Novel & Cerita Facial Expressions Anime

Ang scooter na kaniyang sinasakyan ay tila sinasabayan ang paggalaw ng kaniyang katawan. Ang babae sa tabi niya ay mayroong buhok na nakatali sa dalawang gilid. Siya ay mayroong kulay-rosas na bestida, at ang kaniyang mukha ay kasing kinis at putla ng isang diwata mula sa isang istoryang pantasya. Ang mga batang ito ay maaaring maihalintulad sa mga prinsipe at prinsesa mula sa isang anime.

There’s always a third chance. Napangiti naman siya nang lihim nang makita ang kakaibang ekspresyon ng hero niya. He looked annoyed and at the same time, concerned. Well, how does she know that? She’s a painter, of course she knows people’s expressions more than anything else. And she likes expressions. Especially his. She sighed when she looked directly at his indigo eyes. Sige na. Fine. Saka na nga lang ang isda-life niya.

Ang kanyang panga ay umigting Ang kanyang ekspresyon ay mas seryoso at mas nakatutok kaysa kailanman, tila ba'y nasa ibang dimensyon siya, kung saan tanging ang mga tanong at ang kanyang mga sagot lang ang mahalaga. Maging lalaki o babae, ang bawat seryosong ekspresyon sa kanilang mukha ay nagbibigay ng kakaibang karisma.

Sa dami ng cast member na na-feature roon, isang tao ang nakatawag ng pansin ko. That guy... He sure has flat eyebrows, pointed nose, chinky eyes, only the color is different. Kulay brown ang mga mata nito. And most especially, his lips. Those caramelly lips. Iisang tao lang ang kilala kong may ganyang labi. Ano bang pinagsasabi ko? Why am I comparing him to that guy? Imposible. Imposible talaga. Sa baba ng litrato ay nakasulat ng pangalan ng lalaki in a form of Japanese characters.

Pagdating sa mukha ko ay saglit akong natigilan at napaisip. Kung ang lahat ay nakangiti, kabaligtaran naman ito sa ekspresyon na makikita sa mukha ko. Halata ang matinding lungkot sa aking mga mata. Ang awra ko ay tila sa isang patay na buhay. Isang klase ng ekspresyon na kay hirap unawain o basahin.

Iyon ang mga katanungan ni Danley habang nakatitig kay Dianna Leventis na patuloy pa rin sa paghinga ng malalim upang pakalmahin ang sarili. At nang tila mapakalma na nito ang sarili nito ay saka lamang nito iminulat muli ang mga mata at hindi katulad kanina, hindi na namumula ang mukha nito. Wala na ring bakas ng kahit anong galit sa mukha at sa halip ay naging seryoso lamang ang itsura nito na bahagyang ikinamangha ni Danley. Napakadali lamang nito na baguhin ang ekspresyon ng mukha nito. Is it because she’s so used to faking her emotions that changing expressions is now just a piece of cake for her? Danley pondered.

anito, marahan pang hinaplos ang maumbok na niyang tiyan. Tumikwas na ang nguso niya at muli itong tinitigan. Hindi niya masabi rito na naku-cute-an siya rito kapag umaasim ang mukha nito. Why because he still looked handsome even with grumpy and contorted face! She thinks that’s a talent!

Kundi dahil sa hindi niya mabitawang paningin kay Xyza. Dahil habang nagsasalita si Yanyan, napansin niyang pareho sila ng ekspresyon ni Xyza. The tilt of the nose. The curve of the smile. The way the brows arch when they’re excited. Lalo na ang mga mata. It was all not visible to the naked, ignorant eyes. It only shows when you pay attention to the kid’s features.

Kalaunan ay natawa na lang din ako dahil alam niyang matutuwa ako sa ire-reply niya at malaki ang tyansang tawagan ko siya. He’s seeing the world as colorful again?! Damn, I’m happy for him. Tsaka masaya siya sabi niya pero laging lukot ang ekspresyon niya sa mukha. Ang gulo talaga ng taong ‘yun. Tinanong ko siya kung bakit hindi pa siya natutulog at nanonood daw siya ng anime. Napailing na lang ako dahil sa lala niyang magpuyat.

Nabigla ako sa ginawa ni Barbie. Itinabi muna niya ang sasakyan. Saka siya pumihit para humarap sa akin. I can't read Barbie's face right now. Masasabi kong walang expression. Hindi malungkot, nahihiya, o ano pa man. Plain poker face. Ganoon ba nila kaayaw si Karina? Naiintindihan kong nagtaksil si Karina, but she's still a human.