Tragic In Tagalog Novels & Stories

marahan na tumango ang dalaga at umiling naman ang lalake sa kanya. "Wala akong ibang pupuntahan. Pwede bang sa'yo na lang ako tumira? Kahit na maging katulong mo pa ako don habang buhay." agad naman na bigla ang lalakeng nasa harapan nya at parang 'di ito makapaniwala sa pinagsasabi. "You cant," napa iyak naman siya sa sinabi ng binata. "Oh, fuck why are you crying?" parang 'di alam ng binata ang gagawin ng makita si Jhea na umiiyak.

And slam the door in his face. I look at my trebbling hands. Unti-unting bumababa ang katawan ko sa sahig. Ang mga luha ko ay nagsisiunahan sa pagtulo. Dapat masaya ako. Dapat mag-celebrate ako kasi napatunayan kong kaya ko palang maging malakas. Kaya ko palang ipaglaban ang sarili ko sa taong minahal ko pero puro sakit ang balik sa akin.

Patuloy pa rin ang pag-agos ng luha sa mga mata ni Xyrius habang parang walang buhay ang mga mata nitong nakatingin sa kanya. Nagulat siya ng bigla na lang siyang higitin nito at yakapin. "He's gone... he's gone, doll, wala na ang anak ko," humahagulgol na ani ni Xyrius. Nanigas naman siya dahil sa narinig. To be continued...

That bullshit CEO, I hate him. Tinalikuran ko na siya. Ayaw ko ng makarinig pa ulit sa sasabihin niya. Mas masasaktan lang ako pag hinayaan ko. Pagdating ko sa condo, wala akong ginawa kundi umiyak. Hindi ako pagod. At maslalong hindi ako napagod maghintay kung kailan. Dahil never akong mapapagod sa taong mahal ko. Endri is my everything but… Lolo is my everything too.

pormal na saad ni direk. Napatango na lang si Mom. Kapagkuwan, nilingon niya si Tristan. "I'm sorry for the trouble, Tristan. Mas mabuti siguro kung bumalik ka na lang sa sasakyan? I don't want you to witness this,” aniya at sinipat ako saglit ng tingin. “It’s fine, Tita. I want to be with Maia as she faces this." “Are you sure, hijo?” paninigurado ni Mom.

Ivy Mahigit isang linggo na ang lumipas ng mangyari ang insidenteng pangloloob ng takas sa bilangguan na tauhan ni Ka Tano. Takot na takot talaga ako ng panahon na yun. Akala ko mamamatay na ako sa kamay ng lalaking yun. Akala ko magagaya na ako sa mga napapanood ko sa balita na bangkay na lang natagpuan ng mga mahal nila sa buhay. Wala na akong nagawa kundi ang tahimik na umiyak at magdasal. At salamat talaga at dininig ng Diyos ang dasal ko. Dumating si Jeiz at iniligtas ako. Mabuti na lang talaga at walang masamang nangyari sa amin ni manang Sol. Nahuli din naman agad ang suspek.

Dagdag na rito ang aking mga masasakit na salitang ibinabato kay Troy. "I trusted in you Troy. I gave my heart, body and soul to you but you betrayed me. Wala na akong naitirang pagmamahal sa sarili ko dahil sa ibinuhos kong lahat sa iyo. Alam mo ba kung ano ka sakit ang pinadama mo sa akin? Alam mo ba kung ano ka sakit ang iniwan mo at idinulot mo sa aking puso?! You shit!" Habang inilalabas ko ang lahat ng gusto kung sabihin kay Troy kahit sa pamamagitan lang sa pagharap sa salamin.

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

Kahit ano pa’ng gawin nitong pagsinghap ay tiyak na malulunod pa rin ito sa sakit. Umubo ito nang umubo hanggang sa bumagsak na lamang ang mga palad nitong nababalutan ng sariling dugo sa malamig na piso. [ pisó - floor ] Tuwang-tuwa siya sa kanyang mga nakikita. Nakatirik ang mga mata ng babaeng wala nang buhay sa sahig. Nilapitan niya ang katawan nito; hanggang ngayo’y hindi pa rin siya nakukuntento.

Kailan nga ba ako sasaya? Bakit ako ang kailangang sumalo lahat nang sakit? Bakit pa ako nabuhay? Ano ba talagang role ko sa mundong ito? "Stop crying,walang maitutulong ang pag-iyak".sabi ni tristan na ikinagulat ko. "Kung ano mang nararamdaman mo ngayon ilabas mo love,i always there for you pero bakit parang wala ako dito?".sabi niya.