Entanglement In Tagalog Novels & Stories

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

"Say it, please..." "Mahal kita..." "Say you would never leave me..." "I won't... I won't leave you... Never." Suminghap ito na parang nakahinga ito ng maluwag dahil sa sinagot niya. Nalaoikit nitong idinikit ang noo sa noo niya. "You promised?" mabining anas nito na bahagyang tinutukso-tukso ang labi niya. "I... I promise..."

Halos gusto na niyang magma-kaawa. "Kung mahal mo ako, at ibibigay mo ang lahat ng gusto ko. Then, ibigay mo sa akin ang pagkakataon na ito. Babalikan kita at kapag bumalik ako we can be together and magpapakasal na ako sayo.." Katahimikan.. " For now, Hayaan natin ang isat isa na mamukadkad " Kinagat niya ang pang ibabang labi at tumayo.

Nang makita niyang maglakad si Ortega patungo sa kanya, alam niyang may nabuo itong plano kung paano lulusutan ang kanyang mahirap na kalagayan. "To the most beautiful celebrant, I would like to present to you, my best friend, Marcus Edward Madrigal! Hindi ko alam kung mapapasaya ba kita sa naisipan kong regalo . Ngunit, alam kong hindi ka magagalit kung mag-propose ng kasal ang aking kaibigan sa anak mo. This time, it's a church wedding - "

Tumango ako sa kaniya at nagliwanag na ako at maya maya ay nakarinig ako ng malakas na sigawan sa paligid. “CODE HERO!” “CODE HERO!!” “CODE HERO!!!” Idinilat ko ang mata ko at nakita ko ang maraming nanonood sa Centra de Enchanted. Code hero ba kamo? “Ahhhh!!!”

Tumango ako bilang tugon. "May nakakita ba sa 'yo mula sa kanila?" tanong naman ni Mendel. Nakakita? Sasabihin ko ba na yung lalaking naninigarilyo ang nakakita sa 'kin? Pero imposible. Baka naman namamalikmata ako. Baka iba ang tinitignan no'n at hindi naman mismo sa 'kin? "Wala," tipid kong tugon. Nakita ko na lang ang paghinga nila nang malalim na parang mga nabunutan ng tinik sa lalamunan. "Bakit? Anong meron?" takhang tanong ko sa kanila.

sagot ni Sphinx. Anong pahinga? Bakit? "And the bad news is, the stunt that we made in Cebu went rival, you remember the "climbing the building scene" Phoenix? May nakapag record non at na-upload pa sa facebook.” napatingin silang lahat sa akin. Oh great.

Hindi niya alam kung ano ang gagawin pero kusang nasipsip niya iyon. Lalong uminit ang pakiramdam ni Dante nang parang may nakakakiliting kuryente ang dumaloy mula sa daliri patungo sa kaniyang pagkalalaki. Umawang ang labi niya nang masalubong ang nang aakit na mga titig ng binata habang subo pa rin ang daliri niya. "Panindigan mo iyang pang aakit mo sa akin."

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

IKATLONG TAUHAN “Selene” NAPALUNOK siya. Ramdam niya ang kakaibang enerhiyang dumaloy sa kanyang balat nang makita ang mariing pagkakatitig nito sa kanya. “Hindi kita maintindihan. Kahit si Mallory. Pareho ko kayong hindi maintindihan,” bulong nito. Muli itong nagpakawala ng mapait na pagtawa.