Friends Sad Quotes Mga Nobela at Kwento

Ayokong nakaka sakit, pero why naman kasi ganon? Masakit isipin na may taong nasasaktan ka lalo na't malapit pa sa'yo yung tao. "Shh, don't cry. Lalo ka papangit" sabi niya at pinunasan ang luha ko. "We're still friends, bestfriend" sabi niya at yinakap ako. "Sorry Marcus, hindi ko sinasadyang saktang ka." sabi ko at umiiyak pa rin.

Oo, mahal na mahal ko ang mag-ina ko, ngayon na lang uli ako naging ganito kasaya, at hindi ko na alam kung kaya ko pa bang mabuhay kapag nawala pa sila sa buhay ko. Hindi ko na napansin ang oras lalo na't sobra kong naeenjoy ang ginagawa ko, hindi ko nga mapigilan ang mapakanta habang patuloy sa ginagawa ko. And now you know I can't smile without you I can't smile without you I can't laugh and I can't sing I'm finding it hard to do anything You see I feel sad when your sad I feel glad when you're glad If you only knew what I'm going through

Kaya naman ibinalik niya ang tingin sa kaibigan. She sighed as she feel her friend's sadness, kung ganon rin ang sasabihin ni Luttrell sakanya ay talagang masasaktan siya. "Hey.." aniya at mahinang siniko ito. Pero hindi ito lumingon sakanya at nagpatuloy lamang sa paglalakad. "Please don't be sad Hazel, pati ako ay nalulungkot rin." Sukat sa sinabi niya ay kaagad itong bumaling ng tingin sakanya.

Sinubukan niya akong ipaharap sa kanya ngunit mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kanya. “Broken hearted ka ba?” Naramdaman ko na niyakap niya rin ako. Nasa gitna kami nang daan at alam ko naman na walang pake sa amin ang mga taong dumadaan. “Huwag ka ng sad.” Matagal kami sa ganoong posisyon. Hinayaan niya lang akong umiyak sa dibdib niya hanggang tumahan ako. “Huwag ka ng sad kasi kapag sad ka hindi ka happy.”

Habang pinapakinggan ko ang mga sagot ng kaklase ko ay napangiti na lamang ako at itinuon ang sarili ko sa paggawa ng quotes para sa finals namin. Day passes by. I thought I’m okay now, but everything turned upside down when sadness eats me again. It makes my whole system weak and I want to vanish for a while. Kung kailan malapit na akong maka-graduate ay nagkaganito pa ako. Ang totoo ay tatlong araw na akong hindi pumapasok ng ayos, minsan ay late akong dumadating sa room o kaya naman minsan ay dumating na sa point na nag-cucutting na ako sa isang subject dahil nasasakal ako. Pakiramdam ko, unti-unti ko ng nararamdaman ang pagod simula ng mawala si Mama.

"Kaya pasensya ka na kung naging makasarili ako. Because of my jealousy and lack of trust... lumayo ka sa akin." Tears rolled down on my cheeks. "I'm not mad at you. Kilala mo 'ko, hindi ako nagtatanim ng galit sa mga taong mahal ko. Kasalanan ko rin kung nakakaramdam ka ng ganyan, kung pinagseselosan mo 'ko. It's normal. Alam kong patay na patay ka kay Quin, eh. Mahal mo 'yon kaya hindi kita masisisi." "Sorry pa rin. Sana maibalik natin ang dati nating nakasanayan. I really miss my best friend at the same time my cousin."

Sana pala ay hindi ko na lang naisip iyon. Ngayon naiintindihan ko na kung bakit ganun dati si Sanya, kung bakit parang ang tindi ng galit siya sa mundo. They say misery loves company, mabuti pa siya noon ay may mga kaibigan. But now, I don't have anyone to keep me company. I'm miserable and alone.

Because I know, he’ll be the saddest of all when I cry. “Give me a sign to move forward Conan, please, napag-iiwanan na ako…” I hardly said. If he’s just still alive, I wouldn’t be this miserable. He gives colours to my life, but now that he’s gone, I am all dull and lifeless. But thanks to the unending support and love of my friends, I somehow had some shear of fun. “Sumama ka na kasi. We will just chill outside common, don’t be so nigga naman kaloka ka!” Kaila whined like a child.

I can’t help but to cry again. I miss my friends... Where are you now?