Everything Takes Time Mga Nobela at Kwento

Komento nito. "Ganun naman talaga ang buhay,lahat napaka komplikado,kong kailan handa kanang ibigay ang lahat at itama ang maling mga nagawa saka naman tayo nauubusan ng oras para bumawi, saka tayo hindi nabibigyan ng pagkakataon para makasama yung taong pinakamamahal natin." Sagot ko sa kaniya.

I wanted to endure all the pain dahil alam kong kulang pa ‘yon sa lahat nang naranasan niya simula nang mahalin niya ako. But then, realization hits me of how time was the most unfair element on earth. Why? It takes longer when we wait, yet too shorter when we enjoy the moment. But right now, how could it be slow and fast at the same time? How could everything just sum up in a minute when I had all the night? Maybe because I was enjoying staring at the most beautiful woman while she was sleeping in front of me and at the same time, waiting for Tyler to be here and speak his version of truth. Anong oras kaya uuwi ang lalaking ‘yon?

Iyong walang responsibilidad na kelangang akuin sa takdang panahon para sa pamilya. Katulad ni Mama, katulad ni Tita Frida, darating din ang panahon na iba ang magdedesisyon para sa'kin. In this world, some things are not true to all. And this is the universal truth. Hindi lahat ng bagay, pareho sa lahat.

“Everything is… okay.” “Good,” sagot niya. Ngumiti siya. “Remember, trust takes time. And we’ll take it together.” At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, ramdam ko na may pag-asa. Na kahit gaano na kami nagkasakit at nagkamali sa nakaraan, may chance kami na maayos ito—sa pamamagitan ng komunikasyon, patience, at choice.

temporarily. Walang nagtatagal sa mundong ito. Lahat nagbabago at kung hindi naman, ay nawawala. Everything and everyone is temporary. Kaya naman habang may oras pa ako, susulutin ko na ang pagkakataong binigay sa akin ng tadhana para makasama ko ang mga mahal ko sa buhay. We don't know what may happen tomorrow. It could be the end of our lives... so we need to enjoy every moment that fate gives us.

The Quiet Distance Ang mga taon ay parang hangin. Hindi mo sila nakikita habang dumadaan, pero napapansin mo ang epekto nila sa lahat ng bagay. Sa mga gusali na nagbabago ng itsura. Sa mga puno na tumataas at lumalapad. At higit sa lahat—sa mga tao. — Si Lea ay nasa kalagitnaan ng isa na namang mahabang araw sa opisina.

Mukhang positibo naman niyang tinaggap ang lahat and Sapphire can't help but admiring him for that. "Life is too short, Sap. May mga bagay na mawawala nalang bigla kahit hindi mo pa na-eenjoy. We should've learn how to value time and chance, kasi may mga bagay na once in a lifetime mo lang makakamtan. Kapag nilipad na’to ng hangin palayo dalawang bagay nalang 'yan, it's either ikaw ang magdedesisyon para sa susunod na mangyayari or fate will butt in on the story."

At higit sa lahat, kailangan niyang maghanda para sa exhibition sa susunod na taon. Unti-unti niyang ibinuhos ang sarili sa trabaho. Nakakapagod, oo, ngunit may isang bagay na hindi niya maikakaila—kapag abala ang isang tao, mas mabilis lumipas ang oras. Hindi niya namalayang dumilim na pala ang paligid hanggang sa tawagin siya ng ilang katrabaho na pauwi na.

Ang tamad talaga. "Okay, Chef. Thank you for the food! I haven't eaten my dinner last night so I'm really hungry," ngawa nito na ikinakunot ng noo ko. Wala siya kagabi at hindi ko na rin alam kung anong oras siya umuwi galing sa trabaho niya. Her work really demands time. Lahat ng araw ay kailangan siya. People needed her and of course she is willing to help.

Hindi dahil ayaw ko. Sanay lang siguro akong akuin lahat. Sanay akong mag-adjust, magtipid, at siguraduhing hindi kami nakakaabala sa iba. Kaya kapag may taong kusa at walang kondisyon na nagbibigay ng oras at effort… Hindi ko agad alam paano iyon tatanggapin. Huminga ako nang malalim. “You don’t have to do everything, you know,” mahina kong sabi.