Memory Lost Novels & Stories

Lee sa study room. “She’s not well,” she said. “Anong problema?” Winson sighed. “Her memory is deteriorating. Nakaraang linggo ko lang napansin. She forgets things every day... It’s regressing.” “To what age?” “Before eighteen—maybe younger. But oddly, she still remembers you.” Napapitlag si Amber. “Nakalimutan niya lahat?” “Our marriage, our children,” Mapaklang saad ni Winson Lee. “But you—she remembers clearly.”

seryoso nitong paliwanag, “it can cause dizziness, memory loss, confusion, extreme drowsiness, and loss of consciousness.” “Memory loss?” mahinang sambit ni Kirsten. Pilit niyang inalala kung paano naibigay yun sa kaniya. Ang tanging naaalala niya lang naman ay nang kumain siya sa Prime Hotel pagkatapos nun bigla na lang siyang nahilo at nawalan ng malay. Ngayon naiintindihan niya na kung bakit wala siyang maalala noong gabing yun.

pang ilang tanong na ng doctor sa akin. Inis akong tumingin sa mga tao sa loob ng kwarto. “Yeah. I remember them. They're my parents,” sagot ko. “I also remember my friend.” “You may be experiencing temporary amnesia. There’s a chance some memories haven’t come back yet,” pag-explain niya sa akin. Iritado akong tumingin sa parents ko. Fucking temporary amnesia. Why didn't it erase my memory of my parents? Matutuwa pa ako.

Ramdam ko ang kaniyang malalim na paghinga, tila ba nasasaktan din siya sa bawat salitang binitawan ko. "Aella, look at my eyes," pakiusap niya habang hinahawakan ang aking mukha gamit ang kaniyang dalawang mainit na palad. "Ang amnesia ko five years ago was a physical failure ng system ko dahil sa car crash, hindi 'on isang voluntary option para iwan ka. Every single day nung nasa BGC hospital ako, my brain was fighting to retrieve your identity profile dahil pakiramdam ko ay may kulang sa core configuration ng buhay ko."

Nais kong magpanggap na parang walang naganap na usapan noong nakaraang gabi, na parang hindi ko siya muling nakita matapos ang mahabang panahon ng pagkawala niya. Ngunit sa kabila ng pilit kong pagkalimot, hindi ko magawa. Habang maingat kong inaayos ang mga nakasabit na damit sa estante, paulit-ulit na umuugong sa aking isipan ang kanyang mga sinabi: “Sa loob ng dalawang taon, hinanap kita.” Hinanap? Ako?

"Anong nangyayari kay Jayron, Doc?" "Anterogade amnesia." maikling sagot nito na ikinalaki naman ng mga mata ko. Marahang bumilis na naman ang aking paghinga pero patuloy kong pinakakalma ang aking sarili. Napatakip ako sa aking bibig nang ma-realize kung anong nangyayari. "Jayron has a short-term memory loss." "Short-term what?!"

he said. "She's fine. Sinama siya ni Dad sa hospital kanina for check-up and some tests. There's nothing to worry naman daw. And about her amnesia. Pwede naman daw bumalik lahat ng memories niya pero may possibility din na hindi na niya marecover lahat. But I think it won't be a problem naman." "Then what about Viah?" I stopped eating when he asked that question. Right. She can't still remember Viah.

"I mean, parang nawawala sa isip niya na may amnesia ka. Ang weird lang kasi." Natigilan ako at napaisip matapos sabihin ni Mira 'yon. Tama siya. Bakit parang nakakalimutan ni Kuya na may amnesia ako at kailangan ko pa siyang i remind tungkol do'n? Hmm... Ang weird pero...

Why are those memories keep flashing in my mind? "Don't tell me na nakalimutan mo na siya? Oh my gosh, Nelle! Hindi kami makapaniwala sa nangyayari ngayon. That's really unacceptable to believe you na nakalimutan mo na siya. Unless..." pabitin na ani Arthur kaya mas nakatutok ang atensiyon namin sa kanya. "Do you have an amnesia?" Mabilis naman akong umiling dahil doon. Paano naman ako magkakaroon no'n gayong palagi lang naman aking nasa bahay at nag-aaral?

hindi napigilang tanong ni Don Hernando. “Don’t worry, Don Hernando, hindi po natin kailangang gamutin ang condition na iyan! That condition is only temporary. Most often than not, hindi na nga napapansin ng mga pregnant women kung kailan nawala ang kanilang momnesia. So it only means to say that as long as pregnant women can avoid being stressed out too much, they take care of their meals, they get enough sleep, they will notice that their brain is as sharp as usual.”