Forgotten In Tagalog Novels & Stories

“Hindi naman lahat ganoon kasi naaalala pa rin naman kita. Although, yung ibang bagay nawala sa isipan ko but it still fine. Ang mahalaga ay ikaw, hindi ka nawala sa utak ko.” Naging seryoso ang mukha ko sa naging pahayag niya. “Still. The fact na may nakalimutan ka, it means, may amnesia ka. Baka mamaya importante yun sayo.” Umiling siya. “There are three things na importante sa akin. Si mama, ang kumpanyang pinagpaguran ko at ikaw. The fact that I remembered you all, ay ayos ako. So yung mga nakalimutan ko, mga walang kwentang ala-ala na yun.”

And now they are the one who’s asking a sorry to me. Forgive and forget. These two words are what we need right now, they will forgive me and forget everything upon settle all the things that misleading. Hindi gano’n kadali, pero ngayong kulong ako sa mga bisig nila. Ang kay papa na lang ang aking inaalala, partly, hindi lang siya. Dahil lahat sila ay aking pinag-alala, kasama na rin ang mga tao sa hacienda. Siguro minsan sa buhay ng tao, ang mga taong nakikita natin na palatawa at masaya. Hindi natin alam, sila pala iyong mga taong mas kinakailangan ng makakasama.

Does he even remember me now? I was told he had amnesia. Pitong taon na ang lumipas. Hindi ko na alam kung nabawi na ang alaala niya. Hindi ko rin naisip na alamin. I severed all ties. I used my second name legally in Italy. I deleted everything that could trace me back to the Philippines. Para saan pa ba ang pagbabalik sa isang lalaking kahit sa pagkawala ng alaala, ay baka hindi pa rin ako pipiliin?

["Sige! Hihintayin kita." Nang maibaba niya ang tawag ay saka ko minadali ang pagpunta sa kanila. Dalawang linggo ko din siyang hindi makikita at maiisip ko pa lang ay para na akong mawawalan ulit ng malay. Speaking of... Nakalimutan kong itanong kung ano ang nangyari kahapon. Ang naaalala ko lang ay may biglang nagflashed na memorya sa isipan ko, then everything went black. Hanggang ngayon ay malabo pa rin sakin ang memoryang yun. Mukha lang ng babae at lalaki pero maging ang imahe nila ay hindi rin naging malinaw sakin.

Pagkapasok kaagad siyang pinahiga sa malaking kama at umibabaw sa katawan ko. "Why do I always miss you? There is no time, that I don't remember you... Siguro titigil lang itong utak ko sa pag- iisip sayo kapag may amnesia na ako." Ngumiti siya na may pagtututol sa huling sinabi nito. "Huwag naman po... Paano naman ako... Kung magkatotoo sakali baka goodbye Philippines na!" sabi niya. "Ano?"

“How could you forgot about that wonderful night. Pagkatapos kitang paligayahin kakalimutan mo na agad” Bago pa sya makapagprotesta ay sinunggaban na nito ang labi nya at hindi sya nagdalawang isip na gantihan ito.

kambal… gusto kong dugtungan pero kusang huminto ang mga salita ko nang may sinabi pa siya. “Now I know…There is a strange feeling when we are so together. I forgot the man I loved before, and the same with my heart. Nairita ako sa kanya kasi masyado siyang pakielamero pero siya lang pinagkakatiwalaan ko… si Jared lang,” kumalma naman siya pagkatapos niyang sabihin ang mga ito. Tumango-tango naman ako bilang sagot sa kanya. “I don’t know… why I forget him. I just wanted to look for the clues of what had happened to me. And why does he also forget me?” dagdag pa niya na hindi ko rin alam ang mga isasagot sa kanya.

bulong ko. Saglit siyang tumahimik. “Because someone wanted you gone.” Nanigas ako. “Dead?” tanong ko. Umiling siya. “No.” Mas mababa. Mas delikado. “Worse.” “What’s worse than that?” “Forgotten.” Parang may kumaladkad sa puso ko pababa. “So they erased you,” dagdag niya. “Tinanggal ang pangalan mo. Tinago ang dugo mo.”

Wala ka na lang ngayon sakin "Did-...am I forgiven?" Napakagat labi muna ako bago marahasang napatango.. "Forgive and forgotten" sandali siyang pumikit bago.. "Why?..b-bakit ang dali lang para sayong kalimutan ang kasalan ko?" Ilang segundo kaming nagkatitigan pero ng matauhan ay ako na Ang umiwas.. "B-baka Kasi madali ka ring kalimutan kaya ganon lang din kadaling kalimutan ang kasalan mo"

O naghahallucinate kaya? "Miss? You don't know? Okay. Thank you." Pinaandar na nito ang kotse nito, leaving a trail of dust on it's wake. He called her Miss. Three times. Not Hope. Not Hopie. He wasn't Rain. Malamang pinaglalaruan lang siya ng kanyang mga mata. She just missed him so much kaya akala niya nakita niya ito... Wala sa sariling sumakay siya sa bus nang dumating iyon. Pero nang umandar ang bus at lingunin niya ang pinanggalingang bus stop, binaha ng alaala ang kanyang memorya.