Gentle Reminders Mga Nobela at Kwento

Nakakapagod kapag may fashion week akong pinupuntahan pero ang nakakatuwa ay may bago akong F* friend na laging nag-memessage sa aking tuwing umaga at gabi. “Good morning!” laging bati sa akin ni JohnV sa umaga at “Sweet dreams!” naman sa gabi. Minsan naman, “Nag-breakfast ka na? Take care!” at sa gabi naman, “Kumain ka na? Pahinga ka naman!”

Pero kahit gano’n, may mga maliliit na bagay na nagiging bahagi na ng routine niya tulad ng tasa ng gatas tuwing umaga, ang listahan ng vitamins na maingat na nilalagay ni Caelum sa drawer, ang mga tahimik na gabing ganito kung saan pareho silang gising pero walang imikan. Maya-maya'y biglang tumunog ang cellphone niya, isang notification mula sa internal security system ng bahay. “Perimeter scan, minor interference detected.” Napakunot ang noo niya. Hindi niya alam kung anong ibig sabihin no’n, pero dahil sa ilang araw nang paulit-ulit na paalala ni Caelum na huwag basta lumabas, pinili niyang manatili. Pumikit siya at nagdasal. “Please, not again.”

Sa gabi, nakatanggap ako ng email mula sa Henderson International. Professional. Maikli. Malamig. “Meeting scheduled tomorrow. 10:00 AM.” Walang pangalan sa dulo. Walang personal na tono. Isang paalala na ang mundo ay babalik sa dati—CEO at consultant. Hindi dalawang taong nagbahagi ng gabing hindi dapat nangyari. Tumingin ako sa screen nang matagal bago ko pinindot ang reply. “Confirmed.” Isang salita.

Kinuha ko ito sa table at binasa ang message. — From: Mrs. Gomez Good day, Miss El Mundo, I want to remind you that you have an appointment to me. Please come at my office tomorrow morning for your treatment. You have to stop avoiding your treatment, it can risk your life. It's been 6 years. Please come here tomorrow or else I have no choice but to tell it to your guardian. —

sagot ko dito na may galang. "Good morning, Miss Tambalos. This is Mr. Fernandez from the HR department. We just wanted to remind you about the team-building activity this weekend," sabi sa kabilang linya. "Ah, yes. Thank you for the reminder, Mr. Fernandez," sagot ko agad. "You're welcome. Have a great day!" sambit nito saka binaba ang tawag.

Walang tumatawang kapatid, walang amoy ng sinangag, at walang Larkin na nagbubukas ng p***o para sabihing, “Gising na, late ka na naman.” Tahimik. Ang tanging tunog ay ang mahinang hum ng aircon at ang tibok ng puso ko na parang sumisigaw ng, “Well, eto na nga.” Binuksan ko ang phone ko. May notifications. Si Larkin, siyempre. Good morning. Don’t forget to eat. At isa pa, sinundan ng isang emoji na halatang pilit pinipigilan ang tawa: And don’t scare your new coworkers.

Ilang araw ang lumipas – Email Notification From: Alexander Thompson Subject: Dinner Dinner? Just that one word? Binuksan ko. There’s a fundraiser this Friday night. You’re invited. Bring a dress that will shut down the room. Napalunok ako. Ang utak ko: Decline. Wag kang padala. Set boundaries. Pero ang daliri ko… nag-type. “Copy noted, Mr. Thompson. I’ll make sure my dress doesn’t disappoint.” At nung na-send ko na, napaatras ako. Napa-upo. Napa-buntong-hininga. Jasmine Ramirez, what the hell are you getting yourself into?

Hindi pa man nag-iinit ang pwet ko sa pag upo, sunod-sunod na agad ang pagpasok ng email notifications sa aking computer. Meeting reminders. Board reports. Contract revisions. Project updates. Scheduled client appointments Investors. At mga dokumentong kailangang ma-review ni Sebastian bago magtanghali. Napabuntong-hininga ako bago binuksan ang tablet ko. Punong-puno na naman ang schedule namin. Tatlong board meetings. Dalawang contract signings. Isang video conference kasama ang overseas partners. At ilang emergency meetings na isiniksik pa sa pagitan ng lahat ng iyon.

I frowned as I scratched the back of my head. It's already 10:30am. Kaya malamang may hinahabol silang oras para makauwi. Tsk. Pero... hindi man lang nila 'ko ginising? That would be quiet rude if they'll leave just like that without saying any word right?? I grabbed my phone when I heard the message tone. Mas napakunot ang noo ko sa dami ng text messages at missed calls ko. All from my secretary, Mom, Tobi, and mostly were from Vico. I didn't care about the others.

he said as if it’s the easiest thing to say as of the moment. He rose from his seat and tucked his jacket. “See you when I see you.” Akma na siyang tatalikod ng may maalala. “Hmm oh bago ko makalimutan..,” marunong pala itong magtagalog?! “Someone will remind you from time to time about this ... matter and I suggest that wag mong subukang tumakas or mag plot ng iyong pagtakas or whatever you’re planning after knowing all this because, he is everywhere. Good day Madmoseille”