Tragedy In Tagalog Mga Nobela at Kwento

“Pasensya ka na. Na-traffic lang kami sa EDSA.” “Baby, your excuses is really too old fashioned,” malambing na wika ng lalaki. Bigla siyang nalungkot, ganito lang naman si Miguel dahil wala pa si Juanda roon at nagpapanggap lang naman sila sa harap ng mga ito para hindi mapahiya ang lalaki matapos ang nangyari noon. Sa ilang minutong pag-iisip, yinakap na lang ni Mayumi ang magiging papel niya sa lalaki ngayong gabi.

Biglang hinila ni Marco si Elena at niyakap nang napakahigpit—yung yakap na parang ayaw na siyang pakawalan habambuhay. "I’m sorry... Elena," paos ang boses ni Marco, bawat salita ay parang tumutulo ang dugo. "Sorry kung pinaranas ko sa'yo ang apat na taon na wala akong pera. Dahil sa pride ko, tumanggi ako sa tulong ng pamilya ko noong college. Ang sahod ko sa part-time, halos pambayad lang natin sa upa at pagkain. Wala man lang akong naibigay na disenteng regalo sa'yo."

Biglang nanlamig ang mga palad ko, lalo nang maghalikan sila. I suddenly remembered the scenery between the three of us when we were in Batangas— hindi ako nagkamali ng kutob sa kanilang dalawa noon. “The truth is really timely. Mga sinungaling…”

Maya- maya pa ay may isang matandang lalaki ang sumagot. “Tatlong taon na ang nakalipas mula ng nagmartsa sa disyertong inyong tinahak ang malaking pulutong ng mga mababangis na mandirigma patungo sa bayang ito. Sila ay malalakas at makapangyarihan. Noong mga panahong iyon, hindi ganito kamiserable ang buhay namin sa bayang ito. May kapayapaan at katahimikan kami. Hindi man kami makapangyarihan, ngunit mayroon kaming kaayusan. Kuntento kami sa kung anong biyaya ang ipinagkaloob sa amin ng aming diyos. Ngunit ang lahat ng iyon ay nawala sa isang iglap ng dahil sa mga kawal na iyon at ang kanilang hari. Hindi nila pinatawad maski isang sanggol o matandang hindi na kayang lumaban pa. Wala ka ba

Bakit hindi niya ito napagtanto ng mas maaga? “Blaize...” Nabasag ang boses niya. Naikuyom niya ang kanyang panga, namumula ang kanyang mga mata dahil sa mga luhang pilit niyang pinipigilang bumagsak sa kanyang mga pisngi. “I'm sorry...” He cried, unable to handle it anymore. He lifted his head from the ground and held him in his arms. Mahinang umiling si Blaize. “One of u-us is bound to die a-anyway. M- mamamatay naman din tayong lahat. Nauna lang ako." Tumawa siya ng mahina, at umubo ng dugo.

hindi maipaliwag ang ekspresyon ng taong to, at bigla biglang may malamig at nakakamatay na aura ang nakapaligid sakanya. Siguradong tapos na si Jate. Isang kotse na nagkakahalaga at hindi bababa sa ilang daang libong dolyar. "Bulag ka ba? Alam mo ba kung magkano ang halaga ng sasakyan na ito? Alam kong hinding hindi mo ito kayang bilhin kahit na paghirapan mo ito sa iyong buong buhay!" "Bastardo ka!" Nang makilala niya si Jate pala ito. "Oh, ikaw pala, ang tinaguriang live in sone in law!" Sabi ng binata na may madilim na ekspresyon.

Wala ba siyang mga tanong? "I missed you so much," unti-unting nangilid ang luha niya bago ako binalot ng mainit na yakap. "Oh my! Ang tagal mong nawala." "Ma..." Singit ni Kylo. Inalis ni Tita Kayla ang pagkakayakap sa akin. A warm hand touches my heart when I saw her teary eyes looking at me. Kitang-kita ang sabik, sakit, at panghihinayang sa kaniyang mga mata. This is what I like about Tita Kayla, madali siyang basahin.

Nakataas ang mga tingin sa ere na sinagot ni Femella ang tanong ko. "Ipinatapon ka ng parents mo sa probinsiya on your last year of college. It's the same province Trisha lived. It's also the same time that I lived there. You and Trisha fell in love with each other. It's the reason she's in the same car with you during that accident. Si Lagma ang bumangga sa sasakyan niyo noong isang gabing iyon. Nahuli lang kami ng dating pero nakita ko pa ang aso niyang dala at ang tattoo niya sa leeg bago niya tuluyang naisakay sa van si Trisha. Ako ang tumawag ng 911 para mailigtas ka. Hindi lumabas sa balita ang aksidente dahil ginawa nila mama ang lahat para maitago ang katotohanan na may kambal ako pe

pormal na saad ni direk. Napatango na lang si Mom. Kapagkuwan, nilingon niya si Tristan. "I'm sorry for the trouble, Tristan. Mas mabuti siguro kung bumalik ka na lang sa sasakyan? I don't want you to witness this,” aniya at sinipat ako saglit ng tingin. “It’s fine, Tita. I want to be with Maia as she faces this." “Are you sure, hijo?” paninigurado ni Mom.

My heart starts acting really weird. ******************* Hapon na, lalong dumadagsa ang mga tao sa memorial kung nasaan kaming cemetery kaya nagpasya na kaming umuwi. Sakto namang biglang nag-message si Catalina sa group chat namin. Catalina: Busy kayo? Nasa milktea shop ako ng plaza, ang init sa cemetery. Madeline: We're about to go home. Puntahan kita diyan? Catalina: Tara, samahan mo 'ko dito.