Every Step You Take Novels & Stories

Tanging mga bakal lang ang makikitang nakatayo o poste. Kahit nasa malayo pa kami ay makikita mo na agad ang mga taong nakatayo at nakaupo rito. Abala sila sa ginagawang pag-organize nang mga bulaklak. Hindi ko makita ang mga bulaklak dahil pinapaligiran nila ang mga ito. Binilisan ko ang paglalakad upang makarating agad. Every step I took ay katumbas nang pagtibok ng puso ko. Para na tuloy akong naglalakad sa hangin.

Lalo tuloy sumama ang mukha niya. Kahit tila tinutusok ng maliliit na karayom ang kanyang dibdib ay sinalubong pa rin niya ang dalawa at may pilit na ngiti sa kanyang mga labi. At dahil naakainom na siya ng alak ay naging mabuway ang kanyang paglalakad. Nang malapit na siya sa dalawa ay bigla ay muntik na siyang matumba kung hindi lamang siya maagap na nasalo ni Bradz. Mabilis naman niyang naipulupot sa leeg nito ang kanyang mga braso. Kitang-kita niya ang ginawang pagsimangot ni Carla sa likuran ng binata. "Be careful. Baka-nakainom ka na ng alak? Kumain ka na ba?" tanong nito nang maamoy sa kanyang hininga ang ininom niyang alak.

Binagalan ko ng kaunti ang hakbang ko para naman may chance siyang tumakbo. Hindi naman ito natinag sa kinatatayuan niya. Takte! Wala ba siyang planong tumakbo? Nang ilang hakbang na lang ay layo ko ay napahinto ako. Ba't 'di pa rin siya kumakaripas ng takbo? Hinihintay ba niya talaga ang kiss ko? Takte! Mukhang napasubo ako ah. "C'mon, where's my kiss, my mate?"

"I take one step away Then I find myself coming back to you My one and only One and only you Ooh" "Now I know That I know not a thing at all Except the fact that I am yours And that you are mine Oh." "They told me that this wouldn't be easy And no. I'm not one to complain," "I take one step away Then I find myself coming back to you My one and only One and only," "..I take one step away Then I find myself coming back to you My one and only One and only you."

GO TO HELL! Sa halip na sumakay ay tinungo niya ang daan patungo sa bukid, tinakbo na niya halos upang makalayo lang dito. Malayo layo na siya sa kalsada nang makitang bumalik ang sasakyan ng kapatid at saka patakbong tinungo ang tinatahak niya. Sa nakita ay tumakbo din siya upang makalayo dito. Kahit na anong takbo niya ay inabot pa din siya ng lalaki at agad hinaklit sa baywang nang ayaw pa ding tumigil kaya sabay silang nabuwal sa matubig na damuhan. "Tang ina naman, gusto mo bang magkasakit?"

One step closer I have di*d everyday, waiting for you Darling don't be afraid, I have love you for a thousand years I'll love for a thousand more~ Time stands still Beauty and all she is I will be brave I will not let anything take away What's standing in front of me Every breath, every hour has come to this One step closer~ In that fleeting moment, time seemed to stand still, the years of separation melting away in the warmth of our shared gaze. The echoes of our teenage love, once vibrant and untamed, now tempered by the passage of time and the wisdom of experience, resonated in the space between them.

Kung hihilata lang ako maghapon, baka mas lalo akong hindi makagalaw. Kukunin ko lang ang cellphone ko sa may tukador. That will serve as my first step. Bukas naman ay ang pintuan na ang aabutin ko ng lakad. Step by step lang dapat araw-araw, hanggang sa tuluyan na akong makalakad ng maayos. Tama. Nakaya ko ngang gumaling noon sa matinding pagkakaospital, ito pa kaya na simpleng pagkakadulas lang ang sanhi?

"Bilisan mo na lang ang paglalakad, Belle, mamaya na ako magpapqliwanag ." "Do you really think, hahayaan kita na takbuhan uli ako?" Dumagundong ang boses niya mula sa aming likuran. Nagpatuloy kami sa paghakbang at hindi pinansin ang sinabi niya. "One more step, and you'll regret it!" Agarang huminto ang paghakbang namin. Parang dumikit sa lupa ang aming mga paa nang marinig ang banta niya. Naglakas loob akong lumingon.

Huminga nang malalim si Stephanie upang pakalmahin ang mabilis na pagtibok ng puso niya pero hindi siya nagtagumpay. “Marami ka pang makikilang taong mamahalin mo, Avaluan,” ani Stephanie. “Makakatagpo ka pa ng taong mamahalin mo nang hindi mo kailangang isakripisyo ang buhay mo. There are billions of people out there.” “At kahit ilang bilyong tao pa ang iharap mo sa ‘kin, ikaw pa rin ang pipiliin ko.” Napabuga na lang ng hangin si Stephanie dahil pakiramdam niya ay nakalimutan na niyang huminga. Tumalikod siya saglit para makahinga nang maayos bago muling humarap sa dalaga.

Na ipinauubaya na nya ako? Nagsimula akong maglakad. Mabigat ang bawat hakbang na ginagawa ko hanggang sa maging takbo ito. Tila ba napakabagal ng pagtakbo ko, para bang hinihintay ng katawan ko ang paghabol nya sakin. “GRACE!”