diyos ng mga pasukan, simula at wakas, dalawang mukha na tumitingin sa nakaraan at hinaharap. Sa nobela, ang maskara niya parang sinasabi na hindi lang siya may lihim na identidad kundi siya rin ang tulay sa pagitan ng dalawang mundo — ang nakikitang lipunan at ang nakatagong mga pwersa. Sa mga eksena kung saan isinasabit o inaalis ang maskara, ramdam mo na nagbabago hindi lang ang itsura kundi pati ang pananagutan at pang-unawa niya sa sarili.
Para sa akin, mas malalim pa: ang maskara ay simbolo ng proteksyon at pagkukunwaring kailangan para mabuhay sa mundong mapanganib. May mga pagkakataon din na nagiging panangga ito laban sa galaw ng mga tao at ng kapalaran; sa ibang eksena, nagiging pambihirang hunhon — parang sinabi ng may-akda na minsan kailangan mong magtago para maunawaan ang sarili. Ang dualidad nito — pagtatanggol at pagkukunwari, pagkakakilanlan at pagtatago — ang nagpapatingkad sa karakter ni Janus sa loob ng 'Janus Silang'. Natapos ako sa pagbabasa na may kakaibang pag-unawa sa kung paano ang isang simpleng bagay tulad ng maskara ay puwedeng maglaman ng buong buhay ng tauhan.