I Hate My Life Novels & Stories

I hate waiting. *******

Bigla akong nakaramdam ng matinding awa sa kaniya, ngunit kasabay niyon ay ang matinding takot na baka matulad ako sa kaniya—isang magandang palamuti sa isang malaking bahay, walang boses, at unti-unting namamatay sa lungkot habang kasama ang lalaking hindi niya kailanman minahal. "Look at Mom!" turo ko kay Mom, hindi ko na napigilan ang aking sarili. "Look at how cold this house is! Gusto niyo bang maging katulad niyo ako? To live in a loveless marriage where you can't even stand to look at each other across the dining table? I refuse to live my life like that, Dad!"

Nakita niya ang pangingilid ng luha nito. “Ang sungit-sungit mo sa akin. Kinakapalan ko na nga lang ang mukha ko sa araw-araw na pagsunod ko sayo. Huh! I hate this life. You know how I feel? Para akong manliligaw na paulit-ulit na binabasted ng nililigawan ko! Huh! No, problem. I can handle that. Trabaho eh, walang personalan.” Hindi niya alam kung kailan ito magsisimulang umiyak. She was about to cry but at the same time she was about to laugh.

Humina ang kanyang boses. Tipid itong ngumiti sa kanya. “Potomu chto moya zhizn' - bardak, i ya ne khochu vtyagivat' tebya v eto. YA ne khochu, chtoby ty zhil s oruzhiyem pod krovat'yu.” [translation: Because my life is a mess and I don't want to drag you into it. I don't want you to live a life with guns underneath your pillow.] Parang may kung anong kumurot sa kanyang dibdib at nanatili siyang nakatitig dito at nakikinig sa kung ano man ang sasabihin nito.

Parang ang hirap ng tumakas. "Mabuti sana kung bilyonaryo ang ama ang pinagbubuntis mo. Pero hindi. Ang mahirap pa ikakasal na sa iba. F*ck, I hate your life, little sis." "I hate my life too," I murmured while caressing my tummy.

Pilit siyang tumawa. Ramdam ko ang sakit na nararamdaman niya. Hatred. Disappointment. Pain. “I was born like this, Helena. I can't be perfect in your eyes. I can't give a perfect life and future to the both of you.”

Hindi ko na pinagtuunan ng pansin ang mga sigaw nila, umiiyak akong tumatakbo palayo sa mundong mapaglaro. Puro na lamang paghihirap ang naranasan ko sa puder ninyo! Buhay ko'y kayo ang nagdedesisyon! Pagod na ako! Pagod na akong intindihin kayo bilang magulang ko. I hate this life, wala akong ibang naranasan kundi hirap at sakit. This is so unfair! Makalanghap lang ng kalayaan ang pangarap ko, iyon lang... Pero bakit pinagkakait pa ito ng mundo sa akin? Why?

Kinuha ko ang dagger na iyon sa kaniyang dibdib dahilan para mapasigaw siya. "G-gusto pa kitang pahirapan gaya ng ginawa mong pagpapahirap sa akin. You made my entire life miserable. You made me hate living in this world. You made me hate myself, the reason why I sold it to some people. Ikaw ang dahilan ng lahat kung bakit . . ." Impit akong humikbi ngunit hindi pa rin nawawala sa labi ko ang ngiting hindi ko alam kung saan nanggagaling. Unti-unting naninikip ang dibdib ko habang nakatingin sa kaniya na nahihirapan. Is this how it feels? To die in desperation? To die while fighting for your life?

Ang sama ng tingin ng lahat sa akin at ako ang naging dahilan sa pagbagsak ng buong-buhay na iniingatang karangyaan at reputasyon ng aking mga magulang. Everybody hates me because of him! He planned all of this! Hindi na ako magtataka pa kung bakit hindi niya asawa ang tingin niya sa akin. Kung bakit hindi pinipili na sumama amin ni Zyro sa tuwing niyaya ko siyang lumabas. Kung bakit hindi niya magawang bigyan ng pantay na atensyon ang anak ko tulad ng ginagawa niya kay Oliver. Kung bakit hindi niya ako magawang ipagtanggol at kampihan. Kung bakit ang dali-dali lang para sa kaniya na talikuran kami ni Zy at tingin niya sa amin ay nakikitira ng libre sa puder niya. Kung bakit sa ilang taon na

Hindi ko pa nga nalilinaw iyong masakit na nakaraan ko madadagdagan na naman ng panibago. "What do you think? Do I deserve this pain? I mean maybe I do dahil sa ginawa ko before but I didn't want that pain to happen again. I am don't with that. I am tired of that. Wala ba akong karapatang sumaya? I don't want to live like this. I have kids to take care with. Ayokong maramdaman nila yung sakit na nararamdaman ko. Karen I hate this. I hate being in this stage of my life." I cried hard.