Far Far Away Novels & Stories

Hindi, hindi p'wede. Ang kanyang Papang kailangan niya itong mapigilan agad. Hindi ito maaaring makarating sa dulo. Ngunit paglingon niya dito palayo na ito ng palayo. Kaya binilisan din niya ang pagtakbo upang makalapit dito. Ngunit tuloy tuloy pa rin itong lumalayo.... Palayo pa ito ng palayo! Malapit na ito sa dulo ng...

Days passes by smoothly for us. Sa wakas ay tumigil na rin ang pagbabantang mga mensahe mula sa hindi kilalang numero. Dalawang linggo na rin kami rito at sa loob ng dalawang linggo na iyon ay pansin kong nagiging malapit na sa isa’t isa ang mag-ama ko. And I’m happy to them slowly creating a good bond after a very long time of being far away from each other.

Nagbubulungan ang mga nasa malayo habang ang mga nasa malapit ay parang pilit na hindi nalang kami pinapansin. Mabuti nalang at walang kumukuha ng kamera.

kumaway kaway ito papalayo sa akin at gano'n din ang ginawa ko. Hindi ko ipagkaila na nalungkot ako sa pag alis n'ya pero kaya pa naman, babalik din naman s'ya eh after nya matapos ang works n'ya from US. Naiwan akong nakatingala sa langit habang papalayo ang isang eroplano, matipid akong nakangiti rito. “I'll wait for you Freya Fuentabella” bulong ko sa sarili ko. Nang mawala na sa paningin ko ang lumilipad na eroplano ay agad na din akong umuwi.

Hindi ko lamang inaasahan na maiisip niya iyon sa murang edad. "Yuan, your grandmother lives very far away," Rafael began gently, placing a hand on Yuan's shoulder. "But I know she loves you so much. It's just hard because she's far away, okay? She thinks about you all the time and would be here if she could." Yuan looked up at Rafael, his eyes filled with a mix of understanding and lingering sadness. "I just wish I could see her," he said softly.

"Tatlo......" Mabiils na akong tumalikod. May pitong bilang pa para tuluyan akong makalayo sa kanila. Gets ko na ang ibig nilang sabihin. Pagkatapos nilang magbilang ng sampu, babarilin na nila ako kaya naman kumaripas na ako ng takbo palayo. Wala na akong pakialam pa kahit na sumabit na ang balat ko sa matitinik na halaman. Wala na akong pakialam pa doon. Ang kailangan kong pagtoonan ng pansin ay kung paano makalayo sa kanila

"Mag-iingat ka rin, okay? Tumawag ka lang sa akin kapag may problema." Nagdikit ang mga kilay niya at muling natawa. "Do you even have signals there?" patuya niyang tanong. "Mama said, you're going to a faraway and hidden hacienda and ranch. Usually, the area of the land is near the sea or after, center or end of countless mountains." "Okay lang 'yon... Lumaki naman tayo sa village where life was very simple."

Imbes na sumagot ay tumingin siya sa labas at Hinawakan niya ang kanyang kamay. Biglang lumitaw ang isang lihim na espasyo, at tila nahatid sina James at Fernando sa ibang lugar. Parang libu-libong milya ang layo ni James sa mga tuntunin ng teleportation. Gayunpaman, ang Libu-libong Milya ang Lalayo ay maaaring magdala lamang ng espirituwal na kahulugan ng isang tao sa halip na pisikal na teleportasyon.

Ayaw niya itong pakawalan, kung siya lang ang masusunod gusto niya itong iuwi sa bahay dahil ayaw niya itong malayo sa kaniya. “It's hurt my baby love... Mommy's hurt because I'm missing you so much. I'm always be greatful having you in my life. I love you and I'll cherish you from afar with all my life...” Humahulhol siya. “You're waisting time.” Thyme coldly said.

“Odessa!” Naramdam niya ang presinsya ni Farhistt sa kaniyang harapan. “Lumayo ka!” “Huwag kang maingay. Andiyan lang sila sa paligid.” Napahikbi siya. Bakit sa tuwing tinutulak niya ito papalayo, mas lalo lang itong lumalapit? Hindi siya sumagot. Hinintay niyang mawala ang kalabog sa paligid. Habang nasa unahan lang niya si Farhistt at nakaumang ang baril sa pintuan.