Tragedy In Tagalog Novelas e Histórias

Pinipigilan niyang mapaiyak, ang katawan niya'y nangalay at malambot, at hindi na siya makakilos. Ang lalaki ang magpapatahan sa kaniya gamit ang isang mahahalagang halik, at ipapatong ang daliri sa labi niya. "Kagatin mo ako kung masakit." Ang mga luha niya ay bumuhos dahil sa hindi niya kayang tiisin ang kaligayahan, at dahil na rin sa talagang wala na siyang lakas. Inibaba ni Miguel ang ulo at sinimulang magpahid ng mga luha mula sa pisngi niya, at niyakap siya, parang isang yaman.

Biglang hinila ni Marco si Elena at niyakap nang napakahigpit—yung yakap na parang ayaw na siyang pakawalan habambuhay. "I’m sorry... Elena," paos ang boses ni Marco, bawat salita ay parang tumutulo ang dugo. "Sorry kung pinaranas ko sa'yo ang apat na taon na wala akong pera. Dahil sa pride ko, tumanggi ako sa tulong ng pamilya ko noong college. Ang sahod ko sa part-time, halos pambayad lang natin sa upa at pagkain. Wala man lang akong naibigay na disenteng regalo sa'yo."

Biglang nanlamig ang mga palad ko, lalo nang maghalikan sila. I suddenly remembered the scenery between the three of us when we were in Batangas— hindi ako nagkamali ng kutob sa kanilang dalawa noon. “The truth is really timely. Mga sinungaling…”

Maya- maya pa ay may isang matandang lalaki ang sumagot. “Tatlong taon na ang nakalipas mula ng nagmartsa sa disyertong inyong tinahak ang malaking pulutong ng mga mababangis na mandirigma patungo sa bayang ito. Sila ay malalakas at makapangyarihan. Noong mga panahong iyon, hindi ganito kamiserable ang buhay namin sa bayang ito. May kapayapaan at katahimikan kami. Hindi man kami makapangyarihan, ngunit mayroon kaming kaayusan. Kuntento kami sa kung anong biyaya ang ipinagkaloob sa amin ng aming diyos. Ngunit ang lahat ng iyon ay nawala sa isang iglap ng dahil sa mga kawal na iyon at ang kanilang hari. Hindi nila pinatawad maski isang sanggol o matandang hindi na kayang lumaban pa. Wala ka ba

Bakit hindi niya ito napagtanto ng mas maaga? “Blaize...” Nabasag ang boses niya. Naikuyom niya ang kanyang panga, namumula ang kanyang mga mata dahil sa mga luhang pilit niyang pinipigilang bumagsak sa kanyang mga pisngi. “I'm sorry...” He cried, unable to handle it anymore. He lifted his head from the ground and held him in his arms. Mahinang umiling si Blaize. “One of u-us is bound to die a-anyway. M- mamamatay naman din tayong lahat. Nauna lang ako." Tumawa siya ng mahina, at umubo ng dugo.

Dagdag niya. "But-" "Hushh!" Nagulat ako nang hindi niya ako pinatapos sa pag salita. "Sun simbolizes our Inspiration! Like yung mga friends, girl friends or the love of your life. Sila ang nag bibigay ng Ilaw sa tuwing tayo ay walang pag asa, nandiyan sila upang tayo ay pangitiin at pasayahin," He smiled.

hindi maipaliwag ang ekspresyon ng taong to, at bigla biglang may malamig at nakakamatay na aura ang nakapaligid sakanya. Siguradong tapos na si Jate. Isang kotse na nagkakahalaga at hindi bababa sa ilang daang libong dolyar. "Bulag ka ba? Alam mo ba kung magkano ang halaga ng sasakyan na ito? Alam kong hinding hindi mo ito kayang bilhin kahit na paghirapan mo ito sa iyong buong buhay!" "Bastardo ka!" Nang makilala niya si Jate pala ito. "Oh, ikaw pala, ang tinaguriang live in sone in law!" Sabi ng binata na may madilim na ekspresyon.

takang sabi nito. Nagkibit-balikat naman siya "Ewan ko po. Baka naninigurado lang po, alam mo naman ang mga Pilipino, malaki ang trust issue lalo na't sinungaling talaga ang karamihan sa atin." Sinara niya ang ref bago uminom ng tubig. "Si Papa nga pala?" baling niya ina niya na nakahalukipkip habang mariin siyang pinagmamasdan.

Wala ba siyang mga tanong? "I missed you so much," unti-unting nangilid ang luha niya bago ako binalot ng mainit na yakap. "Oh my! Ang tagal mong nawala." "Ma..." Singit ni Kylo. Inalis ni Tita Kayla ang pagkakayakap sa akin. A warm hand touches my heart when I saw her teary eyes looking at me. Kitang-kita ang sabik, sakit, at panghihinayang sa kaniyang mga mata. This is what I like about Tita Kayla, madali siyang basahin.

paghingi n'ya ng tawad sa dalaga. Tipid itong ngumiti habang hilam sa luha ang mga mata na nakatingala sa kan'ya. "I-I'ts ok, Red! I understand! Naintindihan ko ang lahat at patawarin mo ako, dahil sa akin ay nalagay sa panganib ang buhay mo. Nang dahil sa akin ay hindi ka nakasama sa mga kasama mo at naiwan sa lugar na iyon. Muntik ka pang napahamak ng dahil sa akin," naiiyak na paghingi nito ng paumanhin. Hinaplos n'ya ang pisngi nito at gamit ang kan'yang mga daliri ay pinahid n'ya ang mga luha na sunod-sunod na nagbagsakan.