Forsaken In Tagalog Novels & Stories

She knows what and who I want to forgot. I heard her signed. "Sabi ko naman kasi sayo hiwalayan mo na iyang hayop mong asawa. Hindi ka magiging masaya sa piling niya. Magdudusa ka lang sa mga kamay niya. I know, it's hard at first lalo na at mahal muna siya pero stop torturing yourself. He is not even worth it," may inis sa boses nitong wika sa kabilang linya.

Karapat-dapat ba si Audrielle sa kanya? "Jacob, nakalimutan mo na ba ang pangako mo sa akin? Sinabi mong gusto mo ako. Ngayong hindi mo na ako gusto, ayaw ko nang mabuhay. Mamamatay ako ngayon!" Inalis ni Fatima ang kumot, labis na lumakas ang emosyon niya.

Karninas lang tawag namin para medyo sosyal. "Pasensya na ah! Siksikan tuloy tayo dito. Wag kang mag-alala hahanap rin ako ng boarding house na sarili ko. At babayaran naman kita sa pag-stay ko dito." "Gaga! Okay lang noh. Buti ngang nandito ka. Maloloka ako dito. Jusko!" Ngumiti ako. Bait talaga ni Tanya! "Buti nga nakapag-aral ka pa ngayon eh"

“May tao ritooooo!” Walang lumalapit sa akin. Walang nakakakita kaya tumigil na ako. Patungo ako sa p’westo ko kanina na walang basa kaso sa kamalas-malasan, nadulas ako. Ramdam ko ang hapdi sa aking tuhod, siko at pisngi. Madilim, hindi ko nakita na madulas. Mangiyak-ngiyak na ako sa aking kalagayan. Tumayo ako, masakit ang aking mga tuhod kaya ika-ika akong maglakad. Nang marating ang p’wede, napahinga ako nang malalim at umupo nalang doon. Naghihintay na may pupunta sa akin dito.

Halos marinig ng bawat sulok ng kuwarto. “Kaylee… akala ko kaibigan kita. Akala ko kaya kita pagkatiwalaan… at ngayon, parang ipinakita mo sa akin… na wala akong halaga sa mundo mo.” Tumigil siya sandali, at sa katahimikan, ramdam ko ang init sa dibdib ko. Ang pagnanasa sa nakaraang mga sandali ay naghalo sa takot, sa hiya, sa kalungkutan.

I'm stuck. Sinalubong ako ni Manang ng yakap pagbaba ko pa lang ng sasakyan. "Jusko, Iha! Nag-alala naman ako sayo, akala namin na kidnap ka uli dahil bigla kana lang nawala!"

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

I'll always treasure our memories papa, rest in peace. Tumalikod na ako atsaka napahinto noong namataan ang kotse ni Zac di kalayuan, nasa labas nito si Zac habang nakasandal sa pintuan ng front seat. Napangiti naman ako. Pa, sayang at hindi mo nakilala si Zac, pero alam ko naman na sa loob ng ilang araw na nakasama natin siya sa burol ay mabuting tao ito. At huwag po kayong mag-alala dahil magkaibigan pa lang kami.

Gaano kahirap? Anong sasabihin ko? Anong irarason ko? Desperado na akong makaalis dito. Hindi ko na kakayaning magtagal sa pamamahay na'to. Gusto ko ng umuwi sa totoong tahanan ko. Kaya naman ni Fiandro diba? Sa itsura at ugali pa lang ng mokong na 'yon, mas matibay pa siya sa bato o bakal kaya paanong hindi magiging madali sakanya?

There's nothing in this world I wouldn't do To ensure your happiness I'll cherish every part of you 'Cause without you beside me I can't survive Don't wanna try If you keeping me warm each and every night I'll be allright 'Cause I need you in my life Ooooh Thank God I found you I was lost without you My every wish and every dream Somehow became reality When you brought the sunlight Completed my whole life I'm overwhelmed with graditude ('Cause baby I'm so thankful I found you) And I'm so thankful I found you🎶 For a moment there, tuluy-tuloy na ang pag-iyaķ niya. Lalo nang bigla itong lumuhod sa harapan niya at ilabas mula sa bulsa nito ang isang pamilyar na singsing. "I remember everything