False Memories Ch 1 Novels & Stories

Bakit napunta na sa puntong ito ngayon. "Rose has a retrograde amnesia meaning she only remembers the past. Her brain stopped remembering recently formed memories. Some of my patients neglected memories that hurt them so much. Maybe rose's brain neglected your memories for you hurt her so much? Am I correct?" Ang bilis ng mga pangyayari, nakita ko nalang na nakabulagta na si Stem sa sahig dahil sa suntok ni Thorn. Ang lakas nang tibok ng puso ko dahil sa nangyari. Bakit ba kasi sinabi ni Stem yun, maybe to make Thorn suffer what I suffered in his hands.

Sa kabila ng pagbura ni Paola sa kanyang anchor memory, mayroon bang isang maliit na bagay—isang damdamin o isang lihim—na hindi kayang burahin ng Order? Ang bawat simula ay isang pagtatapos na nakabalat-kayo. Sa Kabanata 235, ang laro ay muling magsisimula... pero sa pagkakataong ito, ang mga patakaran ay isinulat sa dugo. ABANGAN ANG SUSUNOD NA KABANATA…

Saying it aloud makes it seem more true, even if I don’t quite believe it yet. That feels so real. Waking like that makes me doubt where memory ends and nightmare begins. Muli kong inalala ang mga nangyari sa aksidente. It was terrifying remembering that, but how did that happen again? My brain grasps at edges of recollection but some pieces slip away like oil. Naguguluhan ang isip ko kung iyon na ba ang huling ala-ala sa akin noon.

anas ko habang patuloy sa pagnguya ng chicharon. Lumagok muna siya ng softdrinks bago sumagot. "Unremembering you. Tungkol sa dalawang lovers. Naaksidente 'yong babae at nagkaroon ng amnesia. Iyong lalaki naman meron ding amnesia pero temporary lang." "Temporary amnesia?" Baling ko sa kanya. "Meron ba' yon?" "Meron. I researched it a while ago." Tumango ako at muli ay ipinukol ang atensyon ko sa pinapanood niya. "Anong kwento niyan?"

Iniwan ko yung lalake at patuloy nang umalis. End of Chapter 16

Pero hindi ako makontento sa naririnig ko, gusto ko pa siya marinig ng maayos- Napahinto sila ng makitang nakahandusay ang chismosa kong katawan sa sahig ng practice room nila. "Anong ginagawa mo dyan miss?" Si Darrel ang unang nagtanong sakin. Shit! Pulang pula na ako sa kahihiyan, hindi ko alam na bukas pala yung door! Malay ko ba at sumandal pa ako. Agad akong tumayo at pinagpag ang damit ko. Act proper and prim, like how they know you Cosette. You are elegant and prim. "I was just trying to hide from someone, maybe my stalker? But I came up randomly opening the doors and I didn't control my force when I open your practice room. I'm sorry for interruption."

They purposely did this para hindi ko marinig at ma assess kung ano ang meron sa paligid. Dadating ka pa ba? Or am I going to face my death without seeing your face? I miss everyone. Even if The so-Called family that I thought they are. My memories are damn fucked up that even some of them aren't even real. They're all false memories. If not for this bitch I won't know everything. I won't see the truth. Habang kinakaladkad nila ako ay feeling ko para akong lalagnatin na hindi ko maintindihan. Sobrang init ng pakiramdam ko at parang gustong magwala ng mga ugat ko.

Parang may hinahanap ako na hindi ko maipaliwanag. Bakit gano’n? Bakit sa kabila ng kawalan ng alaala… parang ayokong makita siyang nasasaktan? Tahimik ang silid hanggang sa marinig ko ang malumanay na boses ng doctor. “Mrs. Cutanda, huwag po kayong panghinaan ng loob,” ani niya habang tinitingnan ako. “Normal lang po na selective ang bumabalik na memory sa isang pasyente na kagaya ni Mr. Villaceran. Minsan, pira-piraso muna—tao, pangalan, o emosyon ang una nilang natatandaan.”

Nang bumaba ang tingin niya sa kamay ko ay mabilis pa sa alas kuwatrong itinago ko ang aking pulsuhan sa ilalim ng kumot para hindi nila makita ang bracelet. “I’m hungry. Can I go home and eat?” tanong ko kaya’t mas mabilis pa sa alas kuwatrong gumalaw ang lahat para asikasuhin ako. “Are you sure you don’t remember anything? Hindi mo talaga nakita ang mukha nila? Maybe a psychiatrist can help since trauma can be the reason why you forgot—” “I’m fine Chad. They didn’t hurt me. All I remember is I brought something to eat in the coffee shop then a guy took me. I don’t recall anything and then I woke up in the hospital. Hence Mommy-bear’s story.”