First-person Pov Novels & Stories

Pati ‘yung pangalan na ayaw ko nang maalala. Hindi ko alam kung iiyak ako, tatakbo, o yayakapin ko siya at sabihing hindi ko alam kung totoo ba ‘yung lahat ng sinabi ko… o lasing lang talaga ako. Pero isa lang ang sigurado ko—sa gabing ito, may nabasag sa pagitan naming dalawa. Narration - Third Person POV

(Warning: Simula rito ay magiging third person POV na bawat chapters hanggang sa ending ng story, thank you so much for reading sa pag-abot sa chap na ito! Maramimg salamat sa suporta! < 3) — Third Person POV

Kahit gaano pa niya pilit iwasan ang damdamin niya, hindi niya maitago ang unti-unting pagkalunod sa atensyon ng lalaking ayaw niyang mahalin—pero mukhang hindi na niya kayang pigilan. Third Person POV Biglang umalingawngaw ang tunog ng cellphone ni Zephyr habang ang lahat ay abala sa kanilang kasiyahan. Halos mapatalon si Ariana sa gulat sa pag-angat ng tono ng boses ng lalaki. “What?” mariing tanong ni Zephyr habang nakakunot ang noo at tila biglang nagbago ang mood. Nanlaki ang mga mata nito habang pinakikinggan ang nasa kabilang linya.

THIRD PERSON POV Sa pag Kain ng dilim Kay eliot ay siya ring paggising ni iris na nasa kanyang likod na namumungay pa Ang matang tinanggal ang telang naka tabon sa kanyang Mukha. Nilibut niya ang kanyang paningin sa Buong sulok ng eroplano at ng mapansin niyang nasa himpapawid na ang kanyang sinasakyang eroplano ay binalik niya ang tela sa kanyang Mukha at natulog ulit.

Unti unting bumabalik sa akin ang lahat ng alaala ko ng maaksidente kami sa gitna ng daan na iyun, isang madilim na kapaligiran kung saan binawian ng buhay ang mga magulang ko. Inopen ko ang music ng cell phone ko para kung sakaling may mapadaan malapit sa akin maririnig nila at matunton ang kinalalagyan ko. Unti unti na akong nanghihina dahil sa malalakas kong hininga kanina. Para akong nauubusan ng hangin. THIRD PERSON POV

🥹 I don't do reply but rest assured that I do appreciate it! Ngayon, narating na natin ang ika-tatlumpung kabanata asahan na ang nalalapit na pagkatapos. Sana ay magkakasama pa rin tayo hangang dulo.✨ Hindi ako naglalagay ng POV pero malinaw naman po na Marylee POV. Mula sa Kabanata Isa (1) hangang kabanata tatlumpu't pito (37) lamang ang POV ni Marylee. Advace na paalala para alam niyo na! (KATAPUSAN)

Third Person POV Ang mga buwan ay lumipas na parang isang mahabang panaginip na walang gisingan—isang malabo at madilim na siklo ng pagsikat at paglubog ng araw na hindi na binibilang ni Alexander Vale. Para sa ibang tao, ang panahon ay isang manggagamot, isang elementong dahan-dahang nagpapahilom sa mga sugat ng kahapon. Ngunit para kay Alexander, ang bawat segundo ay hindi nagdadala ng kagalingan. Sa halip, bawat patak ng buhangin sa oras ay tila isang matulis na pait na lalong nagpapalalim sa ukit ng pangungulila sa kanyang puso.

Third Person POV Tapos nang pakainin ng dinner si Lola Avi, tapos na ring magpainom ng gamot. Nasa hallway siya, hawak ang maliit na paper cup ng kape mula sa vending machine, nang mapansin niyang may pumaradang itim na SUV sa harap ng building. Sa unang tingin, inisip niya na parang ordinaryong bisita lang ‘yun, pero nang bumaba ang lalaking naka-suit, agad nanigas ang katawan ni Jervie.

Chapter 7 Dark POV Napamura ako sa aking sarili dahil dine-deadma lamang ang aking ginawa, first time ko ito ginawa ang mga ganito. Halos ang mga babae ang gumagawa ng paraan upang mapansin lamang ako.

Third Person POV Kinaumagahan, masakit ang ulo at katawan nang magising siya. Malamig pa ang simoy ng hangin at may halong halimuyak ng basang lupa at damo kasi umulan din nang saglit kagabi. Sa ilalim ng isang malaking puno, nakahandusay si Don Vito habang humihinga nang malalim. Unti-unti siyang nagmulat ng mga mata, bakas sa mukha niya ang pagod, sakit at pagkabigo. Sa kaliwa niya, naroon ang dalawang sundalong kasama niyang nagbabantay sa kaniya. Pareho ring gising na ang mga ito at halatang hirap pa sa pagbangon dala na rin nang hindi pa sila nakakakain ng hapunan kagabi.