Gentle Reminders Novels & Stories

Ilang segundo lang, narinig ko ang tunog ng isang notification sa background ng tawag parang may pinadala siya. “You might want to check your inbox,” dagdag niya, malamig ang tono. “Let’s just say… your new ‘business partner’ isn’t as clean as you think.” “Anong pinagsasabi mo—” “See for yourself,” sabat niya, mabagal, puno ng kumpiyansa. “Oh, and Celeste?” “Hmm?” “Don’t be late tomorrow. You wouldn’t want to miss the show.”

Habang naglalakad ako sa hallway palabas ng St. Margarett, mabilis akong nag-type ng reply kay Sir Calisto, pilit na simple lang: “Thank you po, Sir. Will send revisions soon.” Ayokong magpakita ng kahit anong encouragement, pero ayokong maging rude. Sana, tumigil na siya.

Pumasok ako sa kwarto ko at nilapag ang gamit ko sa kama, nagpalit lang ako ng pajama at shirt bago ituloy ang pagtitipa sa aking laptop. Habang ginagawa ko ang isang file ay may nagpop up na notification. From: Mr. A Hey! I'm sorry I forgot our date. If you don't mind iresched nalang natin. Omg, oo nga pala nasa japan ako nung time na yun. To: Mr. A Omg, sorry. Nabusy din kasi. Pero sure re-sched nalang. From : Mr. A Okay, I'll chat u if it's settled. Goodnight beautiful.

Humugot ng malalim na hininga si Christoff bago nag-angat ng tingin sa kaniyang boss. “You have a dinner date with your wife later, Mr. Ramos.” Paalala niya sa lalaki. Mula sa pagsusulat sa notepad nito, nakita niya ang pagkakatigil ni Greig. Hindi na ito nag-angat ng tingin sa kaniya, ngunit marahan itong tumango. “Remind me that later.” Sagot nito, wala man lang emosyon. Kaya naman para hindi niya makalimutan na paalalahanan ito, naglagay na siya ng alarm sa kaniyang relo.

Tatlong sticky notes ang nagamit ko dahil sa dami ng meeting ngayon ni Laurence. Nang matapos ay muli akong pumasok sa kaniyang Opisina. Hindi naman siya nag angat ng tingin sa akin kaya tuloy-tuloy akong pumunta sa tabi niya at dinikit ang tatlong sticky notes sa pencil holder niya. Umangat naman ang tingin niya sa akin at tumingin sa sticky notes na idinikit ko. “Para hindi mo makalimutan. Don’t worry, I'll still remind you later.” Ngumiti naman ako sa kaniya at ginantihan rin niya ako nang matamis na ngiti.

Tiningnan niya ang mga papeles na nasa kaniyang kamay. Hindi niya pa iyon tapos na basahin at natutulala na naman siya. Muntik niya pang makalimutan na may meeting sila mamayang hapon. Huminga siya ng malalim. “Yes, Reanne. Remind me that again later.” Bilin niya. Ibinaba ni Reanne ang hiningi niyang kape at naglakad na ito paalis nang mapansin na wala na siyang ipag-uutos.

Habang nagpapa-engrave siya ng name ay kinuha ko naman ang aking phone nang mag - vibrate eto. Nakita ko ang notification ng message ni Thoper sa akin. Kaagad ko iyong binuksan at binasa ang kaniyang message. From Kuya Manyak: Don't forget your dance. I'm waiting *wink* I scoffed while reading his message. Napakalibog niya talaga. Parang araw-araw niya iyong pina-re-remind sa akin 'yon. Kating kati na ba ang b*yag niya?

Unang araw ko pa naman ngayon baka masesante na agad ako. Palihim kong sinulyapan ang boss kong abala sa kung anuman. Nagtype na lamang ako ng message para kay Garrett at sabihin sa kaniya na busy ako ngayon. 'Sorry, medyo busy ako ngayon, Garrett. Tawagan nalang kita kapag out ko na.' message ko kay Garrett. Sinend ko agad iyon kay Garrett. Hindi nagtagal ay nagreply naman agad ito. Basta talaga itong lalaki na ito ang bilis ng reply sa akin.

Araw-araw akong pumapasok sa opisina na ang bungad sa akin ay mga mukhang hindi ko na alam kung dapat ko pang pagkatiwalaan. Araw-araw din akong sinisingil ng Dragon Z, hindi man direkta, pero ramdam ko ang presensya nila, parang anino na sumusunod kahit saan ako magpunta. Tatlong beses na silang nagpadala ng “reminders.” Sa mundo naming ginagalawan, hindi reminder ‘yon—warning ‘yon. At ang susunod? Hindi ko alam kung makakaligtas pa ako.

Nabuksan niya ang drawer at nagsalubong ang kaniyang mga kilay nang makita ang mumurahing cellphone ni Kirsten na nasa loob niyon. Kinuha niya iyon at sandaling natigilan nang makita ang reminder na naka-display sa screen. Reminders: 98th day of the lodging agreement—gotta start packing now. Muli niyang niyuko si Kirsten nang mabasa ang mga nakasulat sa reminders nito. He never thought she was eagerly counting the days; pero ano nga ba ang damdamin ni Kirsten sa pagtatapos ng agreement na iyon? Was she happy about it? Was she also dreading the last day to come?