Novel & Cerita Fin Tagalog

Tumigil ito sa paglalakad at hinarap siya bago masuyong ikinulong sa mga palad nito ang mukha niya. "Hope Ferreira." He looked at her in the eye. "Let me do it properly. I don't like shortcuts. For now, ipapaalam kita sa ate mo. Liligawan kita. Saka mo ako sasagutin. Okay?" Pinisil nito ang magkabila niyang pisngi pagkatapos. "Aray," reklamo niya pero nakangiti. "Whatever you say, Rain Sanchez. Basta, sinasagot na kita!"

CHAPTER 8 SOMEONE’S RETURN Nagising ako sa ingay ni finneas na humahalakhak sa tabi ng kama ko. What a great morning everyday kung ganito naman kaamo at ka ganda ang batang bubungad sayo “ Goodmorning my love ginising mona naman si mommy ha”

sabi ni Gener. "Sigurado po kayo? Sobrang dami nito. One hundred thousand lang po ang hinihingi ko," nahihiyang sabi ng dalaga. "Fabian Family deserves a reward for taking care of you. I know you love them pero kailangan mo silang iwan. I hope you understand that you are a Torquero and will be forever Torquero."

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Si Coreen "Matagal na naming napagdesisyunan ng aking kaibigan na ang mga panganay na anak namin ang magpapasal bilang pasasalamat sa aming pagkakaibigan. Ngunit ni isa sa amin ay di napagkalooban ng anak na lalaki. Kaya sa mga apo nalang kami babawi." Paliwanag ng matanda.

paniniguradong tanong pa nga niya. "Oo, honey. Hindi naman pala. Nagbakasyon lang silang dalawa doon sa Singapore ng isang buwan. Iyon ang ginawa nila at wala nang iba pa. Pinaniwala niya tayo sa kasinunggalingan, honey. Napipikon ako sa kapatid mo na best friend ko sa totoo lang. Pinapamukha niyang tanga tayong dalawa. Naniwala naman nga tayo sa sinabi niyang 'yon na akala natin ay totoo ngunit hindi naman pala. What the fuck?!" saad pa ni Marcus sa kanya.

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

“What the f*ck?! Bakit mo ginawa ‘yon?!” “G*go ka kasi! Ang hirap mong paintindihin.” “Anong bang mahirap sa sinasabi kong hindi ko kilala ang babaing tinutukoy mo? Wala akong maalala na may nakilala akong Fana. Wala akong maalala na may nobya akong bampira. T*ngina! Bampira? Kahit na sinong makarinig ng kwento mo ay hindi maniniwala sa’yo.”

"Then yes-I mean...no. I can buy a lot of shops though kaya walang kwenta." "Kung ganoon...magiging sapat na ba ang pagmamahal ko sayo?" Pinunasan ko siya ng pilik mata. Siya scoffed. "Hindi, alam ko na. Sabihin mo na lang sa wikang Filipino para magkaroon ng challenge. At tsaka, alam kong nakalimutan mo na..." Nakangiting sabi niya. sabi, "Hindi mo kaya, di ba?"

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗