Novel & Cerita Epifanio Delos Santos

It confuses me to see here of all places dahil malabong maafford niya ang lugar na ito ngunit parang bigla naman nasagot ang kaisipan kong iyon nang makita kong kumapit ang braso nito sa isang matandang mukhang naghihintay dito at agad nagsalubong ang kilay ko nang makita kong nakakapit na ang braso nito sa matandang lalaki at kung hindi ako nagkakamali ay si Don Henry Cervantes ang kasama nito a very well known businessman na kilala hindi lang sa Pilipinas kung hindi sa buong Asya lalo na't kasama ito sa richest man in Asia. "No wonder na hindi na siya nagagawi sa Cubao." hindi ko namalayan na lumabas iyon sa bibig ko at nagulat na lang ako nang maramdaman ko ang pagtapit sa balikat ko saka

Sumilip ako sa loob at nakita kong bukas ang tv niya. Sinong nanonood dito? Eh hindi naman siya umuwi kagabi. I sighed as I stepped into his room. Dinampot ko ang remote control para sana patayin ang tv, pero nanlaki ang mga mata ko sa nakita kong balita. “Julio Santos, the former CEO of Santos Group, escaped from prison yesterday. Police have been searching for him since then, but as of now, he still has not been found.”

Bahagyang napaunat ang katawan niya nang waring nakita niya sa screen si Janice. “Isang malaking selebrasyon ang magaganap ngayong gabi bilang pagdiriwang sa ika-27th kaarawan ng kaisa-isang anak ni Don Fernando Montemayor. Si Don Fernando Montemayor ay ang nag-iisang Filipino na napasama sa listahan ng 100 richest person in the world sa rank na 5th place.” Anang field reporter habang hinahabol ang papaalis na dalaga.

Dapat lang na maramdaman nito na hindi lang ito ang lalaking puwedeng maging malapit sa kaniya! “Kailan pa kayo naging malapit ni Gringo?” tanong ni Santana nang makapasok na siya sa sasakyan ng lalaki. “We have a common friend. It’s Governor Diego Casas. In the world of politics, it’s better to widen your scope. I had to lower my pride to befriend someone as powerful as him. Beside wala naman kaming dapat pang pag-awayan pa kagaya dati,” mahulugang sabi nito. Hindi siya makatingin sa kaibigan sapagkat alam niya ang ibig sabihin nito.

Masyadong magaan ang umagang ito at ang anumang negative vibes ay nag-re-repel lamang. “Were you not ashamed of what you did?” Shaira spatted. Her voice rose. “Isa kang Delos Reyes at pinahiya mo si Tito Sandro na isang head sa agency na ito. You’re a disgrace sa family natin. Hindi ka nararapat na tawaging Delos Santos. Nakakahiya ka.”

At walang pagdadalawang isip naman na sinang ayunan ni Lolo Isko ang pagamit ko sa apelyido niya, kumbaga late registration lang ako lalo pa't totoong lumaki ako sa bukid kaya nabigyan agad kami ng prayoridad na siyang lubos kong ipinagpapasalamat. Kaya ngayon ang panibago kong pangalan ay Alas Delos Santos. Gusto kong ganito na ako kilalanin ng lahat. Mas maigi pang sa ganitong pangalan at apelyido dahil hindi ko kayang sikmurain na dalhin ang apelyido ng lalaking hindi ko naman tunay na kadugo, ang lalaki na siyang kinamumuhian ko pa.

“Let me introduce myself again, Mr. Saavedra. I am Fred Delos Santos, son of the former Magsaysay Counselor Wilfredo Delos Santos.” Kagyat siyang nasorpresa sa narinig dito. Hindi niya talaga ito namukhaan. He became taller and bigger. Ibang-iba sa naalala niyang itsura nito noong nasa college pa. Sa tantiya niya ay dalawang pulgada lamang ang lamang niya rito. Mas pumuti rin ito siguro dahil sa klima ng Amerika. Tuluyan ng nawala ang mood niya. “What do you want, Mr. Delos Santos?”

KASAMANG PUMASOK NI Clip ang mga kabarkada sa Desperados, ang go-to night spot ng San Jose del Monte, kung saan si SB na naman ang tumutugtog. Kilala si Sinatra Blue o SB dahil ito lang naman ang laging tumutugtog dito sa Despe ng hatinggabi. Kapag nakarinig na ng mala-Freddie Aguilar na tirada, awomatiko na kung sino ang nakasalang. Bubwelta pa ito ng Red Hot Chili Peppers kapag dumating na ang mga kaibigan nitong walang pinipiling edad.

“Opo, Sir.” “Ayon po sa nakalap naming impormasyon, ang pangalan ng lalaki ay Allen Delos Santos. Isa siyang delivery rider ng isang kilalang restaurant rito sa El Salvador. May iba pa siyang trabaho bukod sa pagiging delivery rider. Isa rin siyang construction worker,” pagbabahagi ni Yue habang nakaupo ako sa sofa ng hotel suite na tinutuluyan ko. Kaharap ko ang isang kapeng malapit na ring lumamig dahil sa lalim ng aking iniisip. Mula sa pagkaka-krus ng aking mga hita ay napaayos ako ng upo na may mga matang hindi maiwasang maningkit bago marahan na napaarko ang isang kilay dahil sa narinig ko.