Forsaken In Tagalog の小説・ストーリー

malamig na tugon ko sa kaniya habang nakapokus sa pagtutupi ng damit ko para ilagay sa bag. "Para ka lang buhay na patay, anak," sagot din ni Papa. Natahimik ako. Para namang nakaramdam si Angelo kaya't hindi na rin ito sumagot at nagkunwari nalang na nag-iikot sa loob ng bahay para mawili kahit pa ilang beses na siyang pumunta rito.

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

Isinubsob nito ang mukha sa leeg niya at doon umiyal ng umiyak. Amoy alak ito pero wala siyang pakialam. Nasulyapan niya pa ang tatlong bote ng alak na wala na ring laman. "Xyrius! Xyrius, I'm sorry... I'm sorry..." iyak nito. "Hindi na kita aawayin, hindi na ako m-magagalit kapag dina--dalaw mo ang anak mo... B-Basta wag mo lang akong iiwan. Tatanggapin ko lahat, lahat-lahat basta wag mo lang akong iwan, please... Hindi ko kaya, hindi ko pala kaya..."

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

sabi niya sa akin “Ah…ganun ba?” Parang hindi naman ako naniniwala at that time. He is so gorgeous and hot kaya imposible na wala pa itong girlfriend. “Ganun nga! Listen, gusto mo bang umalis dito? I mean, let’s go somewhere else! Yung hindi matao! Yung tahimik!” sabi ni Mason kaya muli akong napatingin sa kanya “Well kung gusto mo lang naman! Nakaka suffocate kasi dito!”

Tanong ko sa kanya dahil tila natahimik ang lahat dito. Nagulat lang kasi talaga ako na bigla niyang nabanggit iyon ng wala namang dahilan. “Uh…” Isang awkward na tawa ang pinakawalan niya bago siya nakabawi at bumalik sa akin. “Well, common na ang salitang iyon dito sa Denmark. Yan ang sinasabi naming mga matatanda sa mga dalagang hindi napipigilan ang mga pagnanais. Like we would say, parehas talaga kayo ng nanay mo. Nasanay lang ako, nakalimutan kong hindi ka nga pala lumaki dito. Pasensya na.” umangat ang magkabilang sulok ng labi niya na lumikha ng isang ngiti ngunit hindi man lang nagbago ang hugis ng mga mata niya.

Wakas The Wedding Parang gusto kong maiyak na matawa sa sinabi niya. Muli kong binalik ang tuon sa gandan nang City dahil wala akong maapuhap na Isagot. "Bukas pakakasalan kita, gusto kong makasiguro na hindi mo na ako muling iiwan, na hindi kana muli pang makakatakas sakin." Napalunok ako ng sunod-sunod sa aking narinig.

tanging naitugon ko lang. Tinapik niya naman ako sa aking braso at nag-iwan pa siya ng mahiwagang mga salita bago ako iniwan sa kinatatayuan namin. "Nakikita ko naman, iho sa iyong mga mata kung paano ka tumingin sa kaniya… ito ay puno ng pagmamahal. Minsan kasi kahit magbulag-bulagan tayo sa totoong nararamdaman natin ay titibok at titibok pa rin iyan sa tamang tao na para sa atin. Tandaan mo, iho… hindi bulag ang pag-ibig, sadyang tumitibok lang ang ating puso sa taong bubuo sa atin kahit hindi mo man siya makita gamit ang iyong mga mata. God bless you and choose to be happy." At napatigil naman ako sa mga payong iniwan ni Mother Thessa sa akin. Hindi ko alam ang iisipin o gagawin, nakatay

Gumuhit ang ngiti sa labi niya. "Oo, kahit anong mangyari hindi kita lalayuan. Aloisia, ako natatakot dito. Natatakot ako na baka ikaw ang lumayo kapag hindi mo natanggap ang katotohanan. Natatakot ako na mas pipiliin mo sila at ilayo ka nila muli sa akin."

“No. I must do this. Alam ko ang dahilan kung bakit ka nandito at sinisisi ko ang sarili ko dahil do’n. Nandito ka kasi hindi ako nagpakita sa ‘yo. So please, let me ask for your forgiveness. I abandoned you.” A tear fell from Heather’s left eye. “Yes, you abandoned me, Mama. At kailangan ko ng paliwanag kung bakit.” Sunod-sunod ang naging pagtango ng ina niya. “I will, my sunshine.” Natigilan si Heather sa tawag sa kaniya ng Mama niya. Sunshine…it’s been so long since I heard that.