Gentle Reminders Novels & Stories

Hindi ko na rin siya ginising pa sapagkat alam kong pagod siya sa trabaho. Inabot ko ang cellphone na nakapatong sa bedside table. Doon ay nakapaskil sa screen ang inilagay kong reminder na palagi kong inilalagay sa parehong araw. “August 31, I guess it's that day again.” Matapos maligo, ay nagsuot lamang ako ng itim na blouse at puting slacks. I also ordered a flower na siyang ipinadeliver ko na rin para hindi ako mahirapan mamaya; daffodil and daisies.

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

Nakakapagod kapag may fashion week akong pinupuntahan pero ang nakakatuwa ay may bago akong F* friend na laging nag-memessage sa aking tuwing umaga at gabi. “Good morning!” laging bati sa akin ni JohnV sa umaga at “Sweet dreams!” naman sa gabi. Minsan naman, “Nag-breakfast ka na? Take care!” at sa gabi naman, “Kumain ka na? Pahinga ka naman!”

Pero kahit gano’n, may mga maliliit na bagay na nagiging bahagi na ng routine niya tulad ng tasa ng gatas tuwing umaga, ang listahan ng vitamins na maingat na nilalagay ni Caelum sa drawer, ang mga tahimik na gabing ganito kung saan pareho silang gising pero walang imikan. Maya-maya'y biglang tumunog ang cellphone niya, isang notification mula sa internal security system ng bahay. “Perimeter scan, minor interference detected.” Napakunot ang noo niya. Hindi niya alam kung anong ibig sabihin no’n, pero dahil sa ilang araw nang paulit-ulit na paalala ni Caelum na huwag basta lumabas, pinili niyang manatili. Pumikit siya at nagdasal. “Please, not again.”

Take care. My mother’s message was the first notification that appears on my phone. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis sa pang-aasar ng ina ko. Lately, napapasin ko ang paggamit niya ng emojis. But that emoji was the constant. Hindi ko alam kung sarkastiko ba iyon o sadyang genuine ang pagkasaya niya. Reply to: Mommy: My, we weren’t dating. Btw, were currently at a restaurant. Wala pa akong napipiling regalo kay ate Grace. We’ll try to go in Gucvi pa. Thanks for the reminder po!

Once na tumaas na ang boses niya, indikasyon lamang iyon na dapat nang mabahala ang mga ito. "I-I am sorry po. Nakalimutan ko po kasing i-activate ang phone ringing ko. Naka'Do not disturb' po kasi." Isang malalim na buntong-hininga ang kaniyang pinakawalan. Kaya naman pala hindi ito makontak dahil muted at standby ang cellphone nito. Like what happen before. Minsan na din niya itong napagalitan nang hindi niya din ito makontak. Nasa urgent meeting pa sila noon sa Manila at may hinihingi siyang soft copy ng kaniyang proposal.

Pagkatapos ay nagdagdag pa siya, mas malamig ang dating ngunit malinaw ang babala: “Maaga kang papasok bukas. Isang oras bago ang lahat. Huwag kang mahuhuli.” Ipinadala niya ang mensahe. Ngunit hindi pa siya tapos. Isang segundo lang ang lumipas, nagpadala siya ulit—mas mabigat ang tono, mas kontrolado, ngunit may halong panggigipit: “Isang beses pa na sumobra ka, babalik ka sa opisina kahit anong oras.”

“Come on, sumakay ka na. I’ll drive you home, para makapalit ka na rin. Next time, set a reminder, para hindi mo nakakalimutan kung kailan ka dadatingan.” Gano’n ang palaging bilin ko kay Zandra. Ako pa nga minsan ang nag-set sa calendar niya dahil napakatamad nitong gumawa ng reminder. Hindi na siya nagsalita. Malamang, nahihiya. Wala naman siya dapat ikahiya. That’s normal. Medyo disgusting lang tingnan sa coffee shop kanina. Hindi naman lahat ng tao roon ay matibay ang sikmura. May mga tao o lalaking sensitive sa bagay na ’yon. Pagkatapos ko siyang ihatid ay mabilis lang siyang nagpasalamat bago patakbong sa loob. Paalis na sana ako nang makita ang box na naalala kong binigay niya sa akin

Sa gabi, nakatanggap ako ng email mula sa Henderson International. Professional. Maikli. Malamig. “Meeting scheduled tomorrow. 10:00 AM.” Walang pangalan sa dulo. Walang personal na tono. Isang paalala na ang mundo ay babalik sa dati—CEO at consultant. Hindi dalawang taong nagbahagi ng gabing hindi dapat nangyari. Tumingin ako sa screen nang matagal bago ko pinindot ang reply. “Confirmed.” Isang salita.

I frowned as I scratched the back of my head. It's already 10:30am. Kaya malamang may hinahabol silang oras para makauwi. Tsk. Pero... hindi man lang nila 'ko ginising? That would be quiet rude if they'll leave just like that without saying any word right?? I grabbed my phone when I heard the message tone. Mas napakunot ang noo ko sa dami ng text messages at missed calls ko. All from my secretary, Mom, Tobi, and mostly were from Vico. I didn't care about the others.