Everything Takes Time Novels & Stories

Kaya sa lahat ng oras, lagi kong iniisip ang bawat galaw ko. Pero kahit gaano ako ka-busy, hindi ko maiwasang mapansin ang mga simpleng bagay na nagpapasaya sa’kin. Katulad ng tuwing sinusundo ako ni Papa pagkatapos ng meeting ko sa student council. Kahit sobrang busy niya sa pagiging CEO, hindi siya pumapalya. Nakangiti siya habang hinihintay ako sa car, hawak ang paborito kong milk tea. Doon ko nararamdaman na kahit gaano ko ka-puno ang schedule ko, may tatay pa rin akong handang bumitaw sa lahat para sa’kin.

Maybe it's already happening, we're not just aware of it. So we must prepare. ******************* Jeselle's POV Oh kay bilis lumipas ng mga araw. Para itong buhangin sa loob ng hourglass na unti-unting bumabagsak, at hindi na lang natin namamalayan na naubos na pala ito. Time. Time is very mysterious and unpredictable. It heals anything. It breaks anything. It fixes anything. It improves anything. We can't see it, but we can tell what it is.

“Time is free, but it’s priceless. You can’t own it, but you can use it. You can’t keep it, but you can spend it. Once you’ve lost it, you can never get it back.” — Harvey MacKay "Hello... is anyone here?" "Can someone hear me?"

ang aking mariing pangako habang tinititigan ko ang lumang larawan niya na puno ng ngiti, ang ngiting matagal ko nang hindi nakikita sa aking sariling tahanan. Ang bawat segundo ay parang isang oras, at ang bawat araw ay parang isang habambuhay na paghihintay. Alam kong ang gala na ito ang magiging mitsa ng lahat ng pagbabago, at wala nang balikan pa ang bawat desisyong aking gagawin sa gabing iyon. Ang aking kapalaran ay nakasalalay sa bawat hakbang na aking gagawin patungo sa entablado na magpapabago sa lahat.

"Pero hindi ganoon ang tingin ko, lalo na pagkatapos ng lahat." "Mrs. Whitman, sinasabi mo bang…" "Palagi nating nararamdaman na mahaba pa ang hinaharap mula ngayon at marami pang oras, pero baka maikli ang hinaharap. Hindi mo malalaman kung kailan mangyayari ang sakuna. Kailangan nating pahalagahan ang bawat isang minuto at segundo na mayroon tayo. Kung mayroon mang hindi pagkakaunawaan, linawin mo na lang sa kanila at wag mong paghintayin nang matagal ang mga taong pinapahalagahan mo."

But time always plays a funny trick. But even though I’m right here having no idea what may come in the future for the both of us, I still continue to pour every little ounce of energy I have. Every effort, every time, every day, every… affection. Although there’s no assurance that things will work out just like we had planned, I still choose to give it my all.

I smiled weakly. Ano nga ba ang batayan para sabihing huli na ang lahat? Kapag ba may nagbago na. Kapag ba namanhid na ang nararamdaman. Kapag mahabang panahon na ang lumipas. Kapag ba kumatok na sa pinto mo ang kamatayan? The clock won't stop ticking just to spare us a break. Kahit gaano na kasakit. Kahit gaano na kahirap, tatakbo ito nang tatakbo kahit pa tumigil na tayo.

mahabang saad sa akin ni mommy. Maganda rin talaga na nasa plano ang lahat. Hindi binibigla ang mga bagay-bagay. Totoo pala na hindi lahat ng panahon sasang-ayunan ka sa kagustuhan mo. Dahil ang kapalit no'n ay ang mga bagay na hindi mo ikasasaya. Kaya sa mga nakalipas na taon ay marami akong natutunan. At isa na doon ang tamang paghihintay. Dahil lahat ng bagay nangyayari sa mismong kapanahunan. Tama man ang desisyon mo o hindi, basta kung tama iyon, mananatiling tama.

"Again, it's just a matter of managing your time well." "Pero minsan kasi pakiramdam ko kukulangin ako sa oras," I answered. That's what I feel most of the time. Kapag wala akong ginagawa and I was left with just my thoughts, naiisip ko kung magagawa ko pa ba ang gusto kong gawin in the future. Will I have enough time? Ang consuming pa naman ng trabaho ng Architects.

Ito ang taong minahal niya, at ngayon ay naiintindihan niya ang bigat ng buhay niya, ang pasaning dala niya, at ang pagmamahal na handa niyang ipagsapalaran para sa kanya. “Kailangan ko ng oras,” bulong ni Elena. “Oras para ma-process ang lahat ng ito.” “Nandito lang ako,” sagot ni Adrian, hindi siya iniwan ng tingin. “Kunin mo ang oras na kailangan mo. Pero wala nang half-truths, Elena. Karapat-dapat kang malaman ang lahat—kahit na magulo at komplikado.”