Every Step You Take Novels & Stories

sagot ko saka niyakap ang tuhod ko "Sa bawat bagay na gagawin mo hija, may madadamay. Hanggat may halaga ang isang tao sayo, madadamay at madadamay pa rin ito" Nagsalubong ang kilay ko saka napatingin sakanya at nanatiling nakikinig "Hindi mo naman iyon maiiwasan, hija. Kailangan mo lang talaga tanggapin na sa bawat hakbang mo, madaming maaapektuhan"

Time stands still Beauty and all she is I will be brave I will not let anything take away What’s standing in front of me Every breath Every hour has come to this One step closer I got my hanky and wiped my tears away. Hindi ko mapigilang hindi maiyak habang papalapit ng papalapit sa akin si Sophia. My hearts is beating wild lalo pa at ilang hakbang na lang mahahawakan ko na siya. And all along I believed I would find you Time has brought your heart to me I have loved you for a thousand years I’ll love you for a thousand more…

Tsaka mas mabuti na din siguro na masesante siya para hindi na siya pamarisan ng iba pa. "Ano nga pala ang sadya mo? Dapat hindi ka na muna lumabas ng kwarto para hindi ka nasaktan!" narinig kong sambit ni Stephen na nagpatigil sa aking paghakbang! Seryoso ko siyang hinarap bago ako nagsalita.

Kahit gaano pa katagal ang lumipas… at kung bibigyan man uli ako ng pagkakataon upang bumalik sa nakaraan at hayaang mamili. Hindi ako mag-aalinlangan na piliin ang babaeng pinakamamahal ko, kahit kapalit pa niyon ay ang pagkawala ng lahat na pinaghirapan ko. There will come a moment in your life... quiet, almost unnoticeable, everything will stand still. A single choice. A single step. A single heartbeat away from losing everything you have ever known.

“At iyon ang mahalaga. Kahit maliit na hakbang, mahalaga.” Tahimik silang naglakad palabas ng building, magkatabi, kamay sa kamay. Ang bawat hakbang ay parang silent promise—isang patunay ng commitment, kahit pa unti-unti at controlled. Ang night air ay malamig, ngunit ramdam nila ang init ng presensya ng isa’t isa. Biglang may nag-ring na client phone, nagpaalala ng urgent task.

at kailangan ba talagang laging nasa huli ang pagsisisi? I'm screaming your name inside my head hoping you can hear it. Every steps I take makes me needing you more. Please.. can you come back to me? Napatigil ako sa paglalakad nang biglang may humarang sa dinadaanan ko. Pinunasan ko muli ang luha ko, sino ba itong sumira sa pagdadrama ko? Tiningnan ko siya mula sa paa hanggang taas...

"Pang miss universe ka na eh." Natawa ako at hinampas ang balikat niya, "Dali na, 'di ko maperfect yung catwalk e'." "May sarili kang lakad, 'di nga bagay sayo 'yon." Nakataas parin ang kilay niya. "Ayon gagamitin kong lakad eh." Napatigil siya sa sinabi ko. "Okay, why not mag explore diba." Pag kausap niya sa sarili niya. "Oh siya, position ka na bes'."

"Tayo na para makapag-practice na tayo." Napipilitan man pero tumayo na rin ako at sumali sa pagbuo ng steps. Paminsan minsan pa rin akong tumitingin sa pwesto nila. Hawak niya ngayon ang paborito niyang gitara, nakaupo siya sa harap ng microphone, at nakapikit habang kumakanta. When the right time comes, Baby, I'll stay by your side When the right time comes, I wanna be your man, oh

Alam ko agad kung sino. "Bitawan mo ako, Draven," bulong ko, pero hindi ako gumalaw. Natatakot akong galawin—baka maramdaman ko ang iba. "Hindi kita bibitawan," bulong niya sa tainga ko. Mainit ang hininga niya sa leeg ko. "Kahit ilang beses mo sabihin." "Stepsibling mo ako. Bawal 'to." Ngumiti siya—naramdaman ko 'yon sa balat ko. "Sa papel lang. Sa dugo? Wala tayong koneksyon. At alam mo 'yan."

Ang tibok ng puso ko ay tumutugma sa kanya, parang musika na matagal naming pinakinggan, pero ngayon lang tunay na naramdaman. Huminga kami nang sabay. Ang mga mata namin ay hindi nagsasawa sa pagtingin sa isa’t isa. Ang katawan namin ay malapit, pero hindi nagmamadali. Ang init, ang pangako, ang pagnanasa—lahat ay nakatali sa bawat sandali. “Kaylee… this is the first step,” bulong niya. “And I promise… the next steps, we take together. Always.”