Novel & Cerita Feature Writing Filipino Winning Piece Tagalog

Hindi kaya siya scammer? :Kakaiba ka, hindi ako makapaniwala na makakaramdam ako ng ganito. I am shocked na nakakapagsalita pala siya ng tagalog. Hindi ko inakalang may makakausap akong ibang tao na magaling sa tagalog maliban kay Fritz, kay Ev, at sa mga parents ko. :Pilipino ka? Nakakapagsalita ka pala ng tagalog… Lumipas ang ilang minuto na walang nagrereply kaya ibinaba ko na lang ulit ang phone ko saka ipinikit ang mga mata ko.

Laging makulit kaya laging tuwang-tuwa sa kaniya ang mga tao. After a while ay nasa sasakyan na nga kami. Nasa front seat ako katabi si Manong. Iniiwasan kong tignan si Juago at Frida subalit hindi ko na naiwasan pa ang mapatitig sa kanilang dalawa. Juago was smiling while talking with Frida. Frida is talking her first experience in the Philippines. Nakasalubong ko pa ang mga mata ni Juago nang mapatingin din siya sa salamin. Nagtagal panandalian ang mga mata ko roon subalit dahil sa unti-unting pagbigat ng dibdib ko ay nag-iwas na rin ako ng mga mata. Pinanood ko lang ang mga sasakyan sa labas ng bintana kahit na pa ang aking pandinig ay nakikinig lang kay Juago at kay Frida.

dugtong ko pa. “Then you should have slowed down! Orange means slow down.” “Talaga? Ang alam ko kasi, dito sa Pilipinas, ‘go faster’ ang ibig sabihin ng orange.” Enrique tried to relax himself by massaging his temple. “Can you just do me a favor and turn left when you reach the next circle. Nagugutom ako, may barbecue house do’n,” he said calmly and tired. “On it,” I obliged. *************

But I really have tried stopping myself from smiling, it's just that, it felt like I am seeing another side of him. Nagsaing muna ako bago ko pinakuluan ang manok. I'm going to cook a Filipino dish. Tinolang manok. It's one of my favorite, my mother used to cook that dish for me. Parehas rin kasi kami ni papa ng paboritong ulam. I sighed as I remembered those vivid memories. How I wish that they're still here. Pero hanggang hiling ko na lamang iyon dahil alam kong hinding-hindi na mangyayari ang masasaya kong mga alaala kasama sila.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Manolo’s POV Halos mag-isang linya na ang mga kilay ko dahil sa pagkakakunot ng noo ko habang naglalakad papalapit sa pinto ng opisina ng daddy ko. Marahan na tango at maliit na ngiti naman ang isinasagot ko sa mga tauhan ng daddy ko na bumabati sa akin kahit pa mas gusto kong dedmahin ang mga ito. After five years as a politician, I’ve mastered the art of being polite even when I don’t feel like it.

(Saan ang may-ari ng mansyon? "Unsa muna ang imong pangalan maam at nganu man gapangita ka sa tag-iya?" Ano muna ang pangalan nyo maam at bakit nyo po hinahanap ang may-ari? I offered a polite smile. "I'm Ms. Sereia Philomena Isolde, at nandirito ako para bilhin ang lupaing ito." *** AUTHOR’S NOTE: Hello readers! Sana naenjoy nyo ang first chap! If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya.

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.

Chloe nodded before posing for a selfie. We both love taking pictures kaya medyo nagtagal ang pagkuha namin ng selfies. "Done, posted na. I tagged you by the way," I said before waving my phone. "Wait, I'll just check it Ate Dri." I nodded before scrolling through my photos. We looked great. "Putangina." Lahat kami ay sabay-sabay na napatingin kay Chloe nang mag-mura ito. That's my first time hearing her cursed—and it's Tagalog!

Maganda at tila hindi pa rin ito tumatanda katulad nang dati. "Ma!" Excited siyang tumakbo palapit sa ina at yumakap. Halos isang buwan na itong hindi umuuwi kasama ang Daddy Clyde niya. "Kumusta po?" Nakangiting kumalas sa pagkakayakap niya ang Mama Calista niya at malambing na pinisil ang pisngi niya. "We made it."