Fatal In Tagalog Novels & Stories

"One afternoon, after class, pagkauwi ko sa bahay, naabutan ko sina Nanay and Tatay na pinapagalitan si Ate. So, nasa isip ko that time, they knew. And of course, pagpunta ko sa tabi nila, tama ako" "Tatay was so mad that time, even Nanay. Kaya susugod sana sila sa bahay ng mga Acosta that time, pero naaksidente sila sa labas ng village ng mga Acosta. May bumangga raw na sasakyan sa tricycle na sinasakyan ng parents ko" "And yeah, they're dead on arrival. Doon na nagsimula ang madilim kong buhay. Ate didn't treat me nice naman since then, palagi n'ya akong inuutusan, like katulong or worst than that ba"

Marahas kong pinunas ang mga luhang di halos tumitigil sa kakapatak. Rinig na rinig ko rin ang maya't mayang pagsinghot ko,na bunga ng matagal na pag iyak. "Ma'am, hindi ko ho alam ang sakit na nararamdaman ninyo ngayon,ngunit kailangan ninyong tumayo ma'am. Matatalo kayo niyan". Nagsusumamo ang boses ni Aling Tisang. Napatingin ako sa telebisyon, kasalukuyan nang nakaupo sina Salem at Rina.

Pero isang bagay ang sigurado Kahit saan ka man pumunta… hahanapin kita. Dahil sa galit ay malakas kong sinipa ang trash can na nasa gilid. Kumalabog ito sa pader pero wala akong pakialam. Nag-aalab ang dugo ko sa pagkadismaya at pangungulila. “I’m a Mafia… no one can escape me.” mariin kong bulong habang nakatitig sa sahig.

Yumanig ang lupa sa lakas ng pagsabog at agad agad na din kaming humakbang palayo sa lugar na iyon na may success na dala ang mga balikat ngunit hindi namin naramdaman angbpaparating na panganib sa aming harapan ngayon ilang metro ang layo ay isang daang tao na sumusugod papalit sa king kinatayuan kaya dali dali akong pumuwesto sa taas ng kahoy para popisosyon bilang sniper ng grupo ko. “Lord sa dami nila malabo na mabuhay kami pero hindi owede na hindi lumaban.” “Team let us make the ball rolling we are trapped lumaban tayo hanggang kamatayan. At kung sino man sa inyo ng makabalik ng buhay sabihin niyo please sa aking kapatid na si Zeus Pontevedra I died na lumalaban para sa buong mundo.”

"It won't hurt if we'll do it right. Nagtitiwala ka naman sa 'kin, 'di ba?" Bumagsak ang panga ni Luke. Nag-init ang kaniyang tainga. Mahina siyang tumango. Para siyang hihimatayin sa hiya subalit alam niyang hindi na bago ito kay Logan. Madalas siyang magkaroon ng kahangalan sa buhay na hindi mapigilan. "Oo naman. Pasensya ka na! Na-e-excite lang ako."

"Where's Mom, Dad? Tita Anya? Where did they go? Is my Mom fine? Is she-" "I-I'm sorry, we tried... we tried to save your Mom," he suddenly cry. "What do you mean? D-dad please... where's my Mom? I need to see her, Dad!" niyugyog ko ang kanyang balikat pero patuloy lang siya sa pagluha. "Hija, you're Mom..." "W-what?! Anong nangyari?!" "You're... Mom is dead, hija." My time stops for a minute, the tears keep flowing like a river. It can't stop.

Nag aminan? "Stop that or you will break your own heart." Anito at hinila na siya papunta sa kanilang upuan. Parang lagi siyang pinoprotektahan ni lucas, "Ah lucas okay lang ba kung uuwi na ako?" Paalam niya sa binata. "What? Ang aga pa." Tutol naman ni tasia na tila may tama na. "It's okay. Hahatid na kita?" Sabi ni lucas tatanggi sana siya kaso naisip niya di pala niya dala ang kotse niya at nakisakay lang siya kay tasia.

It was painful but I guess death is a part of life. Tumayo ako at ngumiti. "Ma, Pa, anak ko. Kung nasaan man kayo ngayon sana masaya kayo. Masakit man para sa akin na wala na kayo, pero napagtanto ko na may rason ang pagkawala ninyo. At simula ngayon ay tatanggapin ko na po talaga na wala na kayo, but your memories will remain forever. I promise I will be stronger this time."

"I will, Ma. Atsaka, h'wag kayong mag-alala sa akin. I'll be safe. Fierro and I will be safe," "O sige na, baka mahuli na kayo." tumingin muli siya kay Fierro at ngumiti. Saglit lang iyon at binalik rin ang tingin sa akin. Sa huling pagkakataon, niyakap ako ulit ni Mama. Then after that, I bid a goodbye to them.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”