Novel & Cerita Forsaken In Tagalog

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.

tanong niya dahilan para matigilan ako kahit kausap ko ang girlfriend ko sinagot ko siya sa ibang language. (You love her already?) "Wǒ bu zhidao, xiongdi, danshi, wo zhidao wo meiyou wangji ta, ta rengran zai wo xinzhong." aniko bigla nagsalita bigla sa kabilang linya ang girlfriend ko. (I don't know, bro, but, I know didn't forgotten her, still she's here in my heart.) "Naistorbo pa yata kita dyan may sasabihin sana ako, dadhie..." anito sa akin.

Wala ka na lang ngayon sakin "Did-...am I forgiven?" Napakagat labi muna ako bago marahasang napatango.. "Forgive and forgotten" sandali siyang pumikit bago.. "Why?..b-bakit ang dali lang para sayong kalimutan ang kasalan ko?" Ilang segundo kaming nagkatitigan pero ng matauhan ay ako na Ang umiwas.. "B-baka Kasi madali ka ring kalimutan kaya ganon lang din kadaling kalimutan ang kasalan mo"

Siniko siya ni Gabriella sa tagiliran saka inirapan. Pumikit si Miguel at sa isip ay kinausap ang Mommy niya. "Sorry, Mom. For not reaching you, for forgetting you. Sorry for everything. You may rest your soul now and I forgive you." Bumuntong hininga si Miguel at nakaramdam ng pagluwag sa kanyang dibdib. Ilang saglit pa silang nagtagal sa harap ng puntod ng kanyang ina bago umalis at dumeretso sa bahay nito.

Kahit anong pigil at kurap nito wala nang ampat sa pagtulo ang mga luha niya. "How I wish I could turn back the time, Babe. And I swear, I will go back to that day when I turned my back to you. I will come crawling to you and ask for your forgiveness. But I know that no matter what I do now, I can't undo what I did. I can't turn back the time. Hindi ko na mababawi ang limang taong sinayang ko. Hindi ko na maibabalik ang mga panahong hindi ko nakita kung paano lumaki ang mga anak natin."

hindi ko na napigilang mapa-ungol. I heard him groaned and kiss me more. He suck my lips like a sweet candy. I then got drowned by his kisses. Hindi ko na napigilan ang pag-ungol at pag-d***g sa bawat halik na binibigay niya sa akin. "Fuck! You're moan so hot," he cursed but his voice was husky.

Sabi nito na ikinatawa ko. Ba't di ko nga pala na pansin yun? Kami bagay? Seryoso? Tyaka kaya pala di man lang ako nakakaramdam ng pagka bagot whenever I'm with him kasi sanay na akong di mag salita. "Ano ba yang pinagsasabi mo. Kami bagay? Can't imagin sis. Tignan mo nga manang at mala adonis look? Bagay ba yun?" Sagot ko sa kanya na iknakunot nang noo nito.

Tignan mo may pinagmanahan talaga. "Pakisabi na lang sakaniya na hindi ako nagugutom." Pasigaw na sabi ko sakaniya kahit nakatalikod na siya sakin. She is lucky dahil mabait pa ako. Humarap siya sakin at Inirapan Ako bago bumaba. "Ang burang babaeng yun akala mo naman magugustohan ni Adam, Jusko!"napasabi na lang ako bago ko sinirado ang pintuan ko at bumalik sa ginagawa ko.

tanong nito sa akin. "Grand Acosta," nakangiti kong sabi dito. "The who?" "Grand Acosta. Ipapaliwnag ko sa iyo mamaya," tanging nasabi ko na lang dito. IPINALIWANAG ko ang lahat kay Mera, nagulat ito sa sinabi ko. "Ang sama talaga ang foster mother mo. Wala siyang kasing sama. Buti naman ay hindi ka sinaktan," pag-aalalang sambit nito.