Ang mundo ng mga salawikain ay puno ng karunungan, at pagdating sa pag-ibig, may ilang mga piraso ng payo na nag-iibayo sa kultura natin. Isa sa pinakasikat ay ‘Ang pag-ibig ay parang tubig—kung hindi pinapakilos, mabubulok.’ Hindi lang ito tungkol sa romansa, kundi sa lahat ng uri ng pagmamahal. Ang imahe ng tubig na kailangang dumaloy ay nagpapaalala sa atin na ang pag-ibig ay dapat aktibo, hindi statiko. Kapag pinabayaan, maaaring mawala ang saysay nito, tulad ng tubig na naiwang nakatigil sa isang balon.
Isa pang klasiko ang ‘Kung ano ang puno, siya rin ang bunga.’ Sa konteksto ng pag-ibig, ito’y nagsasabi na ang ugali at pagtrato natin sa iba ay nagmumula sa kung paano tayo minahal o hindi minahal noong nakaraan. Kung puno ka ng pagmamahal at pag-unawa, iyon din ang ibibigay mo sa iba. Pero kung puno ka ng hinanakit, mahirap magbigay ng dalisay na pag-ibig. Ang salawikaing ito ay may malalim na epekto sa pag-iisip ng mga Pilipino, lalo na sa pagpapalaki ng mga anak—na ang pag-ibig na natanggap nila sa bahay ang magiging pundasyon ng kanilang sariling pagmamahal sa iba.
At syempre, hindi mawawala ang ‘Ang tunay na pag-ibig, walang hinihintay na kapalit.’ Ito ang ultimate test ng altruism sa kultura natin. Hindi lang sa romantikong relasyon, kundi sa lahat ng aspeto ng buhay. Kapag nagmahal ka nang tunay, handa kang magbigay nang walang kondisyon. Ang salawikaing ito ay madalas gamitin sa mga kwentong pampamilya o sa pagpapayo sa mga kabataan tungkol sa sakripisyo at dedikasyon. Ang ganda nito’y nasa simpleng mensahe: ang pag-ibig ay hindi transaksyon, kundi regalo.