Far Far Away Novels & Stories

Kumunot ang noo ko nang lumihis siya ng daan. "Hindi ito papunt ng Uni, Top." Hindi siya sumagot. Sumilip siya sa sidemirror ng sasakyan nito saka nag-overtake sa daan. Hindi naman mabilis ang pagpapatakbo niya ng sasakyan—sakto lang. "Let's skip for a while. Let's go somewhere far away." Far away? "Hah? E may pasok pa kami mamaya."

Nawala pa ang tama ang alak sa kanyang katawan nang makita pa kung anong hitsura ngayon mayroon ang kanyang kaibigan. “Saan ka na papunta, Gabriella?” gala niya ng mga mata sa mga dala nito. “Pabalik na ako ng Pilipinas, Farrah. Mauna na ako sa’yo. Hindi na kita hihintayin.” Napahawak na sa kanyang dibdib ang kaibigan na halatang hindi pa rin magawang e-proseso ang kanyang narinig. Natatandaan niyang malinaw ang kanilang usapan. Doon sila sa Hongkong magdadaos ng Pasko na magkasama, kaya hindi niya maintindihan kung bakit bigla na lang itong nagdesisyon na babalik na ng bansa. Napakurap na ang mga mata ni Farrah, hinihingan pa ng paliwanag ang kaibigan na inaayos na lang din ang laman ng kan

I want to take back what i said pero huli na. "I-if thats really what you want then i do your f-favor. Pero im still not ready to die. Paano na lang kapag nawala ako sa mundo...iniisip ko pa lang na makakahanap ka na ng iba para akong mamamatay....but please let me love you even from far away hayaan mo akong mahalin ka. Aayusin ko puna ang sarili ko so please....w-wait for me...mahal na mahal kita i love you"

Kaya’t ang nasabi lang niya, “Sige, samahan na lang muna kita kay Tito.” Habang naglalakad sila, nahirapan si Farrah sa pag-apak sa putikan gamit ang high heels niya. Kita ni Felicity na galing ang kapatid sa byahe. “Farrah, saan ka ba galing nitong mga taon na ‘to?” tanong ni Felicity. “Two years ago, galing akong Korea. Nag-aral ako ro’n tapos nagtrabaho sa isang malaking kumpanya. Ngayong umaga lang ako nakabalik,” paliwanag ni Farrah.

Hindi niya makuha ang nasa utak nito. Gusto na nga sana niyang magtanong kung ano ang gusto nitong gawin bago uuwi. Pero mukhang obvious naman kasi. Binitbit na nga nito ang malanding si Farah, malamang ay gusto muna niyang pumunta sa langit kasama ang ahas na kaibigan ni Arwena.

Tumitig ako sa nakaawang na pinto. "Maybe this is not the right time to see each again Love." Mahinang bulong ko bago tumalikod at umalis sa lugar na iyon. Go. Abutin mo ang pangarap mo. Hindi man kita nasuportahan noong nasa piling pa kita. Pinapanggako kong susuportahan kita kahit sa malayo. Sususportahan ko hanggang sa maabot muna ang pangarap mo. At Kasabay nun at na patuloy akong maghihintay sayo. Hanggang sa araw na handa kana. I'll promised to love you even from a far.

“Aalis ka dahil kailangan at naiintindihan ko ‘yon. I’m not a kid anymore, I told you.” Nakakakuha ako ng worried and unsure look mula sa kanya. “Kapag nasa Santayana ako, hindi ko tiyak kung magiging normal pa ba ang takbo ng isip ko. It’s totally killing me just by thinking of you away from me.” “Cassian, you’re only a hundred and four kilometers away. Kung makadrama naman ‘to, parang nasa magkaibang planeta tayo.” My stupidest method to lessen the drama.

Hindi ko Naman pinansin Ang sinabi niya Basta lang makaalis ako. Isinabit ko na Ang lubid at Dahan dahan na akong bumaba, mataas ito ngunit Keri lang. Ng makarating na ako sa baba ay agad naman akong tumalon, hinila ko na din ang lubid ngunit naisama ko Ang isang paso, dahilan upang makagawa ako ng ingay. Dali dali naman akong nag tago at hinila Ang lubid. " Who the f*ck do that!" Sigaw ni Farah at nakita ko pa ito na sumilip.

May naghihintay nang bagong matutuluyan para sa amin sa ibang lugar. Isang lugar na malayo kay Rhenan. Malayo sa lahat ng sakit. Malayo sa lahat ng komplikasyon. Dapat masaya ako. Dapat gumaan ang pakiramdam ko. Ito ang gusto ko, hindi ba? Ang makalayo sa kanya. Ang maprotektahan ang anak ko. Pero habang lumalayo kami, lalo namang bumibigat ang dibdib ko. Napahawak ako sa railing ng yate at tumingin sa malawak na karagatan.

Ang sabi ko nga ako na lang ang pupunta at ibigay na lang address ay ayaw naman at baka daw maligaw lang ako dahil hindi daw napupuntahan ng kung sinung-sino simpleng tao ang lugar na pupuntahan ko. “Bakit ang dami mong dalang gamit? Parang ayaw mo nang bumalik pa rito ah" salubong ang mga kilay ni Farrah sa akin na para bang hindi nagustuhan ang nakikita habang nakatingin sa malaking backpack ko at malaking maleta. Parang mag-aabroad ang datingan ko. Nagkibit balikat lamang ako. “Wala lang, gusto ko lang." tipid na ngumiti ako.