Poem About Students Novels & Stories

Ingay ng sapatos ang naririnig ko pagkalabas ng kuwarto, pati na rin ang mga tawanan ng mga estudyante. Maganda rin pala rito kasi parang normal lang na paaralan.

Alice Hindi ko akalaing ganito pala ang pakiramdam ng araw na matagal mo nang hinihintay. Sa loob ng auditorium ng university ay nakaupo kaming mga graduating students, nakasuot ng parehong itim na toga at may halong kaba at excitement sa mga mukha. Maririnig ang mahihinang bulungan ng mga estudyante, ang pag-uusap ng mga pamilya sa audience, at ang boses ng announcer na patuloy na tumatawag ng mga pangalan ng mga nagsisipagtapos.

Nginitian ko siyang saglit at tumingin ako sa kawalan, kita ko pa sa peripheral vission ko ang mga estudyanteng palakad-lakad hindi kalayuan sa pwesto namin at magbubulungan. “Alam mo, hindi porket may pangbayad ka ng tuition lagi mo na lang idedelay ang graduation mo. Pasukan mo na ‘yang subject mong ‘yan para makagraduate kana.” sabi ko. “Hindi mo ba napapansin, hinihintay kita?”

tanong ni Chairman. "Kamatayan!" "Sunugin!" "Ipatapon sa villormoniah!" "Mga salot sila sa ating mundo!" "Papatayin nila tayo at uubusin!" "Dadalhin nila ang araw sa lugar natin!" Napa tingin ako sa mga studyanteng sumisigaw. Napuno ang lugar namin na puro sigawan ng mga studyante kung anong dapat gawin sa gredator. Nakaramdam ako ng takot at kaba sa mga nakikita ko ngayun.

SOFIA’S POV Hindi talaga maiwasan ng mga studyante na hamakin ang lahat huwag lang bumagsak sa subjects kahit pa anong kapalit nito ay hindi na ito magdadalawang isip pa, kahit nakataya na ang pagkatao nito. That is life of being students but it is not the solution in every problem just find ways, do not do such thing that might ruin your reputation as a human being or students.

‘bat naman kasi ganda lang ang mayroon ako, wala ang talino. Nasa taas ang mga magulang at nakatanaw lang sa amin. Inilibot ko ang aking paningin habang pinapatugtog ang aming graduation song. You will feel the emotions in the atmosphere. Karamihan sa mga student ay nag-iiyakan at nagyayakapan.

Kahit kasi simple lang ang porma niya, aba, sobrang lakas ng datin. Habang palabas kami ng opisina, napatingin ako sa paligid. Ang daming estudyante, ang daming bagong mukha. May mga mukhang freshmen, ang babata pa ng itsura. Good luck sa ilang taong pag-aaral nila dito. Marami-rami silang pagsubok na tatahakin.

Sambit n'ya habang nakatayo sa gitna at naliligo ng dugo. Hindi ko s'ya pinansin pagkaway pinagmasdan ko ang ilang estudyante sa tabi n'ya ganun din ang lahat ng myembro ng student council ng 4th building na ngayon ay nakahilera habang nakaluhod sa harapan n'ya. "You've made quite a ruckus here, haven't you?" Nakangisi kong tanong kahit nagtatangis na ang panga ko.

Karamihan doon ay puro mga love song kaya mas lalong umiingay dahil sa mga kantyawan at hulaan kung para kanino ang dedication at kung sino ang nagpa-dedicate. Nagkalat ang mga estudyante sa paligid, may nanonood ng mga laban sa iba’t ibang sports, ang iba ay palakad-lakad lamang sa paligid at hindi alam kung saan tatambay. At siyempre, hindi mawawala ang mga estudyanteng akala mo ay mga modelo na ang tanging ginagawa ay ang ibandera ang kanilang kasuotan at pumorma lang. Ito ang mga estudyanteng walang ganap at hindi nabiyayaan ng talento sa anumang sports.

Napapikit ako at tila dinadama ko ang emosyon sa kantang Ulan ni Cueshé, napaka-broken talaga ng lyrics. Habang naglalakad ako ay napatingin-tingin din ako sa paligid ko na kung saan ay kakaunti lang ang nakikita kong mga kapwa kong estudyante na animo'y kakapasok lang sa paaralan. Ang iba naman sa kabilang building ay abala naman para sa kanilang Physical Education na subject dahil sa sinusuot nilang P.E Attire. Kung tutuusin, sobrang aga pa lang naman talaga. Malamang ang iba ay tulog pa o 'di kaya ay kumakain pa ng almusal ang ibang estudyante.